خودکفایی و استقلال اجتماعی معلولان

خودکفایی و استقلال اجتماعی معلولان

محمد نوری
دفتر فرهنگ معلولین، بهمن 1399

تمام کتاب‌هایی که درباره توانبخشی معلولان تألیف شد، استقلال و خودکفایی آنان را یک هدف عالی و مهم و ضروری دانسته‌اند. یک نابینا در زندگی شخصی باید بتواند کفش‌ها و لباس‌های خود را بدون کمک از دیگران خودش به تن کند و خودش بیرون آورد؛ یک ناشنوا بدون اتکای به دیگران باید بتواند به فروشگاه برود و خرید کند؛ یک معلول دارای اختلالات حرکتی غذا خوردن را تا جایی که امکان دارد خودش انجام دهد. به هر حال توصیه اکید شده که معلولان در همه امور فردی باید بتوانند خودکفا و خودکار و مستقل باشند.
اما متأسفانه تشکل‌ها یا اقدامات عمومی و اجتماعی معلولان متکی به دیگران و وابسته است و تلاشی برای خودکفایی و مستقل زیستن کمتر انجام داده‌اند. نابینایان هر سال چند همایش ملی دارند برای چند میلیون تومان مخارج این جشنواره‌ها باید نزد مسئولین، شهردارها، وزراء و غیره بروند و چقدر التماس کنند تا آیا بدهند یا ندهند؟ اغلب هم نمی‌دهند و به قول عمل نمی‌کنند.
پرسش جدی من این است که چرا در مسائل فردی همیشه روی خودکفایی بحث کرده‌اید و آموزش گذاشته‌اید و با تلاش بسیار بالاخره توانسته‌اند، معلولان را مستقل و خودکفا تربیت کنید، اما در مسائل و نیازهای اجتماعی برعکس هیچ اقدامی انجام نداده‌اید؟ هیچ آموزشی نبوده؟ هیچ بررسی کارشناسانه نبوده و الآن نمی‌دانید چگونه و با چه شیوه‌ای می‌توان در اجرای همایش‌ها، در برگزاری کارگاه‌های آموزشی، در چاپ و نشر کتاب‌های مورد نیاز برای معلولان در ده‌ها مورد دیگر خودکفا و مستقل عمل کرد؟
به نظر می‌رسد ابتدا چند اقدام عاجل و فوری باید انجام گیرد:
1ـ تجارب دیگر کشورها که در خودکفایی اجتماعی معلولان موفق بوده‌اند، باید جمع‌آوری و منتقل گردد.
2ـ تجاربی که در داخل هست و کارهایی را توانسته‌اند در گذشته مستقلاً و بدون تکیه بر دولت انجام دهند باید جمع‌آوری و بر اشتراک گذاشته شود.
3ـ درباره این موضوع تحقیق شود و پژوهشگران با انجام تحقیقات به روش‌های مختلف، مقاله و کتاب بنویسید.
اما پروژه‌هایی روی زمین است و در ماه‌های آینده باید اجرا شود و دست مسئولین این پروژه‌ها هم خالی است. برای مثال جشنواره کتاب معلولین باید اجرایی شود و با توجه به اینکه در دوره قبل بهزیستی، وزارت ارشاد و دیگر نهادهای دولتی و حکومتی کمک نکردند، در این دوره هم بعید است مساعدت کنند و لازم است چند اقدام خودکفا گرایانه انجام شود. روش‌هایی که زود و سریع و خوب نتیجه می‌دهد عبارت‌اند از:
1ـ برگزاری یک تا سه کنسرت که نوازندگان و خوانندگان آن افراد دارای معلولیت باشند در تهران و شهرها مثلاً کنسرت بانو پری زنگنه و گروه ایشان.
این‌گونه کنسرت‌ها اگر خوب اجرا شود می‌تواند درآمد خوبی برای جشنواره کتاب داشته باشد. مخصوصاً اگر اعلام شود درآمد و منافع این کنسرت‌ها اختصاص به معلولان دارد.
2ـ هماهنگی با خوانندگان مهم و غیر معلول و برگزاری کنسرت توسط آنان و اختصاص منافع آن به پروژه معلولان
3ـ برگزاری نمایشگاه آثار قدیمی معلولان یا آثار موزه‌ای معلولان مثل البسه شخصی جبار باغچه‌بان و فروش بلیط و تبلیغ که سود این نمایشگاه به معلولان اختصاص دارد.
4ـ برگزاری حراجی برای آثار هنری معلولان یا آثار شخصی هنرمندان چه معلول یا غیر معلولان و اختصاص تمام یا درصدی از آن به پروژه‌های معلولان.
این‌گونه برگزاری‌ها اگر توسط خود معلولان برگزار گردد بهتر است و اگر نه می‌توان به شرکتی سپرد.
با این شیوه‌ها می‌توان به درآمد قابل توجه دست یافت و پروژه‌های معلولان را به سامان رساند. به تدریج با تجربه‌آموزی در این شیوه‌ها معلولان به خودکفایی و استقلال می‌رسند.

*.م.ن

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *