توان‌یاب ۹۸ درصدی: همه روزی مشتری من خواهید شد

توان‌یاب ۹۸ درصدی: همه روزی مشتری من خواهید شد

وحید رجبلو مدیر استارت‌آپ توانیتو با داشتن 98‌درصد معلولیت کسب‌و‌کاری راه‌اندازی کرده است که نه تنها برای خدمت‌رسانی به معلولان و سالمندان مفید است، بلکه در این زمینه برای بسیاری از افراد دارای معلولیت نیز اشتغال‌زایی کرده و این در حالی‌ست که هنوز از عدم همراهی و همکاری ارگان‌های دولتی گلایه‌ دارد.
به گزارش گروه اجتماعی ایسکانیوز، بسیاری از ما وقتی دچار یک بیماری ساده می­‌شویم یا طی حادثه‌­ای قسمتی از توان جسمی خود را موقتا از دست می‌­دهیم، برای ادامه زندگی خود دچار مشکل شده و تا زمان به دست آوردن سلامت خود، کارمان را رها می‌­کنیم. برای ما زندگی یک فرد معلول فقط به عنوان مصرف کننده قابل تصور است و هرگز نمی­‌توانیم تصور کنیم که افرادی با معلولیت­‌های بالا و حداقل توان حرکتی، بتوانند در عین کار و موفقیت، برای دیگران نیز ایجاد شغل داشته باشند.

وحید رجبلو جوان 32 ساله ای که سالهاست دچار بیماری SMA شده و در حال حاضر 98 درصد معلولیت دارد و فقط دست راستش دارای 20% توان حرکتی است؛ اما او یک کارافرین است و اکنون مدیرعامل و بنیان گذار مجموعه «توانیتو» است. مجموعه‌­ای که با هدف تسهیل خدمت رسانی به معلولین و سالمندان راه‌­اندازی شده و راه ارتباطی خدمت رسانان این حوزه با افرادی است که به هر نحوی دچار ناتوانی جسمی هستند. خدمات این سایت با حداقل هزینه در اختیار معلولین قرار می­‌گیرد.
او می‌­تواند به تنهایی مثال نقض برای هر ادعایی باشد که موفقیت را مشروط به داشتن سلامتی، تحصیلات، آرامش، ثروت و کمک به دیگران می­‌داند. فردی که هیچ وقت در مدرسه درس نخوانده و تحصیلات آکادمیک ندارد.
بنیان گذار «توانیتو» تمام مهارت هایش را در خانه و به صورت خودآموز آموخته و با کمک کتاب و سی دی و دوستان و آشنایان با کامپیوتری که 15 سال قبل خریده بود. از همان زمان هم شروع به کسب درآمد از این طریق کرد. از انجام خدمات کامپیوتری برای اعضای فامیل تا طراحی صفحات وب. کم کم به برنامه نویسی علاقه‌مند شد و کسب و کاری را 2 سال قبل راه اندازی کرد که امروز 22 کارمند دارد.
رجبلو تا اینجا راه سختی داشته، از کمک‌­هایی که باید به او می­‌شده می­‌گوید. از سازمان بهزیستی که خود و سایر کاربران سایتش عضو آنجا هستند و حاضر به حمایت از او و کسب و کارش نشدند هم اینطور گلایه می­‌کند: «سازمان بهزیستی حاضر نشد دیتا بیس خود را که شامل 1.5 میلیون افراد تحت تکفلش هستند در اختیار من بگذارد در حالی که من سرویس ها را با 50% تخفیف در اختیار آنها قرار می‌­دهم.»
او از سایر ارگان­‌های رسمی و دولتی هم دل خوشی ندارد. بانک‌­ها و صندوق­‌های سرمایه گذاری موظف هستند که بودجه مخصوص مسئولیت اجتماعی خود را به اینگونه کسب­ها اختصاص دهند؛ ولی تا به حال جواب مثبتی نگرفته است. این در حالی‌ست که جامعه ما به سمت سالمندی پیش می­‌رود و اهمیت اینگونه خدمات روز به روز بیشتر می­‌شود.
وحید رجبلو می­‌گوید: «تمام این افراد که الان کمکی نمی­‌کنند در آینده خود یا نزدیکانشان مشتری کسب و کار من خواهند بود»
در این مسیر تنها همراه وحید، شرکت­های خصوصی و دوستانش بوده‌­اند. از راهنمایی برای پیشبرد کسب و کار تا حمایت­های مختلف مادی و معنوی. این در حالیست که ما در قانون مصوب سال 83 بند­های مختلفی جهت حمایت از معلولین داریم که به موجب آن تمام ارگان­ها و سازمان­ها موظف شده‌­اند امکانات مناسبی برای آنها فراهم کنند، در انواع مشارکت­ها و استخدام­ها حق آنان را محفوظ بدارند و حتی برای رفت و آمدشان در ارگان­های متبوع خود مناسب سازی انجام دهند. اما واقعیت جامعه چیزی غیر از این را نشان می‌­دهد. اما وحید رجبلو که به دلیل ناتوانی حرکتی، رفت و آمد آن چنانی در جامعه ندارد هم از اجرا نشدن این قوانین خاطرات تلخی دارد: «ساده­‌ترین قانون جای پارک مخصوص معلولین است. من وقتی برای پیگیری حقوقی کسب و کارم به سازمان­ها می‌­رفتم، متوجه می‌شدم که محل پارک مخصوص معلولین اشغال شده و با وجود پلاک مخصوص تردد معلولین، بارها جریمه شده‌­ام»
او اظهار می‌­کند که اجرای این قوانین به فرد معلول انگیزه حضور در جامعه را می­‌دهد و او را از فردی که فقط مصرف کننده است و هزینه نگهداری و درمان دارد به یک فرد مفید تبدیل می‌­کند. کارآفرینی یک انتخاب است برای افرادی که دغدغه ساخت جامعه بهتری دارند.
وحید رجبلو نه تنها برای هزینه های درمانی خود هم دچار مشکل نیست بلکه مسئولیت کارمندانش را هم بر دوش دارد. با این حال از مسئولین تقاضا دارد تنها برای کسب و کار او مشکل ایجاد نکنند و به درخواست­ها و نامه­‌های او پاسخ دهند. این در حالی‌ست که در خارج از کشور وقتی یک معلول کارآفرین می‌­شود برای او ارزش زیادی قائل می‌شوند و آن فرد دیگر دغدغه پرستار و مراقبت و دارو ندارد. اما وحید رجبلو اینجا کاری کرده تا دغدغه افرادی مثل خود را حل کند. او در این باره می‌گوید: «من در خارج از کشور شناخته شده هستم ولی اینجا به راحتی به من وعده می‌­دهند و بعد پشتم را خالی می­‌کنند با این تصور که صدای من به جایی نمی‌­رسد تا بتوانم حقم را بگیرم»
او خود را اولین فرد با معلولیت با این اندازه می‌­داند که توانسته یک استارت آپ راه‌­اندازی کند. رجبلو اینطور از افرادی که در مسیرش بوده‌­اند یاد می­‌کند: «در دو سال اخیر دوستان زیادی داشته­‌ام که با من کار را شروع کرده‌­اند ولی با همکاری نکردن ارگان­ها و سازمان­ها بیشتر از 6 ماه و یک سال در این مسیر نمانده‌­اند، یا تن به کارگری و کارمندی دادند و یا در خانه مانده‌­اند. حتی عده‌­ای هم به جامعه آسیب زده‌­اند. البته اکثر آنها به خارج از کشور رفتند. در کشور ما راه‌­اندازی یک کسب و کار برای یک فرد سالم هم مشکلات فراوانی دارد و این مشکلات برای ما معلولین چندین برابر بیشتر است»
در کشورهای پیشرفته به معلولین اهمیت زیادی می­‌دهند و برای حضور اجتماعی یک فرد معلول همه امکانات را فراهم می­‌کنند. اینکه یک فرد با این درجه از معلولیت کارآفرین باشد خود بهترین مشوق دیگر افراد است. رجبلو از دعوت نامه­‌هایی می­‌گوید که برای ادامه دادن ایده هایش از خارج از کشور داشته، ولی او با امید بیشتر می‌­خواهد در کشور خود «توانیتو» را ادامه دهد. او برای سایت خود برنامه 5 ساله‌­ای ریخته و می‌خواهد حتی شده با سرعت کم هم مسیرش را ادامه دهد و حاضر به متوقف کردن آن حتی با وعده امکانات بیشتر در خارج از کشور نیست؛ چون ایده خود را ضامن آینده معلولین ایران می‌­داند و معتقد است که افرادی که امروز او را نادیده می‌گیرند، روزی مشتری این شغل خواهند شد.

منبع: ایسکانیوز، شنبه 30 فروردین 1399

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *