قابل توجه نیکوکاران؛ اولویت برای معلولین ایران

قابل توجه نیکوکاران
اولویت برای معلولین ایران

محمد حسینی/ پژوهشگر حوزه معلولیت

آقایی زنگ زد و با افتخار گفت ما در سال چند نوبت معلولان را به سفر می‌بریم و تاکنون چند میلیارد برای سفر آنان هزینه کرده‌ایم.
پس از شنیدن سخنان او به این فکر افتادم، تحقیقی در این باره انجام دهم. بالاخره پس از بررسی‌ها به این نتایج رسیدم:

۱ـ نیازهای انسان به ویژه معلولین بسیار زیاد است ولی سرمایه‌ای که می‌توان به نیازهای آنان اختصاص داد، محدود است. بنابراین لازم است با تدبیر و درایت، سرمایه محدود را برای نیازهایی مصرف کرد که اولویت داشته باشد.

۲ـ اولویت داشتن یعنی ضرورت. مثل اینکه یک فرد بیمار است، اگر درمان نشود، می‌میرد و از طرف دیگر می‌توان به جای درمان او، برایش یک دست لباس گران قیمت چند میلیون تومانی خرید. عقل انسان می‌گوید درمان این فرد ضروری است و اولویت دارد و لباس چه برسد به لباس گران قیمت ضرورتی ندارد.

۳ـ اولویت و ضرورت‌ها برای معلولان اینها است:
ـ معلولان ایران از نظر علمی و پژوهشی ارتقاء کمی پیدا کرده اند؛
ـ معلولان ایران اکثراً اشتغال ندارند؛ شغل و درآمد ندارند؛
ـ برای معلولان ایران مراکز آموزش حرفه‌ها و فنون کم است و در بسیاری از رشته‌ها هیچ مرکز آموزشی برای حرفه‌آموزی آنها نیست؛
ـ معلولان ایران هنوز یک بانک جامع اطلاعاتی کامل ندارند تا اطلاعات لازم در مورد وضعیت آنان را بدهد و کارشناسان بر اساس این اطلاعات برنامه‌ریزی کنند؛
ـ معلولان ایران از نظر پزشکی و درمان وضعیت مطلوبی ندارند چون با هزینه ۱۰۰ تا ۲۵۰ هزار تومان که بهزیستی به بعضی از آنها می‌دهد توانایی درمان و دارو ندارند؛
ـ معلولان ایران تغذیه کافی نمی‌شوند و مشکل سوء تغذیه درباره خیلی از آنها است؛
ـ معلولان ایران اغلب مسکن حداقلی ندارند؛
ـ معلولان ایران به دلیل مشکلات معیشتی توان ازدواج ندارند و بعضاً پس از ازدواج به مشکل برخورد کرده‌اند؛
ـ معلولان ایران حداقل امکانات برای فراگیری شغل مورد نظر خود را ندارند، یعنی معلول نابینایی که علاقه به موسیقی دارد، نت موسیقی ندارد و پول خرید وسایل مثل سازها را ندارد؛
ـ معلولان ایران توان مالی برای ادامه تحصیل ندارند با اینکه اغلب هوش خوبی دارند؛
ـ ناشنوایان ایران هم در زبان اشاره مشکلات جدی دارند هم در آموزش، هم در رابط و غیره و به دلیل فقدان هزینه برای این‌گونه موارد، آنان ناتوان از بسیاری از امور هستند؛
ـ نابینایان مشغول به تحصیل، در منابع درسی و کمک درسی با خط بریل کمبود دارند؛
ـ نابینایانی هستند که علاقه به حفظ قرآن یا قرائت قرآن دارند و پول تهیه قرآن با خط بریل را ندارند؛
ـ و ده‌ها کمبود دیگر که ضرورت اساسی و حیاتی در زندگی آنها است.

این کمبودها و فقدان‌های اساسی که ضرورت آنها در حدی است که مرگ‌آور و کشنده است، یا موجب می‌شود سرنوشت آنان به خطر بیفتد؛ همه اینها را رها کرده‌ و در همه شهرها و در اکثر یا همه مراکز معلولین اولین اقدام و بعضاً تنها اقدام بُردن معلولان به سفر است و سالانه میلیاردها تومان هزینه این سفرها می‌شود.
تا حالا فکر کرده‌اید چرا اینقدر برای سفر بردن معلولان رغبت هست؟ آیا سود برخی در این سفرها نیست؟ آقایی می‌گفت سالانه معلولان را حداقل پنج سفر می‌برم و در کنار این سفرها چیزی هم به جیب من می‌رود. از این‌رو سفرها به اسم معلولین و با پول خیرین، بعضاً دکان و کاسبی برای عده‌ای شده است.
از نیکوکاران استدعا داریم که با چشم باز هزینه کنند، اموال را به مصرف کارهایی برسانند که نیاز جدی و ضروری معلولین است.
از عالمی پرسیدند نماز نخواندن یا بَد نماز خواندن کدام یک مذموم است؟
پاسخ داد هر دو مذموم است. در مورد معلولین هم مساعدت نکردن و مساعدت کردن ولی به مصرف امور غیر ضروری رساندن هر دو مذموم است. فکر نکنید مبلغی را برای سفر می‌پردازید و وظیفه خود را انجام داده‌اید؛ بلکه باید رصد کنید این هزینه کجا و به چه مصرفی می‌رسد و آیا در جایی صرف می‌شود که اولویت دارد.
در مورد پرداخت کمک به نهادهای دولتی هم لازم است مشروط پرداخت شود یعنی با نهادی که می‌خواهید پرداخت کنید شرط کنید این مبلغ مصرف فلان مسئله شود و بعداً گزارش آن را هم به اعطاء کننده پول بدهند یا گزارش آن را به صورت رسمی در رسانه‌ها منتشر کنند.
در پایان فقط شما را به یک سؤال متوجه می‌نمایم:
بر اساس آمارهایی که نهادهای رسمی می‌دهند وضع معیشتی، رفاهی، فرهنگی، شغلی، اجتماعی معلولان در ایران بدتر شده است با اینکه کمک‌های مردم بیشتر شده است، حال لازم است هر کسی فکر کند که چرا به رغم بیشتر شدن مساعدت‌ها، وضع معلولان بدتر شده است؟!

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *