دومین جلسه تدوین طرح مرجع شناسی ناشنوایان

دومین جلسه تدوین طرح مرجع شناسی ناشنوایان

ساعت 19 یکشنبه 3 بهمن 1400 حجت الاسلام محمد فراهانی از طرف موسسه مهرورزان و آقایان محمد نوری و اباذر نصر و علی نوری از دفتر فرهنگ معلولین در این جلسه حضور داشتند.
در این نشست اطلاعات مختلفی که در پانصد صفحه درباره این پروژه پژوهشی جمع آوری شده بود بررسی و همفکری شد و در نهایت این طرح نامه در 14 سرفصل نهایی شد. همچنین قرار شد تا پایان سال 1401 کتاب “مرجع شناسی ناشنوایان” با مشارکت دو مرکز منتشر شود.

حکیم فردوسی حدود یک هزار سال قبل گفت توانا بود هر که دانا بود؛ و توانایی را با دانایی پیوند زد. دانایی، آگاهی و فرهنگ کلید موفقیت و پیشرفت به ویژه در جوامع خاص مثل ناشنوایان است. اما متأسفانه شاخص‌های آگاهی و دانایی در ناشنوایان ایران پایین است. آمار کتاب‌های درباره ناشنوایی، آمار مقالات درباره ناشنوایی و ناشنوایان، آمار کتابخانه‌ها، آمار کتاب‌ها و مقالاتی که خود ناشنوایان نوشته و عرضه کرده‌اند، آمار نشریات و ده‌ها آمار دیگر در جامعه ناشنوایان ایران وضعیت مطلوب ندارد. تا وقتی این شاخص‌ها وضع قابل قبول نداشته باشد، اشتغال، رفاه، معیشت، رعایت حقوق اجتماعی، منزلت اجتماعی و دیگر ویژگی‌های زندگی مقبول وجود نخواهد داشت. برخی عادت کرده‌اند و دائم از فقدان زندگی مطلوب گلایه و شکایت می‌کنند ولی باید دانست که زندگی مطلوب یک روزه به دست نمی‌آید و باید مقدمات و زمینه‌های آن فراهم شود و جامعه در مسیر درست قرار گیرد تا پس از گذر از مراحل، به شرایط ایده‌آل برسد.
برای آشنا ساختن ناشنوایان و نیز تمامی اقشار مردم و افزایش دانایی، یک روش تجربه شده و سودمند، معرفی مرجع‌های علمی و مطمئن به آنها است تا با اتکاء بر این مراجع، فرهنگ‌سازی به پیش رود. ناشنوایان با پرسش، راهنمایی و مشاوره از این مراجع بهتر و زودتر به نتیجه دلخواه برسد.
امروزه در جهان، در هر زمینه، صدها منبع وجود دارد ولی اولین اقدام این است که تشخیص بدهیم به هر منبعی مراجعه نکنیم بلکه برای رسیدن به پاسخ و یافتن مسیر صحیح به منابع مطمئن و با اصالت مراجعه کنیم. آنچه به نام مرجع شناسی مشهور شده، همین رسالت را بر عهده دارد.
به دلیل فقدان مرجع‌شناسی در جامعه و فرهنگ ناشنوایان، چند تن از کسانی که سال‌ها است در حوزه ناشنوایان تلاش کرده‌اند و تجاربی دارند، درصدد برآمده تا مرجع‌شناسی ناشنوایان را تألیف کنند. برای رسیدن به این هدف این جلسات و طرح‌نامه تدوین شد تا بر اساس آن پروژه تألیف کتاب «مرجع شناسی ناشنوایان» اجرا شود.

هم اکنون مرجع‌شناسی در همه رشته‌ها در دانشگاه‌ها به عنوان یک درس دانشگاهی وجود دارد. البته گاه اسم آن روش تحقیق یا آیین پژوهش است ولی محتوای همه اینها با هدف آشنا ساختن دانشجویان یا منابع اصیل و مطمئن که به آن مرجع می‌گویند، انجام شده است.
در دانشگاه‌های ایران، چند مرجع شناسی عمومی هست که معمولاً در مقطع لیسانس در همه رشته‌های علوم انسانی از این منابع استفاده می‌شود: یکی مرجع‌شناسی و روش تحقیق غلامرضا ستوده و دوم مرجع‌شناسی دکتر مرادی است. البته گاه بعضی استادان، کتاب آیین پژوهش و مرجع‌شناسی از حسن احمدی گیوی را محور قرار داده‌اند. در دانشگاه پیام نور در سال‌های اخیر از کتاب مرجع شناسی نوشته عباس ماهیار استفاده شده است.
در رشته‌های علوم اسلامی، کتاب مرجع‌شناسی اسلامی از احمد شعبانی محور بوده است.
اما در مقطع ارشد و دکتری، مرجع‌شناسی تخصصی و ویژه همان رشته معمولاً با نام روش تحقیق یا روش‌شناسی است.
اما دانشگاه‌های جهان عرب، در عربستان کتاب المراجع العربیه نوشته سعود بن عبدالله الخریمی، در مصر، کتاب مدخل لدراسة المراجع از عبدالستار الحلوجی استفاده شده است.
محتوای همه این آثار تقریباً در کلیات و سرفصل‌ها مشابه‌اند و به معرفی دایرة‌المعارف‌ها، لغت‌نامه‌ها، فرهنگ‌نامه‌ها، کتابشناسی‌ها، شخصیت‌شناسی‌ها و نشریات تخصصی می‌پردازند.
متأسفانه در ناشنوایان مرجع‌شناسی نداریم، شاید چون رشته تحصیلی آن نبوده مرجع‌شناسی هم تولید نشده است. البته اخیراً دانشگاه آزاد رشته زبان اشاره برگزار کرده است. اما به دلیل فقدان مرجع‌شناسی، پژوهشگران عادی که می‌خواهند درباره مسائل ناشنوایان تحقیق کنند، برای یافتن اطلاعات اولیه نمی‌دانند به چه منابعی مراجعه کنند، از طرف دیگر قشرهای مختلف ناشنوا در سنین مختلف برای یافتن پاسخ سؤالاتشان و گرفتن راهنمایی نمی‌دانند به چه منبعی مراجعه کنند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.