زنِ هنرمندِ عاشق

زنِ هنرمندِ عاشق

خداوند سه چیز را با ذوق و خلاقیت بیشتری آفریده است، زن، هنر و عشق…
این کلمات وقتی در کنار هم و به دنبال هم بیایند زیباتر معنی می‌شوند وقتی بگوییم: «زنِ هنرمندِ عاشق»
اگر بخواهیم هنر را در چند جمله بیان کنیم می‌گوییم:
هنر وسیله‌ای است برای ثبت و ضبط احساس انسانی در قالبی مشخص.
هنر تجلی احساسات نیرومندی است که انسان آنها را تجربه کرده است.
هنر یعنی انسان، اندیشه‌ها و عواطف خویشتن را از طریق قلم، قلم مو و چکش و یا ابزار تولید آواها به صورت شعر، نثر، نقاشی، تندیس و موسیقی یه منصّه ظهور برساند.
انسانها هنر را برای تسکین خود برگزیده‌اند، چه هنرمندان و چه مخاطبان اثر هنری، در هنر مایه آرامش می‌جویند.
و در آخر آنچه در هنر به نظر اصل است، زیبایی است.
از هنر بسیار سخن گفتیم تا به دختر هنرمندی برسیم که گویا سرنوشت، او را از آرزوهایش دور کرده و هنر را به طور ناخواسته وارد زندگی‌اش می‌کند، او که سال‌هایی از عمرش را در انتظار قبولی در رشته پرستاری طی می‌کند و زمان زیادی را صرف درس خواندن… زمان فرا رسیدن کنکور متوجه موضوعی می‌شود: «شما به دلیل عدم صحت جسمانی نمی‌توانید وارد این رشته شوید» این جمله‌ای است که او می‌شنود و تمام آرزوهای بچگی‌اش را به واقعیت تلخِ فراموشی می‌سپارد.
نامش زینب دیاری است، او دارای معلولیت جسمی و حرکتی بوده و در سن ۲۰ سالگی به دلیل افت حرکات بدنی از ویلچر برای ادامه زندگی استفاده می‌کند، از طرفی به دلیل مشکلات عفونتی ریه، بیشترین روزهای خوب زندگی اش را در بیمارستان‌ها و مطب‌ها طی می‌کند و هنوز هم درگیر این مشکل است. زینب یک برادر کوچکتر از خود دارد و متولد نهم بهمن سال ۱۳۶۳ است، او پس از نا امیدی از پذیرش در رشته پرستاری تصمیم می‌گیرد تا برای خود شغلی ایجاد کند به همین دلیل وارد هنر خیاطی می‌شود و پس از ۱۰ سال فعالیت در این زمینه به دلیل شدت در ضعف عضلات مجبور به کنار گذاشتن خیاطی می‌شود اما از آنجایی که هنر جزئی از وجود او می‌شود با وجود تمام مشکلات جسمی و رفت و آمدی تصمیم می‌گیرد هنر خوشنویسی را آموزش ببیند و با حمایت‌های استادش آقای عباس متولی موفق می‌شود سه خط نستعلیق، کتابت، و شکسته را به مرحله ممتاز برساند و امروز از هنرمندان بزرگ هنر خوشنویسی در جامعه معلولین است.
او از عشق و علاقه‌اش به خطاطی می‌گوید: از روزهایی که زمان زیادی از تنهاییش را با یک قلم و مقداری جوهر سپری می‌کند و گذر زمان را احساس نمی‌کند، زینب به تمام لحظاتش حس خوبی دارد حتی به صدایی که هنگام کشیدن قلم بر روی کاغذ به گوشش می‌خورد تا زمانی که به پایان میرسد و منتظر می‌ماند تا خشک شود و نهایتا حاصل تلاشش را ببیند. زینب روحیه هنری‌اش به این مرحله ختم نمی‌شود گه گاهی نقاشی می‌کشد و گاهی می‌نویسد، از متن‌های ادبی گرفته تا دلنوشته‌های احساسی و رمان‌… همزمان با تمام اینها او در رشته تذهیب نیز مهارت‌هایی دارد و در حال گذراندن دوره‌های آموزشی آن است تا در
آینده ی نزدیک بتواند آثارش را در نمایشگاه به نمایش بگذارد، دختر هنرمند این شماره از پیک توانا حسش زیباست، دلش مهربان است و روحیه‌اش مملو از هنر است.

منبع: سایت کانون معلولین توانا، 20 مرداد 1400

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *