ملاحسین وفایی

ملاحسین وفایی

دفتر فرهنگ معلولین

او را ملاحسین وفایی مشهدی، گاه شیرازی و یا اصفهانی خوانده‌اند. شاعر و صاحب دیوانی به نام دیوان وفایی است. آقابزرگ می‌نویسد هو ابن ضمیری و ابن اخت نیکی و کان اعمی.[۱]
خوشگو او را به نام وفای کور و اصفهانی نامیده او را شاعر صاحب شعور توصیف کرده است. اشعارش همه جا مشهور است و این چند بیت از اوست:
لذت جور بتان اهل هوس را ندهند/ این متاعیست گرامی، همه کس را ندهند
سرخرسند مرغان محبت گردم/ که به صد گشت چمن کنج قفس را ندهند
از هزار سنگ ملامت نمی‌رود/ مرغی که بر نهال بلند آشیان گرفت[۲]
آن‌گونه که آقابزرگ گزارش کرده دیوان‌‌هایی به نام‌های دیوان وفایی مشهدی، دیوان وفایی شیرازی و دیوان وفایی اصفهانی چاپ شده یا در دسترس بوده است ذیل دیوان وفایی مشهدی و دیوان وفایی اصفهانی به کور بودن او اشاره شده است.[۳]

مآخذ:
الذریعه، آقابزرگ تهرانی، قم، اسماعیلیان، بی‌تا، جلد ۹، قسمت ۴.
سفینه خوشگو، بندر ابن داس خوشگو، به کوشش سید کلیم اصغر، تهران، کتابخانه مجلس شورای اسلامی، ۱۳۸۹.

پاورقی ها:
[۱]. الذریعه، ج۹، قسمت ۴، ص۱۲۷۵.
[۲]. سفینه خوشگو، ص ۷۷۵-۷۷۶.
[۳]. الذریعه، ج۹، قسمت ۴، ص ۱۲۷۳-۱۲۷۵.

*.م.ن

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *