تاریخچه آموزش ناشنوایان

b_111_139_16777215_00_images_stories_photo_dopleپیشینۀ آموزش ناشنوایان در واقع از قرن شانزدهم میلادی شروع می شود. قبل از آن ، اعتقاد همگانی بر این بود که گفتار از شنوایی قابل تفکیک نیست ، و در مورد ناشنوایان چنان تعصباتی وجود داشت که تصور توانایی آنها در درک زبان ، تکلم و یا استدلال ، جزو محالات بود.
ثبت ادامه مطلب… در اواسط قرن هجدهم میلادی ، آبه شارل میشل دولپه اولین مدرسه دولتی ناشنوایان در دنیا تحت عنوان ” موسسۀ ملی کرولالها ” را در شهر پاریس ، فرانسه تاسیس کرد و بعدها اثر معروف آموزشی را منتشر کرد که عامل بزرگترین پیشرفت در امر ارتباطات و نقطۀ آغاز مطالعات زبانشناسی در زمینه زبان اشارۀ ناشنوایان شد.
آموزش ناشنوایان در آمریکا ، با اینکه در اوایل قرن نوزدهم میلادی آغاز شد ، چنان گامهای سریعی به جلو برداشته شد که اکنون صاحب بهترین امکانات آموزشی ویژه ناشنوایان است.
توماس گالادت طی سفر از آمریکا به اُروپا ، در مارس ۱۸۱۶ میلادی ، به شهر پاریس آمد و به مطالعه و یادگیری روش ثبت ادامه مطلب…آموزش فرانسوی به ناشنوایان و همچنین زبان اشاره فرانسوی مشغول شد و سپس به همراه یک معلم ناشنوای فرانسوی ” لورنت کلرک ” به آمریکا برگشت و در آوریل ۱۸۱۷ میلادی ، اولین موسسه آموزش ناشنوایان آمریکا را در شهر هارتفورد واقع در ایالت کانتیکات برپا کرد.
ارتباطات مردمان ایران با کشورهایی همچون روسیه ، عثمانی ، مصر ، لبنان و هند که زودتر از ایران با پدیده های مادی و معنوی غرب مانند: انتشار نشریات و کتب و تاسیس مدارس ویژه ناشنوایان آشنا شده بودند ، موجب افزایش آگاهی آنان گردید که در نهایت منجر به لزوم توجه به آموزش ناشنوایان گردیده است.
سرانجام جبار باغچه بان در سال ۱۳۰۳ شمسی به فکر تاسیس کلاسی برای تعلیم به کودکان ناشنوا در شهر تبریز اُفتاد. بدینوسیله پایه های آموزش ناشنوایان ایران ایجاد شده و با تاسیس اولین مدرسه ناشنوایان در ایران توسط جبار باغچه بان در تهران به سال ۱۳۱۲ شمسی ، مستحکم گردیده است.
b_95_120_16777215_00_images_stories_photo_Laurentبعد از درگذشت جبار باغچه بان ، مدیریت مدرسه بر عهده دختر بزرگش ” ثمینه باغچه بان ” گذاشته شد که در گسترش آموزش ناشنوایان در ایران تا سال ۱۳۵۷ شمسی نقش مهمی داشت.
جولیا سمیعی با کسب نظر موافقت ثمینه باغچه بان ، از فرانسیس پارسونز که از مروجان مشهور روش آموزشی ارتباط کلی در آمریکا است ، دعوت کرد که در سالهای ۱۳۵۳ ، ۱۳۵۴ و ۱۳۵۶ شمسی به تهران بیاید تا به ارتقای سطح آموزشی ناشنوایان ایران کمکی بشود و با همکاری هما خلیلی اصغر زاده (مدیر مدرسه ناشنوایان باغچه بان شماره ۳ ) کودکان ناشنوا را با اینگونه روش جدید آموزشی آشنا ساخت که یکی از وقایع مهم در طول آموزش ناشنوایان ایران محسوب می شود.

منبع:  وب سایت بنیاد پژوهش های ناشنوایان ایران

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *