روایت تسنیم از داستان زندگی معلول لرستانی

روایت تسنیم از داستان زندگی معلول لرستانی

داستان زندگی «پیمان حمیدیان» جوان معلول لرستانی، روایتی متفاوت از اراده و خواستن در سخت‌ترین شرایط است.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، معلولیت، قصه پر غصه‌ای است که تنها کسانی با آن آشنایی دارند که خود یا عضوی از خانواده آنها معلول باشد، معلولیت واژه‌ای است که بیشتر در ذهن ما به معنای یک ناتوانی معنی می‌شود و می‌تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند اما در این میان جمعی از معلولان با این مشکلات کنار آمده‌اند و افرادی درس آموز برای دیگران شده و ثابت کرده‌اند معلولیت هیچگاه محدودیت و محرومیت از ادامه زندگی اجتماعی، دستیابی به افتخارات و سربلندی‌ها نیست و سعی کرده‌اند با حفظ اعتماد به نفس و تلاش مضاعف وارد اجتماع شوند و مانند دیگر افراد جامعه زندگی کنند.
پیمان حمیدیان یکی از معلولان جسمی و حرکتی است که در یکی از روستاهای اطراف خرم‌آباد زندگی می‌کند که از بدو تولد از ناحیه دو پا معلول بوده است ولی تاکنون با این مسئله کنار آمده و توانسته موفقیت‌های زیادی را علی رغم مشکلات کسب کند.
حمیدیان این جوان لرستانی در گفتو گو با خبرنگار تسنیم اظهار داشت: بعد از گذراندن دوران دبیرستان رشته برنامه نویسی کامپیوتر را انتخال کردم و با توجه به اینکه بر روی دستانم راه می‌رفتم احساس کردم قدرتی در دستانم است به همین دلیل به سمت ورزش رفتم و در رشته وزنه برداری معمولان چندین مقام استانی و کشوری کسب کرده‌ام.
وی با بیان اینکه معلولیت محدودیت نیست افزود: از نظر بنده کسانی دچار معلولیت هستند که روحشان معلول باشد نه جسمشان، بنده هیچ وقت از اینکه معلول بوده‌ام ناراحت نیستم. فرقی بین آرزوهای معلول و آدم غیر معلول نیست و تنها درخواست یک معلول این است که زمینه برایش فراهم باشد تا او هم مانند افراد عادی زندگی و کار کند و بتواند روی پای خود بایستد ولی متاسفانه نبود شغل یکی از مهم‌ترین مشکلات معلولان است و بنده در حال حاضر با توجه به شرایطی که دارم مجبور هستم برای تامین نیازهای خود و خانواده تاکسی اینترنتی کار کنم.
حمیدیان با بیان اینکه متاسفانه بسیاری از مردم فکر می‌کنند معلولان محدودیت دارند و نباید به مواردی چون ازدواج فکر کنند بیان کرد: ما نیز حق زندگی داریم ولی نیازمند حمایت‌های بیشتری از طرف مسئولان هستیم، بنده به تازگی با دختری که او هم معلول است ازدواج کرده‌ام ولی با توجه به هزینه‌های بالای زندگی و مبلغ ناچیز مستمری، نبود اشتغال سبب می‌شود نتوانتم مسکن تهیه کنم بنابراین از خیران و مسئولان تقاضا دارم در این زمینه به من و همسرم کمک کنند.
پای صحبت و درد و دل معلولان که بنشینیم متوجه دردها، مشکلات، انتظاراتشان از مسئولان، خانواده، جامعه و کمبودهای آنان می‌شویم ولی متاسفانه نوع نگاه و رویکرد مسئولان در قبال آنها همیشه دو جنبه داشته است از نظر رسمی آنها معلولان افرادی هستند توانا و مستعد که با اندکی حمایت و داشتن فرصت‌های برابر می‌توانند عملکردی به مراتب با کیفیت‌تر نسبت به افراد سالم داشته باشند، و از دیدگاه غیررسمی معلولان افرادی هستند نیازمند ترحم که کمک کردن به آنها ثواب دارد و اگر از ته مانده برنامه‌های دیگر چیزی باقی بود بهتر است به آنها برسد برای اثبات این گفته‌ها بهتر است در یکی از مراکز سازمان بهزیستی چند دقیقه‌ای وقت بگذارید و پای حرف‌های تعدادی از معلولان و خانواده‌های آنها بنشینید متوجه خواهید شد مسئولان هیچ وقت نتوانسته‌اند پاسخی قابل و شایسته به نیازهای درمانی و معیشتی معلولان و خانواده‌های آنان ارائه کنند.
در پایان نیز باید گفت هفته بهزیستی بدون هیچ گونه تملقی مبارک تمام کسانی باشدکه اجازه ندادند که معلولیتشان راه رسیدن به هدف والای زندگیشان را ببندد و مانند افراد سالم تحصیل و شغلی برای خود دست و پا می‌کنند.

گزارش از پگاه دالوند
منبع: تسنیم، ۳۱ تیر ۱۳۹۹

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *