ملاحسین وفایی

ملاحسین وفایی

دفتر فرهنگ معلولین

او را ملاحسین وفایی مشهدی، گاه شیرازی و یا اصفهانی خوانده‌اند. شاعر و صاحب دیوانی به نام دیوان وفایی است. آقابزرگ می‌نویسد هو ابن ضمیری و ابن اخت نیکی و کان اعمی.[1]
خوشگو او را به نام وفای کور و اصفهانی نامیده او را شاعر صاحب شعور توصیف کرده است. اشعارش همه جا مشهور است و این چند بیت از اوست:
لذت جور بتان اهل هوس را ندهند/ این متاعیست گرامی، همه کس را ندهند
سرخرسند مرغان محبت گردم/ که به صد گشت چمن کنج قفس را ندهند
از هزار سنگ ملامت نمی‌رود/ مرغی که بر نهال بلند آشیان گرفت[2]
آن‌گونه که آقابزرگ گزارش کرده دیوان‌‌هایی به نام‌های دیوان وفایی مشهدی، دیوان وفایی شیرازی و دیوان وفایی اصفهانی چاپ شده یا در دسترس بوده است ذیل دیوان وفایی مشهدی و دیوان وفایی اصفهانی به کور بودن او اشاره شده است.[3]

مآخذ:
الذریعه، آقابزرگ تهرانی، قم، اسماعیلیان، بی‌تا، جلد 9، قسمت 4.
سفینه خوشگو، بندر ابن داس خوشگو، به کوشش سید کلیم اصغر، تهران، کتابخانه مجلس شورای اسلامی، 1389.

پاورقی ها:
[1]. الذریعه، ج9، قسمت 4، ص1275.
[2]. سفینه خوشگو، ص 775-776.
[3]. الذریعه، ج9، قسمت 4، ص 1273-1275.

*.م.ن

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *