درد آشنای …

درد آشنای … !

sandaliدر زندگی چیزهایی وجود دارد که با وجود تکرار، هرگز عادی نمی شوند. نگاه های تعجب برانگیزی که هنوز هم وقتی دختر یا پسر جوان و معلول را می بینند ده ها سوال در ذهنشان پیدا می شود.
من جنس این پرسش های از قبل طراحی شده و دل خراش و این نگاه های همیشه حیران را خوب می شناسم می دانم اگر آنها را به یک لبخند مهمان کنم نگاهشان کم کم مهربان تر می شوند کم کم حس نزدیکی می کنند، می نشینند کنارت، می دانم، خوب می دانم می خواهند چه بپرسند… کاش بپرسند و دست کم این علامت سوال بزرگ دور سرشان، کمی کوچک تر شود…
خواه سوال خود را بپرسند یا نه، اخم کنند یا تعجب، لبخند بزنند یا بی تفاوت باشند، چیزی آدم با معلولیت و محدودیت خاص را ناراحت نمی کند؛ اما از دوست، آن هم نه یک دوست عادی، که یک دوست دردآشنا انتظار بسیار بیشتری می رود که نگاهش، درکش و اندیشه اش عمیق تر باشد…
معلولیت که داشته باشی، خواه ناخواه، برخی دوست صمیمی ات که نه، اما دوست دردآشنایت می شوند، دوست غمخوارت (!)… مانندپزشکان ؛ از دکتر عمومی گرفته تا انواع دکترهای متخصص ارتوپد، مغز و اعصاب، فیزیوتراپ، کاردرمان و خیلی های دیگر… و از این دوستان دردآشنا انتظار درمانی نمی رود! ساعت ها پشت در منتظر می مانی تا صدایت کنند، تا شاید بتوانی پنج دقیقه با دکتر درباره بیماری ات حرف بزنی…
نگاه می کند، لبخند می زنم، نگاه می کند، می پرسد و من جواب می دهم. از این که کی “معلول” شدم… و من به چند سالی فکر می کنم که تازه و بعد از کلی کلنجار توانستم این باور را در خود بپرورانم که “معلول” هستم و “معلولیت” خیلی هم غول بی شاخ و دمی نیست؛ مثل سرعت گیری است که سرعتت را می گیرد ولی مانع حرکت نمی شود.
فکر کن در این چند لحظه ی گذرای پر از فکر، دکتر مرتب می گوید: «آخی! چرا تو؟ حیف شد!!!»… و بیاتاتی از این دست !!!!! که مانند صفحه گرامافون مرتب تکرار می شوند…
در دلم می گویم (و هنوز نمی دانم چرا حرف های دلی ام ناگفتنی هستند؟):
«آخر چه چیزی حیف شد؟ راستی چرا من؟! اگر من “معلول” نمی شدم و فرد دیگری معلول می شد، از او این نمی پرسیدند: “چرا تو؟” اگر من “معلول” نمی شدم و شخص دیگری “معلول” می شد، اتفاق خاص یا بهتری می افتاد؟!»
حالا دیگر از دوست دردآشنا، دکتر، نه انتظار درمان دارم و نه برخورد درست و این بار اول نیست…

منبع: مه سیما تیلماچی، وب سایت کانون معلولین توانا، ۴/۰۱/۱۳۹۲

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *