سندرم آسپرگر یا در خودماندگی

سندرم آسپرگر یا در خودماندگی

محمد نوری
دفتر فرهنگ معلولین، ۳ خرداد ۱۳۹۸

سندرم آسپرگر یا نشانگان در خودماندگی نوعی بیماری و معلولیت است که تا چند دهه قبل تصور می‌شد جزء طیف اوتیسم است و گاه آن را نوع خفیف‌تر اختلال طیف اوتیسم تعریف می‌کردند.
آسپرگر و اوتیسم هر دو اختلال عصبی است که در رفتار، گفتار و ادراک فرد تأثیری می‌گذارد اما برای اولین بار هانس آسپرگر (۱۹۰۶-۱۹۸۹م) پزشک آلمانی متخصص اطفال به نشانه‌ها و تفاوت‌های در خودماندگی توجه کرد و بعداً نام این پزشک را بر روی این بیماری گذاشتند. به تدریج مشخص شد برخی افراد در عملکرد و تعاملات اجتماعی مشکلاتی دارند یا در ارتباطات کلامی و رفتارهای فردی اختلالاتی دارند که با اختلالات اوتیسم تفاوت‌هایی دارند. از این‌رو اینگونه افراد را جداگانه زیر نام آسپرگر یا اختلال آسپرگر یا اختلال در خودماندگی طبقه‌بندی کرده‌اند.
بسیاری از جنبه‌های آسپرگر مثل اوتیسم ناشناخته است، به ویژه درباره منشأ پیدایش آن نظریه‌های متفاوت گفته‌اند. اما متخصصان چند رشته مشغول هستند تا این پدیده‌ها را بهتر بشناسند و راه کار نهایی برای درمان آنها را کشف کنند.
درباره آسپرگر به زبان فارسی، منابع اندکی داریم ولی به زبان انگلیسی، کتاب‌ها و مقالات بسیاری هست. یک کتاب با مشخصات زیر به فارسی اخیراً منتشر شد:
نشانگان آسپرگر: راهنمای جامع برای درک زندگی و درمان، فرانک رایان، ترجمه ابراهیم رهبر کرباسدهی و فاطمه رهبر کرباسدهی، تهران، آوای نور، ۱۳۹۷، ۱۶۰ص.

اما منابع به زبان انگلیسی که مهم‌تراند اینگونه می‌باشند:

Akshoomoff, N., Pierce, K., & Courchesne, E. (2002). The neurobiological basis of autism from a developmental perspective. Development and psychopathology, 14(3), 613-634.

Berument, S. K., Rutter, M., Lord, C., Pickles, A., & Bailey, A. (1999). Autism screening questionnaire: Diagnostic validity. The British Journal of Psychiatry, 175(5), 444-451.

Ehlers, S., Gillberg, C., & Wing, L. (1999). A screening questionnaire for Asperger syndrome and other high-functioning autism spectrum disorders in school age children. Journal of Autism and Developmental Disorders, 29(2), 129-141.

Filipek, P. A., Accardo, P. J., Baranck, G. T., Cook, E. H., Dawson, G., Gordon, B., … & Minshew, N. J. (1999). The screening and diagnosis of autistic spectrum disorders. Journal of Autism and Developmental Disorders, 29(6), 439-484.

Garnett, M. S., Attwood, A. J. (1997). The Australian scale for aspergers syndrome. In T. Attwood (Ed.), Aspergers synsrome: A guide for parents and professionals. London: Jessica Kingsley Publishers.

Korvatska, E., Van de Water, J., Anders, T. F., & Gershwin, M. E. (2002). Genetic and immunologic considerations in autism. Neurobiology of Disease, 9(2), 107-125.

Lovaas, O. I. (1987). Behavioral treatment and normal educational and intellectual functioning in young autistic children. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 55(1), 3-9.

McCracken, J, T., McGough, J., Shah, B., Cronin, P., Hong, D., Amam, M. G., … & McDougle, C. J. (2002). Risperidone in children with autism and serious behavioral problems. New England Journal of Medic of Medicine,347(5), 314-321.

Scott, F. J., Baron-Cohen, S., Bolton, P., & Brayne, C. (2002). The CAST (Childhood Asperger Syndrome Test) preliminary development of a UK screen for mainstream primary-school-age children. Autism, 6(1), 9-31.

Smalley, S. L. (1998). Autism and tuberous sclerosis. Journal of Autism and Developmental Disorders, 28(5), 407-414.

Stone, W. L., Coonrod, E. E., & Ousley, O. Y. (2000). Brief report: screening tool for autism in two-year-olds (STAT): Development and preliminary data. Journal of Autism and Developmental Disorders, 30(6), 607-612.

Yeargin-Allsopp, M., Rice, C., Karapurkar, T., Doernberg, N., Boyle, C., & Murphy, C. (2003). Prevalence of autism in a US metropolitan area. The Journal of the American Medical Association, 289(1), 49-55.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *