ترحم…؟

ترحم…؟؟؟

برخی با دیدن افراد معلول، تصور افرادی ناتوان در ذهن می سازند و همین باعث آه کشیدن آنها می شود و این آه تصوری در ذهن من و تو میسازد که پای ترحم و دلسوزی را به میان میکشد. اما برخی از افراد نیز با دیدن افراد معلول آهی از روی تحسین می کشند تحسین به اینکه فرد معلول توانسته است با جسم هرچند کم توان، اینچنین امیدوار و فعال باشد.
هر وقت آه کشیدنی از عزیزان غیرمعلول می بینم یا می شنوم، تنها چیزی که در ذهنم مجسم می کنم همانا تحسین است. شاید برخی فکرکنند چقدر اعتماد به نفس دارم و مثبت فکر میکنم اما واقعیت همین است. ترحم و دلسوزی ساختۀ ذهن ما انسانهاست. چیزی به نام «ترحم» وجود ندارد. چطور یک بنده ای که خودش هم محتاج است می تواند به بنده ای دیگر ترحم داشته باشد؟
تنها کسی که می تواند رحم و دلسوزی داشته باشد نیروی بی نیاز از هر نیازی است و آن کسی نیست غیر از خداوند رحمان و رحیم. تصورش را کنید که فردی برای تامین نیازهایش خودش نیازمند است! حالا همین نیازمند میخواهد به نیازمند دیگری رحم کند و اصطلاحاً برایش دلسوزی کند آیا چنین چیزی از نظر عقلی امکان پذیر است؟ شاید احساس و عاطفه این را قبول کند اما عقل و ایمان این را قبول نمیکند.
پس تو ای دوست معلول من! و بیشتر از همه نوک پیکان مخاطبم با خودم است که این نکته درس آموزنده ای است برای خودم. هرگاه احساس کردی کسی ترحم میکند یادت بیاید که خودش نیز نیازمند نیرویی بی نیاز است، یادت بیاید که او هم بنده ایست نیازمند خداوند. پس هیچگاه تصور بر ترحم دیگران را در ذهنت پرورش نده چون چیزی به نام ترحم وجود عقلی ندارد. آنکس که باید به همۀ ما ترحم و مهربانی کند فقط خداست و لاغیر!
پس بدان آن بنده هم وسیله ای است از طرف خداوند مهربان…

منبع: فرزانه حبوطی، وبلاگ معلولان و زندگی، 21 دی 1392

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *