موزه ناشنوایان ایران

سطح بالای فقدان آگاهی نسبت به اصول و ریشه ها و تاریخ مربوط به ناشنوایی ، جزو جنبه های بارز و برجسته جامعه ناشنوایان محسوب می شود که با آن از سایر جوامع آشکار مشخص می شوند ، انتقال رسوم و عقاید رایج از نسلی به نسل دیگر در تمام جوامع دیده می شود و این البته در جامعه ناشنوایان از اهمیت خاصی بر خوردار است چون تقریباً نود درصد از کودکان ناشنوا از والدین شنوا متولد می شوند که از تاریخ ناشنوایان و فرهنگ زبان اشاره هیچ آگاهی ندارند. بنابراین جامعه ناشنوایان شامل مدرسه ناشنوایان و انجمن ویژه ناشنوایان به عنوان محلی شناخته می شوند که همان وظیفه والدین شنوا را به عهده می گیرند و باعث پیوند دادن اینگونه کودکان با میراث ناشنوایان
Deaf Heritage در زمینه های گوناگون همچون زبانی فرهنگی و هنری می شوند.
کودکان در مدرسه ناشنوایان توسط ده درصد از کودکانی که صاحب والدین ناشنوا هستند ، با فرهنگ زبان اشاره آشنا می شوند و آن را به کار می برند در حالیکه این زبان را از والدین شنوای خودشان فرا نگرفته اند. همچنین آنان در بزرگی ، از طریق انجمن ویژه ناشنوایان با میراث و تاریخ خودشان آشنا می شوند و احساس غرور و هویت مستقل پیدا میکنند.
ایجاد موزه ناشنوایان به عنوان بهترین ایده برای آشنایی با میراث و تاریخ ناشنوایان شناخته میشود.

درایران ، بعداز در گذشت جبار باغچه بان در روز چهارم آذر ماه سال ۱۳۴۵ شمسی ، اتاق خواب و مطالعه وی در طبقه بالای مدرسه ناشنوایان باغچه بان واقع در نبش میدان کلانتری یوسف آباد به همّت همسرش (صفیه میربابایی) و فرزندانش (ثمین ، ثمینه و پروانه باغچه بان ) به اتاق موزه باغچه بان تبدیل شد که در آن تمام اشیا ، آثار ، کتابها ، نامه ها و وسایل آن بزرگمرد نگهداری می شود هر چند در آن برروی بازدیدکنندگان بازنیست ( مگر با کسب اجازه قبلی).


اکنون تولیت آنجا برعهده ریاست سازمان آموزش و پرورش استثنایی کشور است که به علّت داشتن مسئولیت زیاد اداری در سطح کشور ، آنچنان که بایست به امور موزه ای نمی رسد.
صلاح است که این کار توسط کانون ناشنوایان ایران به سر و سامان برسد و همچنین با جمع آوری اسناد و مدارک مربوط به آموزش ناشنوایان در شهرهایی مانند تبریز ، اصفهان و مشهد ، زمینه ایجاد موزه ناشنوایان ایران فراهم شود.

منبع: روزبه قهرمان، وب سایت بنیاد پژوهش های ناشنوایان ایران

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *