موزه ناشنوایان فنلاند

ایده جمع آوری اشیاء برای ایجاد موزه ناشنوایان در فنلاند به ابتدای قرن بیستم میلادی بر می گردد.
فریتزهیرن – عکاس و معلّم ناشنوا – به همراه همسرش “ماریا” در سال ۱۹۰۷ میلادی یک آلبوم عکسهای قدیمی از معلّمان ناشنوا و دوستان خودشان را به کلوب ناشنوایان هلسینکی اهدا کرد. فریتزهیرن اوّلین شاگرد کارل اسکار مالم – بنیانگذار آموزش ناشنوایان در فنلاند بود. او بعدها تعدادی از کتب قدیمی و نامه ها و اشیاء متعلق به مدرسه اش را به همان کلوب بخشید.
در اوایل قرن بیستم میلادی ، یوهان سوند برگ روزنامه نگار و نماینده اعزامی انجمن ناشنوایان فنلاند – در سفر به اروپا ، متوجه شد که در شهرهای پاریس ( فرانسه ) و لیپزیگ (آلمان) موزه مخصوص ناشنوایان وجود دارد، بنابراین با ایده طرح ایجاد یک موزه ناشنوایان در کشورش به فنلاند برگشت.
موزه به مرور زمان صاحب اقلام بیشتری مربوط به آموزش ناشنوایان شد ، از جمله مجسمه های تهیه شده توسط هنرمندان ناشنوا ” آلبرت تالروث ” و ” جی.اف.تالویا ” ونیز نقاشی های کشیده شده بوسیله ” سیول آنجرو”.
به مناسبت یاد بود بیستمین سالگرد تاسیس کلوب ناشنوایان هلسینکی در دوازدهم فوریه سال ۱۹۱۵ میلادی ، یک نمایشگاه شامل اتاق موزه کارل اسکار مالم جهت بازدیدکنندگان برپا شد که در آن ، تمام آثار ، اشیا ، وسایل و اثاثیه منزل متعلق به نامبرده دیده می شد.
در حال حاضر ، موزه در یک ساختمان چند منظوره متعلق به انجمن ناشنوایان فنلاند که از اتحاد کلوب ناشنوایان هلسینکی با چند کلوب ویژه ناشنوایان بوجود آمد ، مستقر می باشد و از فضای مناسبی برای برپایی نمایشگاه برخوردار است. این موزه در خیابان ILKantie 4 قرار دارد.
در سال ۱۹۸۸ میلادی ، آیین نامه ویژه ناشنوایان فنلاند تنظیم و تصویب شد. بر اساس آن ، موزه مسئولیت ثبت ، جمع آوری و نگهداری میراث ناشنوایان فنلاند به صورت شیء ، عکس ، سند ، کتاب و همچنین سرویس دهی به محققان و برپایی نمایشگاه ها را به عهده گرفت.
اکنون بالغ بر هزار و پانصد شیء و بیش از پنج هزار عکس و مجموعه کتابهای قدیمی و اسناد و مقالات مربوط به آموزش ناشنوایان ، زبان اشاره فنلاندی ، اشخاص ناشنوا ، سبک زندگی آنان و مراحل رشد و توسعه انجمن ناشنوایان فنلاند و سایر جوامع ناشنوایان در موزه نگهداری می شود که بعضی از آنها ، منحصر به فرد می باشد و ارزش فراوانی در زمینه مطالعه فولکور و زبان شناسی را دارد. موزه از دو قسمت نمایشگاه دایمی شامل اتاق موزه کارل اسکار مالم و نیز نمایشگاه موقتی که سالی یکی دو بار برپا می گردد ، تشکیل می شود.

آنچه جالب و قابل توجه است که مدارک جمع آوری شده موزه نشان می دهد در اواخر قرن نوزدهم میلادی استعمال زبان اشاره در آموزش ناشنوایان فنلاند قدغن گردیده و کودکان ناشنوا تقریبا برای یک قرن از به کار بردن هرگونه اشارات منع شده و برای این کار مورد تنبیه بدنی هم قرار گرفته اند. علیرغم داشتن این همه تعّصب مروّجان روش آموزشی “شفاهی” ، زبان اشاره فنلاندی توسط کودکان و بزرگسالان ناشنوا زنده ماند و در نهایت بوسیله پارلمان ملی فنلاند به عنوان زبان رسمی ناشنوایان به رسمیت شناخته شده است.
از این رو ، موزه ناشنوایان فنلاند به عنوان جلوه ای از هنر و فرهنگ ناشنوایان شهرت دارد و دارای امکانات راهنمایی ویژه پزوهشگران در زمینه ناشنوایان همچون تئاتر ناشنوایان فنلاندی می باشد و به همراه موزه میشل آبه دولپه در پاریس و موزه گالادت در واشنگتن دی . سی . برای آشنایی با تاریخ ناشنوایان و همچنین پژوهش در آن از اهمیت خاصی ، برخوردار است.

منبع: وب سایت بنیاد پژوهش های ناشنوایان ایران

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *