پرواز معلولان با پاراگلایدر شور و هیجان وصف ناشدنی

چندسالی است که معلولان و افراد با محدودیت های حرکتی به جهت افزایش توان روحی وجسمی خود به رشته های مختلف ورزشهای هوایی روی آورده اند و باپرواز دربیکران آسمان ها سعی در نشان دادن خلاقیت های خود دارند. اکنون شمارزیادی ازمعلولان درسرتاسرجهان با علاقه وپشتکارمثال زدنی به این رشته تفریحی , ورزشی علاقمند شده و هرروز برتعداددوستداران این ورزش مهیج و کم خطر افزوده می شود . بسیاری ازمعلولان چنان تبحری دراین ورزش کسب کرده اند که به تنهایی آموزش علاقمندان ازمیان معلولین و سایرافراد را بعهده داشته و دراین زمینه ازبسیاری استادان سالم پیشی گرفته اند پاراگلایدر به همراه مربی یا به تنهایی و باصندلی چرخدار جاذبه های فراوانی را برای معلولان ایجاد کرده است . بااینکه افراد معلول به نسبت سایرین باید تلاش بیشتری داشته و زمان زیادتری رابرای آموزش بگذرانند ولی این امرموجب نشده تا ازمیزان علاقمندی آنان به این ورزش باطراوت کاسته شود. پرواز برفراز آسمان خاطره بال های شکسنه معلولین را ازاذهان دورکرده است , پس ازهرپرواز انگیزه معلولان برای تلاش بیشترو مواجه بامشکلات زندگی اجتماعی افزونتر شده است . علیرغم اینکه ابزارو تجهیزات این ورزش پرنشاط درمقایسه باسایررشته ها گرانتراست اما هرکس فقط برای یک بار تجربه پرواز با پاراگلایدر راداشته باشد به هرقیمتی آن را ادامه خواهد داد .
maxresdefaultدر ایران نیز گروههایی ازمعلولان باوجود پرهزینه بودن این ورزش گاهی دربرنامه های تفریحی پاراگلایدر شرکت کرده اند و این درحالی است که این ورزش دراکثرشهرهای کشور فعال بوده و مربیان و استادان متبحری دراین زمینه فعالیت دارند که درصورت فراهم شدن شرایط قادرخواهند بود درجهت آموزش و ترویج پرواز با پاراگلایدر در کنار معلولان باشند .
پاراگلایدر چیست ؟
به عنوان ابداع کننده پاراگلایدر می توان یکی از مهندسین ودانشمندان سابق ناسا، فرانسیس ملوین روگالو،متولد ۲۷ ژانویه ۱۹۱۲ را نام برد . او در ثبت اختراع خود در سال ۱۹۴۸ از تکنیکی نام برد که چگونه از پارچه و نخ ، وسیله پروازی طراحی می شود. او به همراه همسرش ، گرتروده در دهه ۵۰ اولین پاراگلایدر را که به صورت مثلثی شکل بود،طراحی کرد. در ابتدا این پاراگلایدرفقط توانایی نگه داشتن کودکان را داشت و بعد توانایی حمل حتی بزرگسالان را نیز پیدا کرد. در این ثبت پیش بینی سل ها در لبه حمله شده بود. طرح روگالو شهرت جهانی پیدا کرد. نه تنها خشت های اولیه پاراگلایدر ، بلکه گام های اولیه کایت که در ابتدا محبوبیت وشهرت بیشتری نسبت به پاراگلایدر را داشت نیز طراحی کرد. در اوایل دهه ۶۰ روگالو و فرزندانش انواع پارا گلایدرها راتست کردند ولی شروع شهرت پاراگلایدر آن زمان نبود . شاید به همین علت روگالو هیچ وقت خود را به عنوان مخترع پاراگلایدر و یا کایت ندانست. البته او به خودش می بالید که اولین انسانی است که توانست وسیله پرنده ای بسازد که دارای ساختاری محکم وثابت نبود. دیوید باریش آمریکایی ودومینا جالبرت کانادایی را می توان به عنوان پدران پاراگلایدر دانست. هر دو ایده ها و طرح های ثبت شده روگالو را می شناختند . باریش در سال ۱۹۶۴ در چهار چوب طراحی یک چتر سقوط آزاد جدید جهت استفاده فضا پیماها یک نوع رقیب رو گالو شده بود. طرح هردو شبیه به هم بود ولی بدون هماهنگی با هم طراحی شده بود، با این تفاوت که باریش نه تنها وسیله خود راطراحی کرد بلکه خود نیز با آن پرواز کرد. البته آوازه این فعالیتها هنوز بسیار کم رنگ بود . به نظر می آمد که زمان ، زمان پرواز با پاراگلایدر نیست . در اوایل دهه ۷۰ بود که دان پوینتر خلبان و خبر نگار آمریکایی به این امر بهای بیشتری داده و سعی در گسترش آن کرد. که البته برای بسیاری دیوید باریش اولین خلبان حقیقی پاراگلایدر به شمار می رود . چنانچه بخواهیم در مورد کلیه افرادی که در این زمینه فعالیت کردند و گامی به جلو برداشتند نام ببریم شاید بتوان صدها صفحه دیگر در این باره نوشت. در سال ۱۹۷۸ اتفاقات جدیدی در دنیای پاراگلایدر رخ داد. دو نفر از چتر بازان فرانسوی به نام های ژان کلود بتمس و گرارد بوسون این هدف را دنبال می کردند که برای پرواز و فرودشان از هواپیما صرف نظر کنند و از کوهی با شیب زیاد پرواز کنند. به سرعت مفرح بودن این ورزش برای همه آشکار شد و چندی بعد انجمن ورزشهای هوایی فرانسه پارا گلایدر را به عنوان یکی از ورزشهای هوایی به رسمیت شناخت. در سوئیس نیز پاراگلایدر کم کم رونق گرفت. در آلمان در سال ۱۹۸۷ پاراگلایدر از طرف وزارت راه به رسمیت شناخته شد و زیر مجموعه انجمن ورزشهای هوایی آلمان قرار گرفت . پاراگلایدرهای امروزه مساحتی حدود ۲۰ الی ۳۰ متر مربع دارند. سلولهایی در لبه های حمله آنها قرار داردکه باعث شده هوا بین لایه رویین ولایه زیرین چتر حبس شود . و چتر شکل پروازی به خود گیرد اصطلاحا ایر فویل شود.
پاراگلایدرتوسط بندهای هدایت به راست وچپ فرماندهی می شود و قابلیت کم کردن و زیاد کردن سرعت خود را توسط این بندها دارد. نسبت سرش پاراگلایدرهای امروزه حدودا یک به هشت و سرعت آن ۵۰ الی ۶۰ کیلومتر در ساعت می رسد . طی کردن مسا فت های ۴۰ ، ۵۰ کیلومتری جزو کارهای روزمره خلبانان پاراگلایدر به شمار می رود. در حال حاضر رکورد مسافت قانونی ثبت شده پرواز با پاراگلایدر ۴۲۳ کیلومتر ثبت شده که توسط یک کانادایی به نام ویلیام گاد در تگزاس و در سال ۲۰۰۲ انجام شد . حدودا این ورزش از سال ۱۹۹۳ در ایران شروع به فعالیت کرد. امروزه تقریبا در اکثر نقاط ایران پرواز با پاراگلایدر انجام می شود . پاراگلایدر جزو امن ترین وسایل ورزش هوایی به شمار می رود. این ورزش موقعی خطرناک می شود که به شرایط ایمنی توجه کافی نگردد. پرواز خالصانه و لذت بخش پاراگلایدر باید توام با علم و مقدار زیادی دیسیپلین باشد. آموزش صحیح و استفاده از تجهیزات پروازی درست یک , باید است . بزرگترین ریسک پاراگلایدر ،چتر پاراگلایدر نیست بلکه خود خلبان است. اوست که توانایی خود را باید بداند .اوست که از هوایی که در آن می خواهد پرواز کند باید مطلع باشد . اوست که باید وسیله پروازی خود را صحیح انتخاب کند و اوست که باید بداند در شرایط خطرناک نباید پرواز کرد. پاراگلایدر را فقط می توان از یک مربی کار آزموده و تایید شده از مراجع قانونی کشور آموخت . شرایط جسمانی پیچیده ای برای آموختن پاراگلایدر نیاز نیست .به اصطلاح هر که از حداقل توانایی برخوردار است می تواند پرواز کند.همانند رانندگی با خودرو که نیازمند گواهینامه می باشد ، پرواز پارا گلایدر نیز نیازمند گواهینامه خلبانی می باشد . مراتب گواهینامه ها که شامل , مقدماتی ، مبتدی یا مستقل ، متوسطه ، پیشرفته ، پرواز دو نفره و مربی گری می باشد . برای آموزش پاراگلایدر شهامت وجرات فوق العاده زیاد نیاز نیست . بهترین خلبانان ، خلبانانی هستند که نه به صورت افراطی شجاع ونه به صورت افراطی ترسو می باشند . فرد منطقی مناسب ترین فردی است برای پاراگلایدر . آموزش در ابتدا از زمین صاف، کلاس های تئوری و بعد شیب آموزشی انجام می شود و پس ازآنکه هنرجو مراحل اولیه را با موفقیت طی کرد می تواند به مراحل بعد راه پیدا کند . جوانان از سن ۱۴ سال قادر به شروع این ورزش هستند و برای افراد مسن محدودیت سنی وجود ندارد .
همانطوریکه اشاره شد درصورتی که امکانات و شرایط لازم درکشورماایجاد شود بسیاری ازمعلولان و بویژه جانبازان به این رشته تفریحی , ورزش خواهند پیوست , لازم است سازمانهای ذیربط نظیر وزارت ورزش وجوانان , فدراسیون ورزشهای هوایی , فدراسیون ورزشهای جانبازان و معلولان , انجمن ها و موسسات مرتبط با ورزش معلولان و جانبازان با هماهنگی اساتید و مربیان باتجربه این رشته درایران شرایط لازم رابه نحوی فراهم نمایند تا باتشکیل انجمن ها و کلوپ های هوانوردی معلولان , این رشته مهیج دربین علاقمندان ترویج گردد.

منبع: سایت آداک گردشگران معلولین، ۳۰ آذر ۱۳۹۴

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *