ارتباط دریافتی و بیانی روشندلان ناشنوا، فنون کمکی و ادامه شیوه‌های ارتباطی

ارتباط دریافتی و بیانی روشندلان ناشنوا
فنون کمکی و ادامه شیوه‌های ارتباطی

ترجمه: آناهیتا خضری ، صدیقه رضایی

چکیده
ارتباط، عمل یا رفتار اجتماعی است که بین دست کم دو نفر اتفاق می‌افتد. ارتباط دریافتی، روند دریافت و درک پیام از شخص دیگر و ارتباط بیانی، پیام به شخص دیگر است. برای ارتباط مؤثر هر دو ارتباط دریافتی و بیانی باید روی دهد. افراد نابینا- ناشنوا دچار آسیب مهمی در حواس بینایی و شنوایی خود هستند، بعضی از آنها کاملاً نابینا‌- ناشنوا هستند در حالی که سایرین باقی مانده‌ای از یک یا هر دو حس دارند. افراد نابینا ـ ناشنوا دارای نیازهای ارتباطی بسیاری هستند که ممکن است در طول زمان تغییر کند. آنها ممکن است از روش‌های مختلف برقراری ارتباط در طول زندگی خود استفاده کنند یا به کاربرد آن‌ها تشویق شوند. فناوری کمکی ابزاری است که به برقراری ارتباط دریافتی و بیانی از طریق شنوایی، بینایی یا بساوایی کمک می‌کند.
تصاویر
تصاویر را می‌توان به عنوان شکل ابتدایی ارتباط دریافتی و بیانی، برای افرادی که از زبان اشاره یا گفتار استفاده نمی‌کنند به کار برد. آنها همچنین می‌توانند با اشاره و گفتار همراه شوند تا درک کودکانی که باقیمانده بینایی دارند را افزایش دهند. اگر دید اصلاًح شده‌ی کودکی ۲۰/۲۰۰ است، تصاویر یا طراحی با خط را نباید انتخاب کرد.
نابیناها می‌توانند از تصاویر ایجاد شده با مواد برجسته استفاده کنند اما تشخیص آنها سخت و انتزاعی تر است.
انواع بسیار متفاوتی از تصاویر وجود دارد که برای برقراری ارتباط استفاده می‌شوند. بهترین شکل برای کودک به عوامل متعددی نظیر دقت دید، توانایی تمایز و حساسیت به نور خیره‌کننده و رنگ بستگی دارد. نمونه‌هایی در زیر آمده است:
درک عکس‌ها اغلب برای کودکان بسیار آسانتر است زیرا آنها همانند شیء یا فعالیت هستند. پژوهش نشان می‌دهد که جدا کردن پیش زمینه عکس از پس زمینه آن،‌ تمایز شیء یا فعالیت را در عکس برای کودک آسانتر می‌کند. عکس‌ها باید کنتراست (تضاد) رنگ داشته باشند و صرفاً یک شخص با یک شیء در عکس باشد. عکس‌های مات و بی‌جلا ترجیح داده می‌شود.
نقاشی‌های رنگی، مشابه تصاویر کتاب کودک هستند. رنگ‌های واقعی باید در تضاد با خطوط زمینه که با مشکی کشیده شده استفاده شوند. آنها باید ساده و صرفاً شامل یکی شیء یا یک شخص باشند.
طراحی با خط، تصاویر یا نمادهای ساده‌ای هستند که با خطوط ضخیم و مشکی در زمینه سفید یا رنگی روشن کشیده می‌شوند. آنها می‌توانند رمزهای رنگی باشند که نمایانگر نام‌ها، فعل‌ها یا قسمت‌های دیگر گفتار باشند. طراحی با خط، انتزاعی‌تر از عکس‌ها یا نقاشی رنگی است اما بعضی از کودکان دارای آسیب‌های بینایی، با این نقاشی‌ها موفقیت بیشتری کسب می‌کنند زیرا جزئیات،‌ واضح‌تر است و در هم‌ریختگی کمتری دارد.
بعضی از کودکان بینا ممکن است با استفاده از اشیاء شروع به برقراری ارتباط بکنند زیرا نسبت به تصاویر برای درک کردن، عینی‌تر و ساده‌تر هستند. سرانجام کودک ممکن است آماده باشد تا به سمت نظام برقراری ارتباط با تصاویر که انتزاعی‌تر است، سوق پیدا کند. همچون شکل‌های دیگر ارتباط در ابتدا باید تصاویر مربوط به اشیاء، اشخاص، اعمال یا وقایعی که نمایانگر آنچه در اینجا و اکنون است، معرفی شوند. توصیه می‌شود. ابتدا با تصاویری که نمایانگر چیزهای ترغیب کننده و یا غالباً کودک در طول روز با آنها در تعامل است شروع کنند.
زمانی که کودک از ارتباط با شیء به تصویر سوق پیدا می‌کند، بهترین زمان است که دو شکل ارتباط را با هم پیوند داد و به آرامی اشیاء را کنار گذاشت. در ابتدا، دو شکل ارتباط با یکدیگر ارائه شود. زمانی که کودک با تصویر آشنا می‌شود،‌ می‌توان شیء را کمتر نشان داد. سرانجام کودک یاد می‌گیرد که به جای شیء به تصویر تکیه کند. پیش از اینکه نشانه وابسته به شیء کنار گذاشته شود، باید اطمینان حاصل کرد که کودک می‌تواند تصویر را با شیء مطابقت دهد و به طور کامل درک کند که تصویر نمایانگر چیست. ما نمی‌خواهیم به کودک آموزش دهیم که اگر او تصویر چیزی را به ما ارائه می‌کند، چیزی را در قبال آن به دست می‌آورد. ما نیاز داریم تا اطمینان دهیم به آموزش اینکه تصویر، نمایانگر چیز خاصی است.
گفتار
گفتار شیوه‌‌ای است که به وسیله آن به طور شفاهی (با دهان) یا گوشی (از راه گوش دادن) با دیگران ارتباط برقرار می‌کنیم. گفتار برونداد صدا و دریافت شنوایی است. بسیاری از افراد ناشنوا- نابینا از گفتار به عنوان شیوه اولیه برقراری ارتباط استفاده می‌کنند. آنان ممکن است از کمک افزارهای شنوایی یا خروجی دیجیتالی شده‌ی گفتار رایانه‌ای استفاده کنند تا به آنها در این روش برقراری ارتباط کمک کند. از گفتار می‌توان به تنهایی یا همراه با دیگر شیوه‌های برقراری ارتباط استفاده کرد.
گفتار- لبخوانی
این رویکرد به بینایی نیاز دارد زیرا دریافت کننده باید حرکات لب گوینده را ببیند. گفتار درمانی و تربیت شنیداری، اغلب به منظور کسب مهارت در این روش ارتباطی مورد نیاز است. این رویکرد غالباً برای اشخاص سخت شنوا و کسانی که ضایعه بینایی‌شان ثابت است، استفاده می‌شود. این روش برای اشخاص دارای افت پیشرونده مثل افراد دچار نشگان آشر یا تباهی لکه زرد، ممکن است بهترین شیوه برقراری ارتباط نباشد زیرا آنها نمی‌توانند در آینده، از نظر بینایی به زبان گفتاری دسترسی داشته باشند.
روش تادوما. این شیوه رویکردی است که در آن به محل قرار گرفتن دست دریافت کننده (فرد نابینا- ناشنوا) روی دهان، فک و حنجره گوینده توجه دارد. این رویکرد تنها شیوه‌ای است که کاملاً به اشخاص ناشنوا- نابینا اجازه دسترسی به گفتار را می‌دهد. شخص ناشنوا- نابینا با لمس صورت گوینده به ارتعاشات صوتی و الگوهای تنفسی مرتبط با گفتار، دسترسی دارد. این شیوه زمانی که به طور مستقل استفاده شود روش موفق برقراری ارتباط با کودکان نابینا- ناشنوا نیست اما هنگامی که در ترکیب با روش‌های دیگر استفاده شود،‌ می‌تواند درک شخص و استفاده از زبان گفتاری را افزایش دهد.
ارتباط کلی
این ارتباط، رویکردی چند الگویی است. این شیوه به استفاده هر دو حس شنوایی و بینایی در زمان برقراری ارتباط تأکید دارد. از زبان اشاره، زبان صحبت شده، لبخوانی و تقویت باقی مانده شنوایی همگی استفاده می‌شود و به آنها به یک‌اندازه اهمیت داده می‌شود. این رویکرد بر استفاده از گفتار و تربیت شنیداری تأکید بسیار دارد،. به دلیل آنکه گفتار و لبخوانی به طور همزمان با زبان اشاره استفاده می‌شود. اساس نظام اشاره، انگلیسی است. استفاده از سمعک، دستگاه FM‌ یا دستگاه‌های لوپ و مداخله گفتار/ زبان، زمانی که از الگوی ارتباط کلی استقبال شود، همگی ترغیب می‌شوند.
گفتار نشانه‌‌‌ای
این شیوه ارتباط، شکل‌های خاص دست را نزدیک صورت به کار می‌برد تا مکمل خواندن گفتار شود. این نظام مبتنی بر نظام واج‌شناسی است، بدین معنی که به جای بازنمایی خود حروف، ترکیبی از شکل‌های دست و حرکات دهان برای بازنمایی حروف استفاده می‌شود. هشت شکل دست نمایانگر همخوان‌ها هستند که در چهار موقعیت دور صورت قرار می‌گیرد و چهار موقعیت دیگر نمایانگر واکه‌ها است. ترکیب اطلاعات که با دست‌ها و لب فراهم می‌شود نمایش دیداری زبان گفتاری را مهیا می‌سازد.
بریل
بریل شیوه بساوایی خواندن و نوشتن برای افراد نابیناست. این روش بر اساس نظام رمزگذاری نقطه‌های برجسته پایه‌ گذاری شده که با نوک انگشت می‌توان احساس کرد. بریل می‌تواند نوع مفید ارتباط دریافتی و بیانی باشد. برای کودک ناشنوا ـ نابینا که پایه زبان قوی دارد و از هجی با انگشتان به عنوان ابزار اولیه ارتباط استفاده می‌کند، بریل می‌تواند روش مؤثر ثانویه ارتباط باشد.
زبان اشاره
زبان اشاره، شکلی از ارتباط دستی است. انواع گوناگونی از نظام‌های زبان اشاره رسمی وجود دارد که در ایالات متحده آمریکا استفاده می‌شوند. اساس این نظام‌ها زبان اشاره انگلیسی، آمریکایی یا ترکیبی از آن دو زبان هستند. زبان اشاره از این جهت که می‌توان آن را هم از راه بینایی و هم بساوایی دریافت و بیان کرد منحصر به فرد است. نظام‌های زبان اشاره هر کشور و فرهنگی، منحصر به فرد است. زبان اشاره یکسان و جهانی وجود ندارد.
زبان اشاره آمریکایی (ASL):
ASLیک زبان ایما و اشاره‌ای دیداری است که ساختار نحو و معنی شناسی جدا از زبان انگلیسی دارد. زبان اشاره آمریکایی زبانی است که غالباً توسط افراد جامعه ناشنوا استفاده می‌شود. شکل، حرکت و جهت دست (ها) معنی اشاره را مشخص می‌کنند. حالات صورت، فضا، جهت و حرکت بدن عناصر مهم ASL‌ هستند. ASL‌ زبان ادراکی است که از راه بینایی یا لامسه بیان می‌شود. گفتار به همراه ASL‌ استفاده نمی‌شود زیرا زبان گفتاری از ساختار دستوری انگلیسی پیروی می‌کند. ASL‌ را نمی‌توان به شکل نوشتاری ارائه کرد، با وجود این، مثالی از کلمه‌های انگلیسی در جمله به زبان اشاره آمریکایی به شرح زیر است:
انگلیسی: «فردا تمرین فوتبال را حذف می‌کنیم اگر باران ببارد. »
ASL‌: «اگر فردا باران ببارد، تمرین فوتبال حذف می‌شود. »
انگلیسی اشاره‌ای کامل (SEE):
‌SEE، نظام زبان اشاره‌ای است که بر اساس زبان انگلیسی می‌باشد. به منظور تسهیل گسترش مهارت‌های خواندن و نوشتن انگلیسی، بسیاری از علائم با حروف خاصی نشان داده می‌شوند. این تدبیر تمایز بین اشاره‌هایی که مشابه هستند اما با کلمه‌های متفاوت انگلیسی نشان داده می‌شوند را ممکن می‌سازد یعنی کلمه‌های «group»، «organization» و «tearm»، از اشاره مشابهی استفاده می‌کنند اما به ترتیب با a، g، o یا t آغاز می‌شوند. جدا از آن، در SEE، اشاره، معنی مجزایی ندارد بلکه ریشه کلمه انگلیسی مورد اشاره‌ای که استفاده می‌شود را مشخص می‌کند (یعنی، کلمه butterfly با اشاره‌هایی برای «butter» و «fly» نمایش داده می‌شود).
انگلیسی اشاره‌ای آمیخته (PSE):
این روش، نظامی است که ایما و اشاره را از SEE و ASL وام می‌گیرد. اساس این نظام از زبان انگلیسی پیروی می‌کند اما متفاوت از SEE است و اشاره‌ای که نمایانگر کلمه است درست به معنی آن اشاره می‌کند نه به ریشه کلمه. برای مثال، در SEE اشاره‌هایی که برای «ran» در هر جمله به کار می‌رود از یکدیگر متفاوت است اما در ASL‌ مشابه است.
ارتباط کلی (TC):
ارتباط کلی، رویکردی چند الگویی است. در آن از زبان اشاره، زبان گفتاری، لبخوانی و تقویت باقی‌مانده شنوایی همگی استفاده می‌شود. این دیدگاه تأکید زیادی به استفاده از گفتار و تربیت شنوایی دارد. زیرا گفتار و لبخوانی به طور همزمان با زبان اشاره استفاده می‌شود و اساس نظام اشاره انگلیسی است. در ارتباط کلی استفاده از کمک افزارهای شنیداری، تربیت شنوایی، دستگاه‌های FM یا دستگاه‌های لوپ و گفتار درمانی همگی ترغیب می‌شوند.
هجی با انگشتان
هجی با انگشتان، شکل دستی الفبای انگلیسی با استفاده از یک دست است. هر شکل دست نمایانگر یک حرف الفباست. این نظام در آمریکا بر اساس زبان انگلیسی است. تکنیکی موسوم به روش رچستر کل مکالمه دریافتی و بیانی را به طور کامل به هجی با انگشتان تبدیل می‌کند. در این روش از هیچ علامتی که نمایانگر کلمه‌ها یا مفاهیم باشد،‌ استفاده نمی‌شود.
سایر زبان‌ها نیز هجی با انگشتان را به طور مستقل یا همراه با سیستم زبان اشاره‌شان استفاده می‌کنند اما شکل، جهت و استفاده دست به طور معنی‌داری از یک زبان به زبان دیگر تفاوت دارد.
زبان اشاره اغلب روش مناسب ارتباط برای افراد ناشنوا- نابیناست زیرا می‌تواند از طریق لامسه بیان و دریافت شود. برای مثال، اگر کودکتان ناشنوا و نابیناست، او اشاره‌ها را در کف دست (دست‌هایش) دریافت می‌ند که به آن زبان اشاره بساوایی می‌گویند. در این روش ارتباط، همان اشاره‌ها و قواعد دستوری به کار برده می‌شود که در نظام اصلی دیداری (ASL یا SEE) استفاده می‌شود. انطباق‌های کمی در اشاره‌های دیداری قابل ایجاد هستند، بنابراین به سادگی شخص ناشنوا- نابینا به آنها دسترسی دارد.
مواد چاپی
بیشتر ارتباط ما با جهان به میزان بالایی از راه مواد چاپی یا نوشتاری مثل کتاب‌ها، مجلات و روزنامه انجام می‌شود. نوشتن به طور معمول روش ثانویه ارتباط برای بیشتر افراد است. نوشتن نوعی ارتباط است که بعد از اینکه روش تعاملی و بین فردی اختیار می‌شود، برقرار می‌گردد.
بعضی اوقات افراد ناشنوا- نابینا به بینایی‌شان تکیه می‌کنند و از چاپ به عنوان وسیله ارتباط با عموم مردم یا با اشخاصی که با روش خاص ارتباط آنها آشنا نیستند، استفاده می‌کنند. داشتن باقی مانده مفید بینایی و هماهنگی حرکتی ظریف دو عامل ضروری برای استفاده از چاپ به عنوان شیوه ارتباطی است. بعضی از افراد ناشنوا- نابینا نه خوانا می‌نویسند و نه می‌توانند به علت میزان کم‌بینایی‌شان و توانایی هماهنگی چشم و دست از مواد چاپی استفاده کنند. انواع تطابق‌های چاپی شامل موارد زیر است:
چاپ درشت
برای رفع نیاز بعضی از افراد متکی به بینایی اطلاعات نوشتاری یا چاپی را می‌توان عموماً به وسیله برنامه رایانه‌ای یا دستگاه کپی متناسب کرد. قلم را می‌توان درشت کرد، رنگ را تغییر داد یا سایه زمینه صفحه را عوض کرد تا تضاد بهتری ایجاد شود. زمانی که ارتباط رو در رو است، عاقلانه است که مخاطب از علامت برجسته و سیاه استفاده کند و با قلم درشت بنویسد. کاغذ با خطوط برجسته نیز در دسترس است که فرد ناشنوا- نابینا را هدایت می‌کند.
چاپ برجسته
حتی اگر افراد ناشنوا- نابینا بیشتر برای ارتباط متکی به بینایی‌شان باشند، بعضی از آنها را به کار می‌برند تا در زندگی از شیوه‌های بساوایی کمک بگیرند. چاپ برجسته شکلی از مواد چاپی بر اساس یک زبان (مثلاً، انگلیسی) و شامل حروف برجسته پلاستیکی است. این پلاستیک چسبنده را بعداً می‌توان روی برچسب‌های لباس (برای مشخص کردن رنگ) یا روی کارت‌های برقراری ارتباط (به منظور برقراری ارتباط با عموم مردم) قرار داد. این طرح به فرد ناشنوا- نابینا اجازه می‌دهد تا هم از راه بینایی بخواند یا از راه بساوایی، شکل حروف را احساس کند.
همراه کردن چاپ با اشیاء و تصاویر
کلمه‌های چاپی را می‌توان همراه با یک شیء یا تصویر بکار برد تا گسترش زبان نمادی‌تری را تسهیل کرد. کودک ممکن است در ابتدا از شکل ملموس ارتباط مانند اشیاء یا تصاویر استفاده کند. زمانی که کودک ظاهراً برای گسترش زبانش آماده است می‌توان از راه همراه کردن کلمه چاپی با شیء ‌یا تصویر، معرفی کلمه‌های چاپی ساده در تعاملات روزانه را شروع کرد. کودک می‌تواند این کار را با توجه به باقی مانده بینایی هم از طریق بینایی (با چاپ درشت) یا از طریق لامسه (با چاپ برجسته) انجام دهد.
چاپ روی کف دست
چاپ روی کف دست شیوه‌ای است که بر اساس زبان نوشتاری است و از راه لامسه نشان می‌دهد که چطور حروف چاپی به طور دیداری ظاهر می‌شوند. مخاطب، از انگشت نشانه خود برای هجی هر حرف در کف دست شخص ناشنوا- نابینا استفاده می‌کند. این شیوه برای افرادی که دارای سطح نسبتاً پیشرفته‌ای از درک زبان هستند مناسب است.
برنگاشت همزمان رایانه‌ای (CART): با استفاده از برنگاشت می‌توان به کلمات چاپی دسترسی داشت. برنگاشت شکل تایپ شده زبان گفتاری، متن، یا گفتگو است. به طور معمول برنگاشت در زیر صفحه تلویزیون حرکت می‌کند. افرادی که از این شیوه استفاده می‌کنند باید توانایی دسترسی به چاپ متحرک را داشته باشند. بعضی اوقات، امکان تطابق‌اندازه قلم و رنگ وجود دارد تا بهتر با نیازهای افراد سازگار شود.
فناوری کمکی
فناوری کمکی، شامل افزاره‌هایی است که برقراری ارتباط را تسهیل می‌کنند، از حرکت پشتیبانی می‌کنند یا باعث کنترل محیط می‌شوند. فناوری‌های کمکی ساده و پیشرفته‌ای وجود دارند که به برقراری ارتباط دریافتی و بیانی از راه شنوایی، بینایی یا بساوایی کمک می‌کنند. بعضی از آنها به شرح زیر هستند:
سمعک: این وسیله حجم گفتار و صداهای محیطی را افزایش می‌دهد. سمعک گفتار را واضح نمی‌کند اما صداها را تقویت می‌کند. انواع مختلف سمعک وجود دارد:
دستگاه FM. در این وسیله از امواج FM یک میکروفون و یک سمعک استفاده می‌شود. میکروفون توسط گوینده به کار گرفته می‌شود و نشانکی را به سمعک گیرنده (شخص نابینا ناشنوا) می‌فرستند. این وسیله صداهای زمینه را کاهش می‌دهد.
کاشته حلزونی: این ابزار رایانه‌ای با عمل جراحی در حلزون کاشته می‌شود و صداهای محیطی را به اطلاعات الکترونیکی تبدیل می‌کند.
نرم‌افزار تبدیل متن به گفتار: این نرم‌افزارها برنامه‌هایی هستند که اطلاعات روی صفحه رایانه را به گفتار مصنوعی در می‌آورند.
بریل گویا: وسیله کوچک، دستی یادداشت برداری است که صدای مصنوعی تولید می‌کند.
پوشش‌های رنگی استات: تکه‌های کوچک پلاستیک رنگی است که روی مواد چاپی استفاده می‌شود تا نور خیره‌ کننده را کاهش دهد.
ذره‌بین‌ها:‌ ابزار دستی است که به خاصیت شکست نور متکی است و‌اندازه تصویر را افزایش می‌دهد. ذره‌بین‌ها در موارد بزرگنمایی کم،‌ مؤثرند.
تلویزیون مدار بسته:‌ یک وسیله رومیزی است که دوربین ویدئویی کوچکی دارد تا مواد را بزرگ کند و تصویرش را بر روی صفحه ویدئو نمایش دهد. تلویزیون‌های مدار بسته دستی دارای قیمت بالاتری هستند.
بزرگنمایی صفحه رایانه: برنامه‌های نرم‌افزاری می‌تواند‌اندازه، فونت و رنگ‌ها را تغییر داده و قسمت‌هایی از صفحه را بزرگ نماید.
تخته پاک کن‌های خشک: این‌ها وسایل قابل حملی هستند که سطح سخت، قابل استفاده مجدد و ماژیک پاک کن دارند. این وسیله برای تعامل با افراد با سرعت نسبتاً کم مؤثر است.
برنگاشت همزمان رایانه‌ای: برنامه‌‌ای است که از رایانه و صفحه بزرگ تلویزیون استفاده می‌کند تا به طور دیداری و همزمان زبان گفتاری شده را ضبط کند. برنگاشت نویسان لازم است برای استفاده از برنامه آموزش ببینند.
چاپ برجسته: از رنگ‌ها یا پلاستیک‌های خاصی می‌توان برای تهیه چاپ برجسته استفاده نمود. برچسب‌ها می‌توانند برجسته باشند.
بریل: بریل یک نظام متنی است که از الگوی برآمدگی‌های برجسته استفاده می‌کند تا حروف، اعداد و نقطه گذاری را نشان دهد.
نمایشگر بریل: وسیله‌ای است که به رایانه وصل است و سوزن‌ها را با فرمان کاربر به طرف بالا و پایین حرکت می‌دهد. در این روش کاربر باید قادر به خواندن بریل باشد.
اسکنرهای بازشناسی نشانه‌های دیداری: وسایلی هستند که مواد چاپی را به شکل رایانه‌ای که بعداً قابل تغییر به بریل یا گفتار دیجیتالی هستند تبدیل می‌کنند.
نمایشگر بریل گویا: یک وسیله دستی و یادداشت برداری است که صفحه کلید استاندارد بریل دارد و می‌توان آن را برای انتقال اطلاعات به رایانه وصل کرد.
تلاتاچ: وسیله‌ای دستی است که برای ارتباط تک تک حروف استفاده می‌شود.
وسایل هشدار دهنده ارتعاشی- بساوایی: این وسایل با قرار دادن گیرنده‌ای روی بدن، شخص ناشنوا- نابینا را از راه ارتعاشات نسبت به صداهای محیطی (مانند تلفن، زنگ در، زنگ خطر آتش سوزی) آگاه می‌سازد.
تلفن‌های بریلی: این تلفن‌ها شامل وسیله ارتباط از راه دور ناشنوایان و یک نمایشگر بریل است. این وسایل امکان استفاده از تلفن را به اشخاص ناشنوا- نابینا می‌دهد.
نکات مهم برای یادآوری:
– وسایل کمک شنوایی متفاوت با توجه به سطح کم شنوایی می‌تواند کمک بهتری بکنند. کودکی با کم شنوایی خفیف تا متوسط ممکن است بسادگی گفتار را به تنهایی با سمعک دریابد در حالی که کودک دارای کم شنوایی متوسط تا عمیق ممکن است به سمعک و دستگاه FM نیاز داشته باشد.
– بعضی از وسایل گرانتر هستند و در درازمدت به نتیجه می‌رسد. برای مثال کاشت‌های حلزونی به عمل جراحی و آموزش گفتار طولانی نیاز دارند.
– وسایل کمک شنوایی مختلف ممکن است در محیط‌های متفاوت بهتر کار کنند. دستگاه FM ممکن است در کلاس درسی که ارتباط طولانی نفر به نفر وجود دارد، بهترین گزینه باشد اما احتمال دارد در موقعیت گروهی بزرگ که تعاملات همزمان صورت می‌گیرد، مؤثر نباشد.
– وسایل کمک شنوایی را سالانه یا دو بار در سال کنترل کنید تا مطمئن شوید که هنوز برای کودک مؤثر است.
– قبل از خرید وسیله کمک شنوایی به وضوح، هدف و اثر همه جانبه آن را دریابید. مطمئن شوید که وسیله، نیاز کودک را رفع می‌کند. برای مثال، اگر کودک مهارت‌های استفاده از صفحه کلید را ندارد بریل گویا خریده نشود.
– دانستن نوع افت بینایی کودک ضرورت دارد تا نیازهایش را به‌اندازه کافی برطرف کرد. بعضی از وسایل برای کودک مناسب است و بعضی دیگر این گونه نیست. برای مثال، اگر کودک دید تاری دارد تعقیب همزمان برنگاشت که از عرض صفحه با سرعت زیاد حرکت می‌کند احتمالاً بهترین انتخاب برای او نیست. اگر کودک قادر به خواندن مواد چاپی است، مهم است که بهترین نوع قلم و‌اندازه حرف را دانست.
– اگر کم‌بینایی فردی پیشرونده است تأثیر وسیله خاص با گذشت زمان، ممکن است کاهش یابد. بینایی کودک را سالانه یا دو بار در سال ارزیابی کنید.
– از آمادگی کودک در استفاده از بریل پیش از معرفی وسایلی که اطلاعات را به این شیوه بیان می‌کند، مطمئن شوید.
The Deaf Blind manual Alphabet
الفبای دستی، مجموعه‌‌ای از حرکات دست است که حروف را به تصویر می‌کشد. در بعضی موارد، انگشتان طوری قرار می‌گیرد که شبیه به حروف چاپی هستند. سایر حروف با حالت اختیاری دست شکل می‌گیرد که شبیه به نمادهای چاپی نیستند. اصول الفبا را می‌توان در چند ساعت یاد گرفت و با تمرین زیاد سرعت افزایش می‌یابد. فرستنده پیام (دست راست) روی گیرنده پیام (دست چپ) که نابینا ناشنواست حروف را شکل می‌دهد و به این ترتیب فرد نابینا ناشنوا پیام را می‌خواند.

منبع: متن انگلیسی این مقاله در سایت www.tr.wou.edu/ntac (ERIC) آمده است و پس از ترجمه در این مجله چاپ شده است: تعلیم و تربیت استثنایی، تیر ۱۳۸۸، ش۹۱

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *