به بهانه نمایشگاه معلولین

به بهانه نمایشگاه معلولین…

معلول نیستم…
اما سالها از پدری مراقبت میکردم که به دنبال سکته گسترده مغزی هم قدرت تکلم و هم توان راه رفتن را از دست داده بود، در آن سالها تولیدات تسهیل کننده حرکت معلولین و ابزار توان بخشی به آنها اینچنین پیشرفت نکرده بود ، این را پس از بازدید از نمایشگاه معلولین دریافتم. گفتار درمانی تنها نحوه بیان اصوات را به پدرم می آموخت که آنهم بی تاثیر بود برای رساندن پدرم به مرکز فیزیوتراپی مجبور بودم با ویلچر مسافت زیادی را بپيماييم،تا ساعتی بر روی عضلات بی رمق و خاموش پدرم کار کنند.
با چه مشقتی این مسیر را طی میکردیم ، معلولین عزیز میدانند.فضای شهر حتی ذره ای برای تسحيل این موضوع آماده نبود مجبور بودیم تمام راه را از میان خیابان برویم ، چرا که پیاده روها دارای پستی و بلندیهايي بود که حرکت ویلچر روی آن امکان پذیر نبود و این خودش هر لحظه امکان بوجود آمدن خطر دیگری مانند تصادف با ماشین را به دنبال داشت.
معلول نیستم…
ولی درد و رنج را در نگاه پدرم می دیدم و رنج میبردم.
معلول نیستم…..
ولی به نمایشگاه معلولین رفتم و دیدن انواع و اقسام ویلچر های برقی مرا به وجد آورد و خوشحال از اینکه امکانات بیشتر ی محیا شده با تکنولوژی‌های پیشرفته تر که این عزیزان بتوانند راحتره طی طریق نمایند و با دنیای بیرون آشتی کنند.
ولی به نظر شما چند درصد از آنها توان خرید ویلچر های میلیونی را دارند ??
با دیدن دستگاههایی که قدرت جابجایی معلولین قطع نخاع را از روی تخت میدهد به وجد آمدم و خوشحال از اینکه این عزیزان دیگر تنها چیزی که میبینند سقف اتاقشان نیست،شاید بتوانند شاهد باران زیبای پاییزی از پشت پنجره اتاقشان باشند و قطرات باران را بر تن رنجور و روح خسته شان احساس کنند. کاش پدرم را سالها قبل از دست نداده بودم ،کاش در زمان حیات پدرم در طول معلولیت میتوانستم این امکانات امروزی را در اختیارش بگذارم تا از لحظه لحظه باقیمانده زندگیش لذت ببرد.
معلول نیستم….
اما به بهانه یک دوست عزیز و معلول با دنیای معلولیت آشنا شدم دریافتم که تا چه اندازه در حق این قشر از مردم سرزمینم کوتاهی شده، خیابان ها،کوچه ها و مراکز تفریحی هيچکدام این طبقه از جامعه را ندیده و در نظر نگرفته است. آیا معلولین محکوم به ماندن در خانه هستند??!!
چه بسا استعداد ها و توانایی های غریبی در افراد زیادی از این عزیزان نهفته است که بواسطه ابزار و دستگاههای توان بخشی میتواند از قوه به فعل تبدیل در آید ، باید با توجه به کوچکترین توانایی های این قشر از جامعه شرایط و امکاناتی فراهم کرد تا حداقل عضلانی که در اندامشان قابلیت افزایش قدرت و توان را دارند بکار گرفت و آن را به اوج رساند .
باید بودنشان، وجودشان و توانایی هایشان را باور کنند و ما نیز در این مهم در کنارشان قرار گیریم . وقتی که حتی یک ارتفاع۱۰سانتي مانعی بزرگ برایشان محسوب میشود باید به هر مشکلی آن مانع را برایشان تبدیل به راهی هموار در مسیر موفقیت کرد.
بیاییم کشور و شهرمان را در مسیر زندگیشان هموار کنیم.

لیلا ضرابی(ماه بانو)
مهر ماه۱۳۹۷

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *