تو هیچ چیز كم نداری . . .

تو هیچ چیز كم نداری . . .

فرزانه حبوطی

malolan-ezdevajبه آسمان بنگر!
گاهي آفتابي
گاهي اَبري

به دريا بنگر!
لحظه اي آرام
لحظه اي طوفاني

پرنده را ببين!
براي رسيدن به مقصد
عاشقانه پرواز مي كند

شبنم را ببين!
چقدر آرام و زيبا
روي گلبرگها مي لغزد

و زندگي را ببين!
“ چقدر زيباست ”

حال به خودت بيانديش!
آري به خودت . . .

كه خلقتِ بي نظيري هستي
از دست خالق توانگر
آنقدر توانايي داري
كه مختصر ناتواني جسمي
نمي تواند مانع پيشرفت و تكامل روحت شود

به خودت بنگر
به دنيا بنگر
تو هيچ چيز كم نداري . . .
زيرا خدا هست ؛
عشق هست ؛
اراده اي قوي داري ؛
و توانمندي ؛
اگر پاهايت توان دويدن ندارند
با دلت ؛ دويدن را آغاز كن
با دلت ؛ به سوي جاده موفقيت حركت كن
اگر دستهايت ياري نمي كنند
با عشق ؛ جاي خالي دستها را پُركن
و همچون بالهاي يك پرنده
به اوج آسمانِ خودباوري پَر بكش
زيرا با بال شكسته پَركشيدن هُنر است
اين را همه پرندگان مي دانند
اگر چشم هايت ؛
قدرتِ نگريستن ندارند ؛
با چشم دلت ببين ؛
با عشق ببين ؛
اگر گوشهايت ،
آواز پرندگان را نمي شنوند ؛
و كلامي بر زبانت جاري نمي شود ؛
ملودي تمام آوازها را ،
در بيكرانِ قلب مهربانت تداعي كن ؛
و صداي امواج آرام دريا را ؛
در لابه لاي كتابچه ي زندگي حس كن ؛
خدا را حس كُن و عاشق باش ؛
عاشق رفتن ؛ عاشق رسيدن ؛ و عاشق نفس كشيدن
مي دانم كه مي بيني ؛
مي دانم كه مي شنوي ؛
مي دانم كه مي دوي ؛
مي دانم كه حركت مي كني ؛
و ايمان دارم كه مي تواني ؛
مي دانم كه تو ناتواني را ؛
از ديباچه ي ژرفاي ذهنت پاك كرده اي . . .
مي دانم كه واژه هاي :
مي خواهم . . .
مي توانم . . .
اُميدوارم . . .
و تمامي واژه هاي سرشار از زندگي
بر تك تك روزنه هاي دلِ آسمانيت حك شده
تو دلي داري ؛
به وسعت دريا ،
به اندازه آسمان ،
به بُلنداي كهكشان!
تو قسمتي از روح خدائي ؛
تو بنده خدايي ؛
ايمان داري ؛
اراده داري ؛
قدرت داري ؛
پس همه چيز داري . . .
حمايت هاي خانواده ،
برگ سبزي ست از عشق ؛
محبت دوستانت ،
زيباترين مشوّق از وفاداري ؛
و اراده ي قوي تو ،
محكم ترين عامل براي رسيدن ؛
پس بشكن حصارهاي بيهوده را ؛
يا علي بگو ؛
حركت كن ؛
تلاش كن ؛
خدا با توست ؛
خدا با همه بندگان است ؛
“ اَلا بذكرالله تطمئن القلوب ”
بيا با مشكلات مُدارا كنيم ؛
سخت است ، تحمّل كنيم ؛
خسته مي شويم ، لبخند بزنيم ؛
بيا به همنوع خود ، ياري رسانيم ؛
اما نه از سر دلسوزي ؛
بلكه با ياد خدا ؛
و قلبي سرشار از محبت!
بيا قدردان زحمات پدر، مادر، خانواده ؛
و تمامي همنوعان خود باشم
بيا تا زنده ايم ؛
و زندگي مي كنيم ؛
باهم و به ياد هم باشيم ؛
من ؛
تو ؛
او ؛
و همه ما . . .
بنده اي هستيم از بندگان خدا ؛
پس بيا عاشق زندگي باشيم ؛
بيا با ياري يكديگر،
و همفكري مسئولين ،
موانع را از سر راه برداريم ؛
و بالاخره . . .
بيا كبوتر دلهايمان را پرواز دهيم ؛
و براي سربلندي تمامي انسانها دعا كنيم …

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *