آواز پری ها

آواز پری‌ها

دفتر فرهنگ معلولین

کتابی شامل خاطرات بانو پری زنگنه درباره موسیقی و خوانندگی و فعالیت‌های هنری نابینایان در ایران و جهان است.
پریرخ شاه‌یلانی مشهور به پری زنگنه، هنرمند، موسیقی‌دان، آوازخوان ایرانی، متولد 1318 نویسنده این کتاب است. او در سال 1349 بر اثر تصادف رانندگی، نابینا شد. پس از این رخداد تماماً در خدمت هنر و موسیقی قرار گرفت. پس از چند دهه که به شهرت ملی و جهانی رسید، تصمیم گرفت خاطرات و شنیده‌هایش را به صورت کتاب منتشر نماید، از این‌رو کتابی با مشخصات زیر تألیف و منتشر کرد:
آواز پری‌ها، تهران، کتابسرا، چاپ اول: 1394؛ چاپ دوم: 1396، 285ص.

میرعلیرضا میرعلی نقی پژوهشگر تاریخ موسیقی معاصر ایران مقدمه‌ای با عنوان «زندگی پری‌وار» نوشت و خانم زنگنه را خواننده‌ای نامدار در بین ایرانیان و دارای جایگاه مهم توصیف کرد (ص6).
مؤلف در مقدمه یادآور است که این اثر خاطرات هنری‌اش است (ص9) از این‌رو این کتاب را می‌توان کارنامه هنری خودنوشت زنگنه دانست. او مطالبش را در بیست و هفت بخش تنظیم کرده و به موضوعاتی چون دوره کودکی، روزگار دانش‌آموزی، مدرسه رفتن و بازی با همسالان، علائق و سلیقه‌های شخصی، چرایی انتخاب هنر موسیقی، شخصیت استادان و مربیان داخلی و خارجی، مشارکت در کنسرت‌های داخلی و خارجی، تجربه‌هایش در زمینه موسیقی، مراکز آموزشی و هنری موسیقی در ایران، نیز درباره فعالان موسیقی در ایران و جایگاه استادان خارجی در این زمینه پرداخته است.
این کتاب علاوه بر اینکه کارنامه هنری زنگنه است، آن را می‌توان تاریخ تحولات موسیقی ایران به ویژه سال‌های 1350 به بعد دانست. اصلی‌ترین ویژگی این اثر، گزارشی بودن آن و فاقد روش تحلیلی، جزئی‌نگری در بیان رخدادها و موضوعات، نیز دارای اهمیت و ارزش پژوهشی است به دلیل اینکه تنها مأخذ در گزارش بسیاری از رخدادها و مسائل است.
زنگنه رخدادهای موسیقایی نابینایان را هم از نظر دور نداشته و گاه به بیان آنها می‌پردازد: برگزاری اولین کنسرت با هدف اختصاص درآمد آن برای فرهنگ نابینایان در سال 1350 (ص 31 تا 35)؛ برگزار ارکستر در دانشگاه تهران (ص36)؛ اجرای کنسرت در اهواز به نفع نابینایان (ص 36ـ37)؛ اجرای کنسرت در مناطق دور دست ایران (ص 40ـ42)؛ یاد و خاطره محمد خزائلی (ص 56ـ57)؛ معرفی نابینایان کارآمد (ص58)؛ پذیرش و اجرای دو نقش به خاطر نابینایان (ص64)؛ کنسرت در ارمنستان در حمایت نابینایان (ص 78-79)؛ نابینایی و موسیقی (ص 82-84)؛ اشتغال صابری نابینا در تلفنخانه رودکی (112)؛ راه‌اندازی گروه کُر بهزیستی (ص213)؛ کمک مالی به مراکز نابینایی و خیریه (ص 246ـ247).
صفحات آخر کتاب شامل تصاویر زنگنه در ایران و جهان است و گویای فعالیت‌ها و ارتباطات او در ایران و دیگر کشورها است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *