آرزو دارم لژیونر شوم

آرزو دارم لژیونر شوم
گفتگو با مهدیه خاکباز، ملی پوش بسکتبال با ویلچر

تیم ملی بسکتبال با ویلچر بانوان ایران، اسفندماه سال گذشته قهرمان مسابقات آسیا و اقیانوسیه شد و سهمیه حضور در مسابقات پارا آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا که مهرماه امسال در اندونزی برگزار می‌شود را به دست آورد. مهدیه خاکباز عضو یزدی این تیم متولد سال ۶۵ است و بر اثر تصادف ضایعه نخاعی شده است. به گفته خودش ده سال است که بسکتبال کار می‌کند و یک سال اخیر را بسیار حرفه‌ای‌تر. در روزهایی که او و هم تیمی‌هایش خودشان را برای حضور مقتدر در بازی‌های پارا آسیایی آماده کنند با او گفتگو کردیم و او با خوش‌رویی به سؤالاتمان پاسخ داد و از آرزوهای ورزشی‌اش گفت.
خانم خاکباز، تیم بسکتبال با ویلچر کشورمان اسفندماه قهرمان مسابقات آسیایی شد برای دست یافتن به این مقام، شما چند مرحله اردو را پشت سر گذاشتید؟
قبل از مسابقات سه مرحله اردو داشتیم. لازم به ذکر هست چون آبان ماه برای حضور در مسابقات آسیایی به چین رفتیم، اردوهای دوره چین هم ۴ مرحله بود. بعد از برگشت از چین، یک استراحتی داشتیم و اردوهای تایلند برگزار شد که بعد از ۳ مرحله اردو به مسابقات آسیایی اعزام شدیم.
رقابت‌های قهرمانی آسیا در چه سطحی بود؟ با توجه به قهرمانی تیم کشورمان، فاصله ما با بسکتبال روز دنیا چقدر است؟
رقابت با بعضی کشورها فوق‌العاده سخت و نفس گیره. بدون شک در این مواقع دیگه مربی باید بدونه با چه مهره‌هایی بازی کنه که حریف رو شکست بده ولی بازیکنان هم مهم هستن. ورزش بسکتبال ورزشی هست که هر روز یا بهتر بگم هر دقیقه باید به روز باشی چون اینقد تکنیک و تاکتیک داره، اگر بخواهی فقط به گذشته اکتفا کنی واقعاً جایگاهی در سطح ملی نداری. خدا را شکر مربی‌هایی که برای سطح ملی انتخاب میش فوق‌العاده آگاهی و اطلاعاتشون بالا و به روز هست. ولی ایران هنوز فاصله‌اش با بعضی کشورها مثل چین و ژاپن زیاده، بخشی از او هم برمی‌گرده به تکنولوژی کشورمون، چون چرخ ورزشی تو بازی‌های حرفه‌ای خیلی تأثیرگذار هست.
تیم ملی مهرماه باید در مسابقات پارا آسیایی جاکارتا شرکت کند آیا در حال حاضر اردوهای آمادگی آغاز شده است و آیا بازی‌های دوستانه‌ای پیش‌رو دارید؟
بله اردوها از تیرماه شروع شدن، یک بازی تدارکاتی تو کشور تایلند داریم. بعد از اونجا ان‌شالله به اندونزی برای مسابقات پارا آسیایی اعزام خواهیم شد.
پیش‌بینی شما از عملکرد تیم ملی بسکتبال با ویلچر ایران در مسابقات پارا آسیایی چیست؟
واقعاً این دوره هم بچه‌ها دارن تلاششون رو می‌کنند هم از بالا که رأس مجموعه فدراسیون باشه تا به پایین اعم رئیس بانوان بسکتبال، نایب رئیس، مربیان و در کنارش مربی بدنساز و مشاور ورزشی از جون و دل برامون مایه گذاشتن و ما رو از نظر جسمانی و روحی دارند آماده می‌کنند، پیش‌بینی من این هست که حتماً حتماً سکوی قهرمانی مال بچه‌های ایرانه چون باغیرت بازی می‌کنند بعد از سکوی قهرمانی هم هنوز دو تا دیگه سکو هست. نگران نباشیم ولی ما باید تلاشمون رو برای اول شدن انجام بدیم.
از مسئولان ورزش استان چه انتظاری دارید؟ آیا به نظر شما مسئولان به اندازه کافی با ورزشکاران همراهی و همکاری دارند؟
من از مسئولان یک درخواست داشتم بهشون هم گفتم تا چه اندازه اهمیت بدهند و برآورده کنند بستگی به خودشون و ارزشی که برای من تو حیطه ورزش می‌گذارند برمی‌گرده! از نظر همراهی کردن ورزشکاران، فوق‌العاده خوب هستند. در حال حاضر از ورزشکاران مدال‌آور تجلیل میشه تو خونه خود ورزشکار نه یه جمع عمومی که برای من و خانوادم خیلی خوشایند بود. از نظر همکاری کردن هم تا جایی که از دستشون برآمده دریغ نکردن، (ولی خواسته منم یادشون نره)
سخت‌ترین و بهترین لحظات یک مسابقه مهم بسکتبال برای شما چیست؟
از نظر من سخت‌ترین لحظه زمانی هست که تابلو نتایج رو نگاه می‌کنی و امتیازت از تیم حریف کمتره و سوت پایان بازی زده میشه. بهترین و شیرین‌ترینش هم اینکه تابلو امتیازات به نفع تو داره چشمک می‌زنه و با غرور خاصی که واقعاً وصف ناپذیره از زمین بازی خارج میشی و در کنارش اشک شوق هم می‌ریزی.
سؤال آخر اینکه بزرگترین آرزوی ورزشی شما چی هست؟
آرزو دارم لژیونر کشور چین بشم و خانواده‌ام را هم همراه خود ببرم. حتماً می‌پرسید چرا چین؟ چون توی تصویرسازی‌هایی که انجام میدم همیشه با بازیکنان چین دارم بازی می‌کنم و مسابقه میدم و من رو به عنوان لژیونر قبول دارند.

منبع: ماهنامه آوای رسا، ش۹۴، مرداد۱۳۹۷

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *