جایگاه افراد معلول در صنعت گردشگری

رضا عبداللهی؛ روزنامه نگار دارای معلولیت جسمی، بنیانگذار نخستین صفحه مرتبط با معلولیت در رسانه های جمعی ایران (صفحه با معلولین روزنامه اطلاعات)Reza-Abdollahi1یکی از مهمترین شاخص های توسعه یافتگی کشورها (فرآیند همه جانبه معطوف به رشد اقتصادی و بهبود کیفیت زندگی آحاد مردم در همه ابعاد)، قدرت یافتن اقلیت های سیاسی، اجتماعی،قومی،مذهبی،جنسیتی و … است. در واقع وضعیت عمومی اقلیت ها و گروه های متفاوتی چون اجتماع افراد معلول،معرف و آشکارساز سطح توسعه ملی است.به عبارتی دیگر نمی توان بدون رعایت حقوق انسانی و شهروندی اقلیت ها و رفع دغدغه های اساسی آنان، کشوری توسعه یافته بنا کرد؛ این حقیقت به خصوص در کشورمان هنگامی بیشتر نمایان می شود، که مطالعه و واکاوی موقعیت عمومی افراد دارای معلولیت به عنوان ” بزرگ ترین اقلیت اجتماعی” در کشور مد نظر باشد.

بر این اساس نوسازی و بازسازی جامعه افراد معلول پیش و بیش از آن که اهدافی نوع دوستانه و کسب ثواب اخروی و مسوولیت شناسی وجدان های دردمند را تامین کند،سمت گیری کل نظام اقتصادی – اجتماعی را نشان می دهد.از این رو هر گونه مساعدت دولتی و تخصیص هر مبلغ اعتبار مالی در این راه،پر کردن پازلی از پیکره ی ” کل ” ی است، که کشور را سر و شکل می دهد.
نتیجه محتوم این رویکرد چنین است،که برای مثال توسعه و گسترش صنعت گردشگری افراد دارای معلولیت و در بعدی فراتر،ترویج ” توریسم برای همه ” عنایتی خاص به قشری خاص نیست،که فارغ از جنبه های اخلاقی آن بتوان از آن شانه خالی کرد، یا با حرکتی نمایشی و ژستی از جنس پروپاگاندا به ” حداقل ” ها بسنده کرد، و نامی نیک از خود به یادگار گذاشت!
از منظری دیگر به قولی ” فاصله سلامت تا معلولیت کسری از ثانیه است ” و همه افراد اجتماع به دلایل مختلف نظیر بروز بیماری های مختلف، سوانح طبیعی و…در معرض خطر معلولیت هستند؛ ضمن آن که عموم مردم به دلایلی چون عوارض بدنی کهن سالی،بارداری، استفاده از کالسکه نوزادان یا چمدان های سنگین و …ترجیح می دهند، در سفرها از اقامتگاه ها و مراکز و بناهای دیدنی و تاریخی دارای تجهیزات مناسبی چون سطوح شیب دار، آسانسور، سرویس های بهداشتی فرنگی،وسایل قابل دسترس و …بهره مند شوند.
بدیهی است، ایجاد مناسب و متناسب ساری های فوق ” هزینه بر ” است، و شاید برای متولیان و بخصوص مسوولان بخش خصوصی مرتبط با صنعت توریسم مقرون به صرفه به نظر نرسد، اما بیاندیشیم و تامل کنیم، که با انجام تمهیدات فوق، افراد بیشتری به آمار گردشگران فعلی افزوده خواهدشد، و در نهایت ضمن جبران زیان اولیه، ” سود آوری ” هم صورت می گیرد.
تصور کنید،که اگر به عنوان مثال هتل ها و مهمان پذیرهای شهر سیاحتی – زیارتی مشهد با تامین بودجه ای نه چندان زیاد موانع معماری بنا های موجود را برطرف کنند، و در ورودی ساختمان،سطوح شیب دار تعبیه کنند، و از تبلیغات به موقع و هدفمند نیز غفلت نکنند،خواهند توانست، سیل گردشگران معلول یا دارای مشکلات حرکتی را به سوی خود جلب کنند، و بر رونق بازار خود بیافزایند.
در برخی از کشورهای توسعه یافته به دلایل مختلف از جمله ” به سر عقل آمدن سرمایه داری ” کوشش شده است،که حتی مراکز تفریحی زمستانی نظیر پیست های اسکی یا مجموعه های گردشگری کوهستانی برای استفاده افراد دارای انواع معلولیت، مناسب سازی و قابل استفاده شود.
تلاش های مذکور مخصوصا از جنبه ارتقای سطح بینش و فرهنگ عمومی و حضور و مشارکت بیشتر گروه های معلول در صحنه کار و زندگی اهمیت مضاعفی یافته، و به ضرورتی گریزناپذیر بدل شده است.
بنابراین سازمان های گردشگری دولتی و خصوصی و حتی دفاتر مسافرتی می توانند،با رعایت نکات فوف و موارد مشابه و با الگو برداری از تجربه های موفق در این زمینه، ضمن توسعه فعالیت خود و تنوع بخشی در آن به جذب شمار انبوهی از مخاطبانی بپردازند، که آمادگی و اشتیاق سیاحت را دارند، اما به خاطر مشکلات بیان شده عطای سفر را به لقای آن بخشیده اند. به زبان ساده تر می توان به مسوولان و مجریان موسسات گردشگری و هتل داران و مجموعه داران تفریحی و تاریخی و زیارتی و … گوشزد کرد، که بازار جدید و پر رونقی فراروی شماست، بشتابید، تا رقبای اقتصادی سر نرسیده اند.

منبع: رضا عبداللهی، وب سایت انجمن معلولان پارس، ۸ بهمن ۱۳۹۲

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *