برادران همدانیان خیرین آسیب مندان و معلولان

برادران همدانیان

دفتر فرهنگ معلولین

علی و حسین همدانیان که زندگی‌نامه آنان به اختصار اینجا می‌آید، در سامان‌دهی به آسیب‌مندان و معلولان مساعدت‌های بسیار داشتند. حتی وصیت کردند پس از وفات، اموالشان در این مسیر مصرف شود. از این رو این دو برابر را باید از خادمان معلولان و جامعه هدف دانست.

علی و حسین همدانیان
علی و حسین همدانیان، دو برادر بودند که در اصفهان به دنیا آمدند. زندگی را در تنگدستی آغاز کردند. پدرشان پیشه‌وری ساده و کم درآمد بود و حتّی به گفته علی همدانیان توان تأمین هزینه‌های زندگی خانواده را هم نداشت. علی همدانیان در 24 سالگی موفق شد پس از سال‌ها شاگردی در بازار اصفهان حجره‌ای برای خود راه‌اندازی کند. او به فروش پارچه سرگرم بود. سرمایه‌ای برای گسترش کسب و کار خود نداشت، ولی آرزوهای بزرگی در سر می‌پروراند. مدتی بعد با حاج آقا کازرونی مؤسسه کارخانه بزرگ نساجی وطن آشنا شد. کازرونی به روحیات مذهبی همدانیان علاقه‌مند شد و او را مردی متدین و معتمد شناخت. به همین دلیل نمایندگی کارخانه نساجی وطن در اصفهان را به او واگذار کرد. همدانیان از راه خرید و فروش پارچه پس از ده سال قدری به سرمایه‌های خود افزود، ولی هنوز هزینه‌های زندگی و فقر خانوادگی به او اجازه توسعه کسب و کار را نمی‌داد. حضور ده‌ ساله‌اش در بازار اصفهان سبب شده بود تا بازاریان به او اعتماد کنند. به توصیه حاج آقا کازرونی با فعالان اقتصادی اصفهان شریک شد و اولین کارخانه نساجی اصفهان را راه‌اندازی کرد. یک سال بعد، «پتو» هم تولید می‌کرد، تولید سالیانه کارخانه به 450 هزار متر انواع پارچه و 70 هزار بقچه نخ شماره 20 رسید. 600 تن پشم و 400 تن پنبه تمام مواد اولیه مورد نیاز کارخانه او بود. کسب و کارش که قدری رونق گرفت، تعداد دوک‌های ریسندگی کارخانه را به 3240 دوک نخ پشم و 33000 دوک ریسندگی پنبه و 60 دستگاه ماشین بافندگی رساند. او برای اولین بار پارچه «تترون» را در ایران و در همین کارخانه تولید کرد. از سود حاصل از کارخانه اول، کارخانه «پشمباف» اصفهان را تأسیس کرد. ارتش به یکی از اصلی‌ترین خریداران محصولات او بدل شد و مدتی هم کارخانه نساجی «بافناز» را راه‌اندازی کرد. کارخانه سوم او پنجاه هزار دوک ریسندگی داشت. چهار هزار و دویست کارگر او سالیانه 32 میلیون متر پارچه تولید می‌کردند. اما اوج‌گیری فعالیت‌های اقتصادی همدانیان به تأسیس کارخانه سیمان اصفهان به عنوان بزرگ‌ترین کارخانه سیمان ایران مربوط است. کارخانه او هشتاد هزار مترمربع زیربنا داشت و 23 هزار تن سیمان تولید می‌کرد. او در این دوره، سرمایه خود را به 350 میلیون ریال رسانده بود. تجارت پر سود نساجی و سیمان، همدانیان را به سمت تأسیس کارخانه‌ای دیگر کشاند. «قند نقش جهان» در همین دوره با سطح زیر کشت 245 هزار مترمربع چغندر قند تأسیس شد. در همین دوره همدانیان تصمیم گرفت، بخش مهمی از درآمدهای خود را به بنیاد «خیریه همدانیان» انتقال دهد. این بنیاد 17 مدرسه در مناطق محروم اصفهان ساخت و هزینه زندگی ایتام، زنان بی‌سرپرست و خانواده‌های فقیر اصفهانی را تأمین می‌کرد. برادران همدانیان اعتقاد داشتند، رسیدن از شاگردی مغازه تا کارخانه‌داری تنها در سایه اعتقادشان صورت گرفته است. دو برادر پیش از مرگ تمامی کارخانه‌ها، خانه‌ها، زمین‌‌های کشاورزی و اموالشان را وقف کردند. همدانیان با این اقدام، زمینه را برای خوشبختی کودکان یتیم که سرمایه‌ای برای کسب و کار نداشتند مهیا کرد.

*.م.ن

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *