احترام و کمک به معلولان در روایات معصومین(ع)

از امور مسلم در مشى پيامبر خدا(ص) و ائمه هدى(ع)، اهتمام ايشان نسبت به امور مردم و مستضعفان و توجه به رفع گرفتاری های مردم است. يعنى با مردم بودن، نشستن و برخاستن با مردم، حفظ كرامت آنها، تلاش براى زدودن محروميت هايشان و سير دادن آنها به عزت حقيقي شان. اسلام اجازه نداده کسی معلولین را تحقیر کند، در عوض گویاترین تکریم ها و احترام ها را نسبت به آنها داشته است. در این نوشتار چند نمونه از احادیثی که در آن سفارش به رعایت حقوق معلولین شده معرفی آورده می شود.
* عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ«ص»:‏ لَا تُدِيمُوا النَّظَرَ إِلَى أَهْلِ الْبَلَاءِ وَ الْمَجْذُومِينَ فَإِنَّهُ يَحْزُنُهُمْ.
امام صادق«ع»- از پیامبر اکرم«ص»: نگاه پيوسته به گرفتاران و معلولین مكنيد كه مايه اندوه آنها است.
* قَالَ رَسُولُ اللَّهِ«ص»: ‏ مَنْ قَادَ ضَرِيراً أَرْبَعِينَ خُطْوَه عَلَى أَرْضٍ سَهْلَه- لَا يَفِي بِقَدْرِ إِبْرَه مِنْ جَمِيعِهِ طِلَاعُ الْأَرْضِ ذَهَباً فَإِنْ كَانَ فِيمَا قَادَهُ مَهْلَكَه جَوَّزَهُ عَنْهَا وَجَدَ ذَلِكَ فِي مِيزَانِ حَسَنَاتِهِ يَوْمَ الْقِيَامَه أَوْسَعَ مِنَ الدُّنْيَا مِائَه أَلْفِ مَرَّه وَ رَجَحَ بِسَيِّئَاتِهِ كُلِّهَا وَ مَحَقَهَا وَ أَنْزَلَهُ فِي أَعْلَى الْجِنَانِ وَ غُرَفِهَا.
رسول خدا«ص»: كسى كـه شخصى نابينا را را چهل گام در زمين هموار راه ببرد هرگز نمى توان به اندازه يك سوزن از کار او را به طلاهاى جهان ارزيابى كرد. و اگر نابينايى را از خطر افتادن در چاهى نجات دهد، روز قيامت پاداش اين عمل بالاتر از صد هزار بار انفاق جهان است و اين حسنات بر همه گناهان او برترى دارد و آن را محو و نابود مى كند و او را به فردوس اعلى مى برد.
* عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: لَقَدْ مَرَّ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع بِمَجْذُومِينَ فَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ وَ هُمْ يَأْكُلُونَ فَمَضَى ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُتَكَبِّرِينَ فَرَجَعَ إِلَيْهِمْ فَقَالَ إِنِّي صَائِمٌ وَ قَالَ ائْتُونِي بِهِمْ فِي الْمَنْزِلِ قَالَ فَأَتَوْهُ فَأَطْعَمَهُمُ ثُمَّ أَعْطَاهُمْ‏.
امام صادق«ع»: على بن حسين«ع» به چند جزامی گذر كرد و بر آنها سلام داد و آنها در خوراك بودند و گذشت و سپس فرمود: خدا سبكترها را دوست ندارد و نزد آنها برگشت و فرمود: من روزه دارم شما به منزل من آييد، فرمود: به منزل آن حضرت رفتند و به آنها خوراك داد و سپس به آنها بخشش داد.
* قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص)‏ مَنْ أَعَانَ ضَعِيفاً فِي بَدَنِهِ عَلَى أَمْرِهِ أَعَانَهُ اللَّهُ عَلَى أَمْرِهِ وَ نَصَبَ لَهُ فِي الْقِيَامَه مَلَائِكَه يُعِينُونَهُ عَلَى قَطْعِ تِلْكَ الْأَهْوَالِ وَ عُبُورِ تِلْكَ الْخَنَادِقِ مِنَ النَّارِ حَتَّى لَا يُصِيبَهُ مِنْ دُخَانِهَا وَ عَلَى سُمُومِهَا وَ عَلَى عُبُورِ الصِّرَاطِ إِلَى الْجَنَّه سَالِماً آمِناً وَ مَنْ أَعَانَ ضَعِيفاً فِي فَهْمِهِ وَ مَعْرِفَتِهِ فَلَقَّنَهُ حُجَّتَهُ عَلَى خَصْمِ الدِّينِ طُلَّابِ الْبَاطِلِ أَعَانَهُ اللَّهُ عِنْدَ سَكَرَاتِ الْمَوْتِ عَلَى شَهَادَه أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ الْإِقْرَارِ بِمَا يَتَّصِلُ بِهِمَا وَ الِاعْتِقَادِ لَهُ حَتَّى يَكُونَ خُرُوجُهُ مِنَ الدُّنْيَا وَ رُجُوعُهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أَفْضَلِ أَعْمَالِهِ وَ أَجَلِّ أَحْوَالِهِ فَيُحْيَا عِنْدَ ذَلِكَ بِرَوْحٍ وَ رَيْحَانٍ وَ يُبَشَّرُ بِأَنَّ رَبَّهُ عَنْهُ رَاضٍ وَ عَلَيْهِ غَيْرُ غَضْبَانَ وَ مَنْ أَعَانَ مَشْغُولًا بِمَصَالِحِ دُنْيَاهُ أَوْ دِينِهِ عَلَى أَمْرِهِ حَتَّى لَا يَتَعَسَّرَ عَلَيْهِ أَعَانَهُ اللَّهُ تَزَاحُمَ الْأَشْغَالِ وَ انْتِشَارَ الْأَحْوَالِ يَوْمَ قِيَامِهِ بَيْنَ يَدَيِ الْمَلِكِ الْجَبَّارِ فَمَيَّزَهُ مِنَ الْأَشْرَارِ وَ جَعَلَهُ مِنَ الْأَخْيَارِ.
رسول خدا فرمود: هر كه معلولی را در كارهایش کمک کند، خدا در كارش به او كمك دهد و در قيامت فرشته‏هائى روا دارد كه او را در گذر از هراسها كمك دهند، و از خندق هاى آتش بگذرانند و از صراط او را سالم به بهشت رسانند. و كسى كه ناتوان در فهم و معرفت را كمك دهد و در برابر خصم باطل به او دليلى آموزد، خدايش در سكرات مرگ بر شهادت به يگانگى خدا و اينكه محمد(ص) بنده و رسول او است كمك دهد و بر اقرار بدان چه بدين دو مربوط است و بر اعتقاد او تا اينكه از دنيا برون شود و به خداى عز و جل برگردد با بهترين كردار و خوشترين حال، و در آن به روح و ريحان خوشامدش گويند و مژده‏اش دهند با اينكه پروردگارش از او خشنود است و خشمى بر او ندارد.
* به روايت محمّد بن عتمه، از پدرش، از عمويش كه گويد: «در مدينه مردى را ديدم كه بر دوش خود انبانى و در دست خود كاسه‏اى داشت… چندان نزديك شدم تا او را شناختم كه علىّ بن ابى طالب است، پس نزديك مردى رسيد و به او خوراك داد».

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *