مترجم یا رابط ناشنوایان

مترجم یا رابط ناشنوایان: زندگی‌نامه و فعالیت‌های فاطمه آقامحمد، محمد نوری، انتشارات توانمندان و دفتر فرهنگ معلولین، ۱۳۹۷، ۴۹۱ ص.

Translator or Deaf Interface: Biography and Activities of Fatemeh Aqamohammad  ,  ISBN: 978-622-6216-14-2

موضوع (ها):
آقامحمد، فاطمه، ‏‫۱۳۳۳‏‏‏‏‏-
معلمان ناشنوایان — ایران — سرگذشتنامه

مشاهده صفحات اولیه کتاب

معرفی مختصر کتاب
کتاب حاضر در خصوص سرگذشت نامه و فعالیت‌های خانم فاطمه آقا محمد به عنوان مترجم یا رابط ناشنوایان تهیه و گردآوری شده است. این اثر نخست زندگی‌نامه وی را از دوران مدرسه و خانواده و مهارت‌های که یاد گرفته را به مخاطب عرضه می‌دارد. سپس نگارنده کارشناسی امور ناشنوایان را به‌عنوان اصلی‌ترین کارکرد خانم فاطمه آقا محمد معرفی کرده و توان‌افزایی با تلویزیون را نسبت به اقشار مختلف جامعه از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این بانوی ایرانی ارائه می‌دهد. در خاتمه نوشتار پیش رو دیدگاه‌ها و مقالات را در مورد این زن ایرانی ذکر و به تلاش‌ها و مقبولیت عمومی وی در میان ناشنوایان جهانی اشاره می‌کند. مصاحبه با رسانه‌ها و میزگردهای این بانوی ایرانی در مورد ناشنوایان در این مجموعه از امتیاز بسیار بالایی برخوردار است.

دریافت فایل کامل کتاب – PDF – 9MB

مطالعه متن کتاب – مناسب برای نابینایان – HTML

انتشارات توانمندان
ناشر تخصصی معلولیت و معلولان
تلفن: ۰۲۵۳۲۹۱۳۴۵۲ (ساعت ۸ الی ۱۷) ؛ تلگرام: ۰۹۳۹۸۳۷۳۴۳۵
آدرس: قم، بلوار محمد امین، خیابان گلستان، کوچه۱۱، پلاک۴، دفتر فرهنگ معلولین
ایمیل: info@handicapcenter.com

مقدمه
فاطمه آقامحمد متولد ۱۳۳۳ فارغ‌التحصیل رشته شنوایی شناسی است. دست سرنوشت او این‌گونه رقم خورده بود که از جوانی با جامعه ناشنوایان ارتباط پیدا کند و در زمینه‌های مختلف آموزشی، پژوهشی، اجرایی و اطلاع‌رسانی برای رشد و پیشرفت ناشنوایان کوشش نماید. کارنامه‌اش به قطر و ضخامت حدود پنجاه سال است. هر مسئولیتی بر عهده می‌گرفت، با تمام وجود و با دلسوزی آن را به انجام می‌رساند؛ از این‌رو در طول خدمت، دستاوردهای گران‌بها و تجارب راهگشا به جامعه هدف اعطا و اهدا کرده است.
اینجانب از طریق آقای رضا محمودی در سال ۱۳۹۲ وصف حال و شرح خدمات فاطمه آقامحمد را شنیدم، پس از مطالعه اجمالی متونی که در اختیارم بود، به این جمع‌بندی رسیدم که «آقامحمد» گوهر پاک و خالصی است که جامعه و حتی ناشنوایان نسبت به او شناخت و اطلاع کافی ندارند. مهم‌تر اینکه با معرفی او، در واقع بخش مهمی از تاریخ معلولیت و رخدادهای ناشنوایی ایران رونمایی خواهد شد و مورخین و پژوهشگران در آینده بهتر می‌توانند تاریخ این دوره را تدوین کنند.
منظورم از این دوره، سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۸۰ و به ویژه چند سالی که امواج خروشان انقلاب اسلامی سراسر کشور را فراگرفته بود و بعد از آن جنگ تحمیلی همه چیز و همه حوادث را تحت شعاع قرار داده بود. در این دوره همگان فقط به چند موضوع می‌اندیشیدند و دیگر موضوعات از مدار تفکر و پژوهش بیرون افتاده بود. آقامحمد برخلاف جو عمومی و فضای غالب بر کشور، بی‌سروصدا در پی گره گشایی از مشکلات ناشنوایان بود.
از این‌رو دریایی از تجارب و یافته‌هایی دارد که منحصر به فرد است. صندوق دانسته‌ها و داشته‌های او را به تحقیق می‌گویم کسی دیگر ندارد و فقط فاطمه آقامحمد این صندوق را در اختیار دارد. دلیل من، اطلاعاتی است که در این دو کتاب عرضه کرده است.
البته من نمی‌خواهم از قدر و قیمت دیگر فعالان در عرصه ناشنوایان طی آن سال‌ها بکاهم و کم کنم بلکه می‌خواهم جایگاه انحصاری که فاطمه آقامحمد در آن قرار گرفته بود را نشان دهم و بگویم کسی دیگر را سراغ نداریم که چنین موقعیتی را داشته باشند. بله رضا محمودی، محسن لوح موسوی، محمد کمالی، مرتضی پیروزی و حبیب تهرانی‌زاده هم هر کدام موقعیتی داشتند و هر کدام منشأ خدماتی شدند ولی جایگاه آنان متمایز و متفاوت با آقامحمد بود.
به هر حال تصمیم گرفتم ضمن تألیف زندگی‌نامه فاطمه آقامحمد، تاریخ تحولات ناشنوایی در دهه شصت و هفتاد یعنی سال‌های ۵۶ تا ۱۳۸۰ را بر اساس فعالیت‌ها و تلاش‌های ایشان بازنویسی کنم.
**
فاطمه آقامحمد در زمینه‌های آموزش و تدوین ناشنوایان با زبان اشاره؛ توسعه علمی و اجتماعی زبان اشاره؛ پژوهش و تألیف درباره ناشنوایی و زبان اشاره؛ مناسب‌سازی تلویزیون جهت استفاده ناشنوایان ایران؛ گسترش دسترس پذیری تلویزیون در عرصه‌های مختلف برای ناشنوایان؛ راه‌اندازی سیمای ناشنوایی در شهرهای مختلف ایران؛ توان‌افزایی و توان‌بخشی ناشنوایان با انتقال تجارب به آنان و افزایش دانش و مهارت‌های آنان؛ گسترش حرفه رابط در جامعه ناشنوایان؛ مشاوره و راهنمایی پروژه‌های مختلف علمی و اجتماعی برای ناشنوایان؛ تقریب مدیران به جامعه هدف با توجیه آنان و افزایش تجارب و دانش آنها.
فعالیت‌های ایشان در طول نزدیک به نیم سده، ذیل یکی از این ده سرفصل می‌گنجد. اما ایشان گزارش روزانه یا ماهانه یا فصلی از فعالیت‌هایش ننوشته است. از این‌رو بسیاری از اطلاعات یا اسناد از بین رفته است. آنچه امروزه در اختیار داریم مجموعه‌ای از اسناد طبقه‌بندی نشده و نیز خاطرات و اطلاعاتی است که در ذهن ایشان است.
صدها برگ سند و صدها قطعه عکس بود که باید مطالعه می‌شد و پس از طبقه‌بندی و تقسیم، ارتباط بین آنها کشف می‌گردید؛ و مجدداً مطالعه و به تجزیه و تحلیل آنها اقدام می‌شد. گاه برای یافتن محتوای یک سند باید به منابع دیگر مراجعه می‌گردید. به هر حال چنین شیوه‌ای بسیار پیچیده و زمان‌گیر و صعب است.
حدود سه ماه وقت مرا گرفت تا در مرحله اول کتاب به سرانجام رسید. اما پس از اتمام رسیدن کتاب مجدداً بیش از یک هزار برگ سند جدید آوردند و قرار شد به مطالب پیشین افزوده شود. در این مرحله بیش از هفت ماه وقت گرفت تا بالاخره متن حاضر آماده شد. البته هم در مرحله اول و هم در مرحله دوم همواره از راهنمایی‌ها و نظریات ایشان بهره‌مند بوده‌ایم. در واقع‌ اگر مساعدت‌های ایشان نبود، قطعاً این کتاب به صورت جامع آماده نمی‌شد.
***
متأسفانه زبان اشاره در میهن ما، سرنوشت ناخوشایندی پیدا کرده و در دو سوی آن موافقان و مخالفانش حضور دارند. عناد آنها تا حدی است که حاضر نیستند با گفتگو و تفاهم به راه کار مرضی‌الطرفین برسند و راه کاری عرضه کنند تا ناشنوایان بیش از این دچار تأخر فرهنگی و دورمانده از قافله مدنیت و فرهنگ نشوند.
چگونه است که در بسیاری از کشورها ناشنوایان با زبان اشاره به مراحل عالی رسیده‌اند ولی متصدیان امور آموزشی گاه به دلیل اصرار بر دیدگاه‌های ناکارآمد و استفاده نکردن از کارشناسی‌های جهانی و نظریه‌های دستگاه‌های علمی و فرهنگی پیشرفته موجب مشکلاتی در زندگی ناشنوایان شده‌اند. اما تا شرایطی فراهم نیاید که موافقان و مخالفان به تبادل نظر و گفت‌وگو بپردازند؛ تا وقتی تجارب گذشته مکتوب نشود و تلاش نکنیم از گذشته درس بیاموزیم، وضع جامعه ناشنوایی بهتر نخواهد شد.
دفتر فرهنگ معلولین از سال‌ها گذشته درصدد بوده، تاریخ کتاب گویا و کتاب بریل، تجارب گذشته در جامعه نابینایی را بر اساس واقعیت‌های موجود تدوین کرده و در اختیار همگان به ویژه نابینایان قرار دهد و از آنان ملتمسانه بخواهد با مطالعه گذشته، به تعامل و تبادل نظر پرداخته و راهی مطلوب برای آینده خود و زدودن موانع و مشکلات بگشایند.
همین شیوه را درباره معلولین حرکتی و ناشنوایان و آسیب‌دیدگان اجتماعی و ذهنی هم به کار بسته‌ایم. اگر ما منتظر معجزه‌ایم یا توقع داریم کسی از کشور دیگر بیاید و معضلات را از پیش پای ما بردارد، چنین خیالاتی، خواب‌های خوش ولی غیر واقعی است. خود ناشنوایان و خود نابینایان باید آستین همت بالا زده، کمر تلاش بسته، از هدر دادن فرصت‌ها حذر کرده و با گرفتن دست هم ایجاد روحیه تعاون و همکاری و به وجود آوردن فضای مهر و محبت به جای دشمنی‌ها و تنفرها و درس آموختن از گذشته و چشم دوختن به آینده، ساختن جامعه را آغاز کنند.
اما برای ساختن آینده، نیاز به تجارب نخبگان هست. هر کس هرگونه تجربه و خاطره‌ای دارد، لازم است به صورت یادداشت یا مقاله یا کتاب منتشر نماید. مطلبی که خانم فاطمه آقامحمد نوشت و در شهریور ۱۳۹۵ منتشر کرد بسیار راهگشا است. این گونه مطالب نه تنها برای نسل امروز سودمند است که آیندگان هم از آن پند بسیار خواهند آموخت.
****
کتاب درباره موضوعات ناشنوایی و در نگاه گسترده‌تر درباره موضوعات معلولیتی بسیار اندک است. با اینکه کتاب اصلی‌ترین عامل حیات و پیشرفت در هر جامعه‌ای است. تاریخ ناشنوایی، تاریخ آموزش ناشنوایان، تاریخ ترجمه و رابطه یا مترجم و رابط زبان اشاره و دیگر موضوعات تألیف نشده و هیچ متنی اعم از تاریخی، اجتماعی و جامعه‌ شناسی، روانشناسی، مأخذشناسی و غیره در ایران در اختیار پژوهشگران و خود ناشنوایان یا خانواده آنها نیست. وقتی خشکسالی کتاب باشد و در موضوعات مختلف کتاب وجود نداشته باشد، چرخه و سیستم حیات فرهنگی دچار مشکلات و نارسایی‌های متفاوت خواهد شد. دقیقاً مثل این است که در طبیعت اصلی‌ترین عنصر حیات یعنی آب نباشد. نتیجه آن گسترش خشکسالی در همه جا و فقدان سرسبزی و حیات در همه عرصه‌ها و خلاصه بدبختی است. باید تلاش کنیم اصلی‌ترین عنصر رشد حیات فرهنگی یعنی کتاب مثل باران بر این جامعه ببارد. هر کس بر اساس رویکرد و تجارب و دانسته‌های خود، مطلبی بنویسد و اگر توان نشر و چاپ آن را ندارد، حداقل از طریق سامانه‌های الکترونیکی و مجازی در اختیار مردم قرار دهد. با ایجاد رونق فرهنگی به تدریج، تفکر و اندیشیدن هم شکوفا می‌گردد، و با افزایش خردورزی، عقلانیت و مفاهمه و تفاهم مسیر مدنیت و حل مشکلات اجتماعی و دستیابی به جامعه آگاه و مطلوب هموار خواهد شد.
خانم آقامحمد در این نوشتار، اطلاعات خوبی از آغاز تدوین زبان اشاره، منازعات در عرصه زبان اشاره و جایگزین آن، مواضع سازمان‌های دولتی در این باره و ده‌ها موضوع دیگر نوشته است. این اطلاعات برای نسل جوان که از حوادث فرهنگی دهه چهل و پنجاه و شصت چیزی نمی‌داند، بسیار راهگشا است.
با اینکه کسی مثل خانم آقامحمد که حدود نیم قرن در تشکیل زبان اشاره، مترجمی و اطلاع‌رسانی به ناشنوایان بوده، و گنجینه‌ای از تجربه است، درباره روش کارش، نوع فعالیت‌هایش و جنبه‌های مختلف فعالیت‌هایش، باید چند پایان نامه، چندین مقاله و کتاب تألیف و عرضه شده باشد، ولی با کمال تأسف مهم‌ترین نوشته‌هایی که در دسترس است یکی مطلبی است که خودش در شهریور ۱۳۹۵ به توصیه آقای رضا محمودی نوشته و چند مصاحبه کوتاه از او داریم و یک گزارش کوتاه که در روزنامه جام‌جم منتشر شده است.
حداقل کادر علمی روزنامه جام‌جم می‌توانست درباره این «معدن تجربه و خدمت» کار علمی کند و مقالات علمی و کارشناسی منتشر نماید. یک مصاحبه توسط نگین حسینی انجام شده و در روزنامه جام‌جم در بهمن ۹۱ منتشر شده، یک مصاحبه دیگر را ایسنا از ایشان در مهر ۸۶ گرفته و یک مقاله کوتاه توسط مراد فردوسی تدوین و در روزنامه جام‌جم در مهرماه ۹۱ منتشر شده است.
خانم آقامحمد از این نظر تجربه قابل مطالعه برای ناشنوایان و دیگر گروه‌های معلول است. آنان باید بدانند که نهادهای دولتی، برای بهترین نیروهای این جامعه کاری انجام نمی‌دهند و خودشان باید شروع کنند. یعنی اولاً از این‌گونه افراد تجلیل و تقدیر نمایند؛ دوم کار پژوهشی درباره این افراد انجام دهند، مقاله و کتاب بنویسند و تجارب به دست آمده را در درون فرهنگ و جامعه خودشان توسعه دهند.
*****
تأسف‌آور اینکه خانم آقامحمد از کارش کنار می‌رود، با اینکه یک عمر بهترین خدمات را به ناشنوایان داشته، ولی هیچ خبری نشد و آب از آب تکان نخورد، با اینکه لازم بود ناشنوایان در سایت‌ها، وبلاگ‌ها، گروه‌ها و شبکه‌های موبایلی مثل تلگرام از ایشان تشکر می‌کردند. الآن هم دیر نیست یک پیشنهاد این است در ساعتی که ایشان خبر می‌گفته، ناشنوایان یک پیام در حدّ یک عبارت کوتاه مثلاً «ما قدردان زحمات تو هستیم و متشکر خدمات تو هستیم» ارسال کنند.
پیشرفت و ترقی جامعه ناشنوایان مرهون این است که هر یک از ناشنوایان پشتیبان دیگری باشد؛ از یکدیگر حمایت کنند، به جای تحقیر و کوچک نمودن یکدیگر، به تکریم و بزرگ کردن یکدیگر کمک کنند. یک نکته مهم در مورد افراد شنوا است که به دلیل علاقه یا انسان دوستی یا وظیفه شناسی به کمک جامعه ناشنوایان آمده و خدمات مهمی انجام می‌دهند. گاه دیده می‌شود، ناشنوایان به چشم یک بیگانه و غیر خودی به آنان نگاه می‌کنند. چنین رفتارهایی موجب تضعیف جامعه هدف می‌شود؛ چون نیکوکاران، مساعدت نخواهند کرد و حمایت‌ها قطع می‌شود و در نتیجه جامعه هدف ضعیف می‌شود. توجه کنید پیامبر اکرم صلی اللّه علیه و آله و سلم یا ائمه علیهم السلام یا انسان‌های بزرگی مثل مرحوم باغچه‌بان توصیه کرده‌اند، مردم به کمک ناشنوایان بشتابند و افرادی به منظور عمل به این توصیه‌ها جلو می‌‌آیند و مساعدت می‌کنند. ولی برخی ناشنوایان که انگشت شمار هستند، نسبت به این افراد رفتار مطلوبی ندارند. بالاخره در جهان امروز کسی موفق است که قدرت جذب مساعدت بیشتر داشته باشد، کسانی به موفقیت می‌رسند که بتوانند افراد بیشتری را جذب کنند. از این‌رو ناشنوا باید از کسانی مثل آقامحمد کمال تشکر و امتنان را داشته باشند و به روش‌های مختلف او را تکریم کنند.
******
لازم است از جناب آقای رضا محمودی مدیر محترم انجمن خانواده ناشنوایان تشکر کنیم که علاوه بر راهنمایی، اسناد و مدارک سودمندی در اختیار ما گذاشتند. تلاش‌های خود خانم آقامحمد در تألیف این کتاب اگر نبود، قطعاً این کتاب به چاپ نمی‌رسید. ایشان با دقت و حوصله متن‌ها را نوشته و پس از تایپ هم غلط‌گیری کردند و بسیار وقت گذاشتند.
مدیریت این پروژه ابتدا بر عهده خانم منصوره ضیایی‌فر (نابینا و پژوهشگر در حوزه کتاب گویا و کتاب بریل) بود ولی به دلیل مشغله‌های فراوان خانم ضیایی‌فر و از طرف دیگر گسترش ابعاد پروژه، تصمیم گرفتیم، مدیریت هر قسمت بر عهده یکی از کارشناسان دفتر فرهنگ معلولین واگذار شود تا پروژه زودتر و بهتر به نتیجه برسد. البته از خانم ضیایی‌فر تشکر می‌کنیم. نیز از همه افرادی که در به ثمر نشستن این اثر صادقانه و مخلصانه تلاش کرده‌اند، تشکر می‌نماییم.
شیوه دفتر فرهنگ معلولین این‌گونه است که برای کار و تلاش افراد هر چند بسیار اندک احترام قائل است و حق مادی و معنوی همه پژوهشگران و نویسندگان را پاسداری کرده و نام آنها را در کنار کارشان ثبت می‌کند. اساساً تحقیق و نوشته هر فرد، مالِ او است و هر گونه تصرف در آن توسط دیگران، غصب و اکل مال به باطل و حق‌الناس است.
لازم است این نکته را هم یادآور شوم، بنده از سال ۱۳۶۹ وارد تحقیقات ناشنوایی شدم. چون در جریان محاصره آبادان یک گلوله توپ در نزدیک من منفجر شد هر دو گوشم آسیب جدی دید. از سال ۶۹ تصمیم گرفتم بخشی از وقتم را به ناشنوایی و ناشنوایان اختصاص دهم. از همان زمان متوجه برخی اختلافات در جامعه ناشنوایان شدم ولی بدون ورود به اختلافات تلاش کردم با همه گروه‌ها و جریان‌ها رفیق و دوست باشم. تا کنون این رویه را داشته‌ام. از سال ۱۳۹۰ مدیریت دفتر فرهنگ معلولین را پذیرفتم و در این دفتر همه صاحبان فکر و اندیشه فارغ از گرایش فکری یا تمایلات اجتماعی‌شان حضور یافتند و همکاری نموده‌اند. به همین دلیل تلاش کرده‌ایم برای همه شخصیت‌ها بدون در نظر گرفتن طرز فکر آنان، زندگی‌نامه و کارنامه تدوین کنیم. البته توصیه‌های ریاست عالی جناب حجت الاسلام والمسلمین سیدجواد شهرستانی نماینده آیت اللّه العظمی سیدعلی سیستانی مدظله در اتخاذ چنین خط‌مشی و رویه‌ای بی‌تأثیر نبوده و لازم است از ایشان تشکر نماییم.
امیدواریم از آراء و نقدهای نخبگان، نویسندگان و پژوهشگران بهره‌مند شویم؛ انتقادات و اظهار نظرهای شما عزیزان موجب کمال و رشد و حتماً مسرت آفرین است.
محمد نوری
دی ماه ۱۳۹۷

فهرست

مقدمه ۱۳

فصل اول: زندگی‌نامه خودنوشت ۱۹
سرگذشت اجمالی ۲۱
مدرسه و تحصیل ۲۱
خانواده ۲۱
یک خاطره جالب ۲۲
نزدیکان و خویشاوندان نزدیک ۲۲
مادرم، پروین صنیع‌نژاد ۲۲
پدرم؛ احمد آقامحمد ۲۳
صغری مادر پدرم ۲۵
برادرم محمد آقامحمد ۲۵
ازدواج و فرزندان ۲۷
داماد بزرگم ۲۷
داماد کوچکم ۲۷
مهارت آموزی ۲۸
یادگیری ادیومتری ۲۸
ثمینه باغچه‌بان در توسعه شنوایی سنجی ۲۸
دوره نه ماهه آموزش ادیومتری ۲۸
تصویب رشته ادیومتری ۲۹
گروه زبان اشاره ۲۹
تشکیل گروه ۲۹
روش جمع‌آوری اشارات ۳۰
یکسان‌سازی ۳۰
تأسیس مدرسه باغچه‌بان ۳ و روش ارتباط کلی ۳۰
فرهنگ سازی برای زبان اشاره ۳۱
سمینار زبان اشاره ۳۱
کانال آموزشی برای ناشنوایان در تلویزیون ۳۱
تدوین فرهنگ زبان اشاره فارسی ۳۲
خاطراتی از خانم سمیعی ۳۳
همکاری با سازمان رادیو و تلویزیون ۳۴
شناخت تلویزیون و اشتغال در آن ۳۴
همکاری با تلویزیون ۳۴
آغاز فعالیت‌های سیما در زمینه ناشنوایان ۳۴
رویکردهای موافق و مخالف ۳۴
پخش سریال با زبان اشاره ۳۶
گسترش استفاده از زبان اشاره در سیما ۳۶
مخالفان زبان اشاره در سیما ۳۷
تشکر ثمینه باغچه‌بان ۳۷
همکاری فاطمه غلامی ۳۷
عدم پرداخت حقوق ۳۸
موافقت مدیریت سیما با درخواست‌ها ۳۸
تأثیر و کارکرد زبان اشاره در سیما ۳۹
مشکلات و موانع ۳۹
چگونگی اجرای اخبار ۳۹
تحولات جدید ۴۰
برتری ایران در اطلاع‌رسانی ناشنوایان ۴۲
تقدیر و تکریم یا کارشکنی ۴۳
مخالفت بعضی مدیران ۴۳
همکاری یا کارشکنی ۴۳
گلایه کوچک ۴۴
همکاری با سازمان بهزیستی ۴۷
تشکیلات جدید سازمان و همکاری جدید ۴۷
جدا شدن از گروه زبان اشاره ۴۷
همکاری به عنوان مترجم و برگشت به سرکار ۴۸
سمینار کانون‌های سراسر کشور ۴۸
اشتغال و مشکلات ۴۹
حقوق مالی ۴۹
کار با حداقل حقوق ۴۹
مشاجرات معاونت توانبخشی و کارگزینی ۵۰
رکود دوره نظم ده ۵۰
فعالیتهای متنوع ۵۱
جلد چهارم زبان اشاره ۵۱
همکاری برای زیرنویس فیلم‌های خانگی ۵۲
ثبت روزهای جهانی معلولان در تقویم ایران ۵۲
آموزش ناظم مدارس و دیگر عوامل مراکز آموزشی ۵۲
تربیت رابط و آوردن نیروی جدید ۵۳
نشر جلد چهارم ۵۴
برنامه برای هفته ناشنوایان ۵۴
برگزاری سمینار سراسری ۵۴
توانبخشی کودک و خانواده ناشنوا ۵۵
بازنشستگی بر اثر بیماری جسمی ۵۶
علل کناره‌گیری ۵۶
تغییر مدیران و رفتن از بهزیستی ۵۶
بیماری جسمی ۵۶
زمان بازنشستگی ۵۷
نوشتن کارنامه و انتقال تجارب ۵۷
آشنایی از دفتر فرهنگ معلولین ۵۷
سالشمار زندگی ۵۹

فصل دوم: سیر عمر در آینه اسناد ۶۱
دوره ابتدایی تا دیپلم (۴۰ تا ۵۲) ۶۳
تحصیلات تخصصی (۵۳ تا ۶۱) ۶۴
کارمندی سازمان ملی رفاه ناشنوایان ۶۴
دوره ماشین نویسی ۶۵
شرکت در دوره نه ماهه ۶۶
حضور در گروه زبان اشاره به عنوان یکی از اعضاء ۶۷
رشته ادیولوژی ۷۰
مهارت آموزی در حرفه خیاطی ۷۱
فعالیت آموزشی و پژوهشی در عرصه زبان اشاره (۵۳ تا ۷۷) ۷۲
اهمیت زبان اشاره ۷۳
آموزش زبان اشاره ۷۴
تدوین و نشر کتاب ۷۶
کارنامه تألیفات ۷۷
رقابت‌ و تعارض در مخالفان و موافقان ۷۸
مخالفت به روش طومار ۷۹
مخالفت وزیر با پخش اخبار ناشنوایان به زبان اشاره ۸۲
پاسخ صدا و سیما به وزیر ۸۲
مباحثه کارشناسان ۸۳
ریشه‌یابی اختلافات موافقین و مخالفین ۸۶
تاریخچه و ریشه‌های علمی روش ارتباط کلی ۸۷
مخالفت آموزشگاه نیمروز ۹۳
نتیجه‌گیری ۹۵
انتقال تجارب پیشرفته ۹۵
افزایش گنجینه اشارات ۱۰۱
مکتوب‌سازی اشارات ۱۰۱
عقلانیت جمعی و مفاهمه عمومی ۱۰۲
مفاهمه عمومی در ناشنوایان ایران ۱۰۲
خلاصه و نتیجه ۱۰۴
اشتغال در دو سازمان بهزیستی و صدا و سیما ۱۰۵
فعالیت‌های بهزیستی ۱۰۵
تنوع و تکثر رشته‌های کاری ۱۰۶
اقدام جامع ۱۰۶
فعالیت در تلویزیون (۷۷-۹۵) ۱۰۸
خواست عمومی برای مناسب‌سازی تلویزیون برای ناشنوایان ۱۰۸
فیلم و سریال همراه با رابط ۱۰۸
تولید فیلم خانگی ۱۱۱
پذیرش مدیریت اخبار ناشنوایان ۱۱۲
سرفصل‌های کاری ۱۲۰
ایجاد همکاری بین سیما و بهزیستی ۱۲۱
تأسیس مرکز تربیت و تأمین رابطین ناشنوایان ۱۳۰
همکاری منطقه‌ای ۱۳۲
پاسخ به نیاز واقعی ناشنوایان ۱۳۸
خواست عمومی ۱۴۷
طومار جمعی از ناشنوایان ۱۴۷
طومار ناشنوایان خراسان ۱۴۹
قطعنامه نشست کانون‌های ناشنوایان، خرداد ۱۳۷۷ ۱۵۰
جمعی از ناشنوایان ۱۵۲
طومار ۲۴۱ امضایی ۱۵۴
نامه یک دختر ناشنوا ۱۵۵
فعالیت‌های شبکه پنج به عنوان نقطه عطف ۱۵۶
نقش خانم آقامحمد ۱۵۷
دیدگاه مسئولان و مدیران ارشد ۱۵۸
فعالیت‌های خانم آقامحمد ۱۶۲
پایان و نتیجه‌گیری ۱۷۱

فصل سوم: کارشناسی امور ناشنوایان ۱۷۳
همکاری تا بازنشستگی ۱۷۵
نگاهی به برخی اسناد ۱۷۵
قرآن‌آموزی و توانبخشی ۱۸۴
گزارش فعالیت‌ها ۱۸۴
روش اشاره طباطبایی ۱۸۶
آموزش قرآن بزرگسالان ۱۸۸
توافق‌نامه و همکاری ۱۹۰
گسترش دستاوردها و نظارت بر ادارات ۱۹۲
مسافرت به شهرها ۱۹۲
تولید فیلم ۱۹۶
کودک و نوجوان ۲۰۲
برگزاری مراسم ۲۰۶
ایجاد هماهنگی سیما و بهزیستی ۲۰۸
توان‌افزایی ۲۱۱
مناسب‌سازی ۲۱۳

فصل چهارم: توان افزایی با تلویزیون ۲۱۷
کارکرد و کارآیی تلویزیون ۲۱۹
اختراع و شروع به کار ۲۱۹
چگونگی عملکرد تلویزیون برای ناشنوایان ۲۱۹
سهم ناشنوایان از ‌تلویزیون ۲۲۱
ورود ناشنوایان به جامعه ۲۲۲
تداخل زیرنویس سریال‌ها با زیرنویس‌های تبلیغاتی ۲۲۳
تأثیر تلویزیون بر زندگی ناشنوایان ۲۲۴
برنامه‌سازی مناسب ۲۲۵
اطلاع از برنامه‌ها ۲۲۶
زیرنویس یا برنوشت ۲۲۷
استفاده از رابط ۲۲۹
ارتباط ۲۳۲
زبان و گفتار ۲۳۲
روش متداول در آموزش و پرورش ۲۳۳
اختلاف سازمان بهزیستی و آموزش و پرورش ۲۳۳
شیوه‌های اجرایی در سیما ۲۳۴
تاریخ تحولات ۲۳۶
گزارش نشست فدراسیون جهانی ناشنوایان ۲۳۶
سرفصل‌های بررسی‌ها ۲۳۶
وضعیت کشورهای اروپایی ۲۳۷
تأثیر در ایران ۲۳۸
چگونگی اجرای برنامه‌های ویژه ناشنوایان ۲۳۸
مشکلات ۲۳۸
دو روش ۲۳۹
شبکه مسئول ۲۳۹
پیشنهادات ۲۴۰
گزارش آقامحمد و پیشرفت‌ها ۲۴۱
مناسب‌سازی اماکن ۲۴۲
تحولات سیما در دهه‌های اخیر ۲۴۳
خط‌مشی ۲۴۳
اقدامات بهزیستی ۲۴۴
نظریه کارشناسی ۲۴۴
ضرورت‌ها و نیازها ۲۴۴
نقش آقامحمد ۲۴۵
مطالبات ناشنوایان در استفاده از سیما ۲۴۶
اوج‌گیری مطالبات در سال ۷۷ ۲۴۶
رخدادهای سال‌های ۷۸ و ۷۹ ۲۵۵
مخالفت علنی با برنامه‌های ناشنوایان در سیما (۸۰ و ۸۱) ۲۶۷
پاسخ آقامحمد ۲۷۲
درباره متن محمود پاکزاد ۲۷۲
دیدگاه آقامحمد ۲۷۳
تداوم برنامه‌های ناشنوایی در سیما ۲۷۵
گسترش اخبار ناشنوایان ۲۷۵
داوری و نظر ناشنوایان ۲۷۹
متن نامه‌های فردی ۲۸۰
نظرات جمعی و نهادها ۲۸۱
تقدیر و تشکر ۲۸۳

فصل پنجم: گفت‌وگو ۲۸۷
مصاحبه با رسانه‌ها ۲۸۹
سکوت و تنهایی در دنیای ناشنوایان ۲۸۹
باور کنیم دیگران هم حق دارند ۲۹۱
گوش ناشنوایان ۲۹۴
دستهایی برای سخن گفتن ۳۰۳
درخشش مرحوم باغچه‌بان مانند ستاره‌ای پر فروغ در دلهای ناشنوایان جهان ۳۰۴
با زبان بی‌زبانی ۳۰۶
بهار هم می‌گذرد، ما هنوز لذتی نبرده‌ایم ۳۰۹
حقیقت واقعی در سکوت نهفته است ۳۱۲
نخستین رابط ناشنوایان در تلویزیون ۳۱۵
اولین رابط ناشنوایان در تلویزیون ۳۱۸
میزگردها ۳۲۲
چرا ما را نمی‌فهمند: ما به زبان شما حرف می‌زنیم ۳۲۲
سهم ناشنوا از رسانه ملی ۳۲۶

فصل ششم: نویسندگی و کتاب ۳۳۳
مهمان‌های ناخوانده ۳۳۵
فرهنگ زبان اشاره فارسی ۳۴۰
مجموعه اشارات ناشنوایان ۳۴۲
آشنایی با اشارت ناشنوایان ۳۴۴
زبان اشاره فارسی ۳۴۶
اسناد و مدارک ۳۴۸
طرح‌نامه تألیف جلد چهارم: ۳۵۴
کتاب کودک ۳۷۰
سارا کوچولو ۳۷۱
کتاب‌های دیگر ۳۷۳

فصل هفتم: دیدگاه‌ها، مقالات ۳۷۵
من می‌توانم: نکاتی چند با والدین کودکان ناشنوا ۳۷۷
طرح کشوری حمایت و توانبخشی ناشنوایان ۳۸۶
تاریخ زبان اشاره در ایران: جمع‌آوری، ثبت و استفاده ۴۰۲
اخبار ناشنوایان ۴۱۰
تأسیس و راه‌اندازی مرکز توانبخشی خانواده و کودک ناشنوا ۴۱۴
چگونگی مراحل مختلف توانبخشی ۴۱۹
طرح فرهنگی ویژه نوجوانان نیمه‌شنوا و ناشنوا ۴۳۱
اهتمام به امور معلولین ۴۳۷
اهمیت زبان اشاره در ایجاد ارتباط ۴۴۱
نگاهی به ناشنوا و ناشنوایی ۴۴۳
سخنرانی در چهارمین همایش مترجمان ۴۴۷
آبان‌ماه ۱۳۹۷ ۴۴۷

فصل هشتم: تلاش‌ها و مقبولیت عمومی ۴۴۹
هفته جهانی ناشنوایان ۴۵۱
کنگره عقب ماندگی ذهنی ۴۶۶
یاری به مددجویان ۴۶۷
توانبخشی ۴۷۴
صدا و سیما ۴۷۵

فصل نهم: آلبوم عکس ۴۷۹

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *