کری برنل: معلولیت برچسب منفی نیست

کری برنل: معلولیت برچسب منفی نیست

سی‌بی‌بیز ( CBeebies ) نام یکی از زیرمجموعه‌های بی‌بی‌سی است که برای کودکان و نوجوانان، برنامه تولید می‌کند. این شبکه، فعالیتش را از فوریه سال 2002 آغاز کرد و به‌تدریج ساعات بیشتری از زمان پخش را به خود اختصاص داد. تا اینکه در سال 2009 تهیه‌کننده تصمیم گرفت برای نخستین‌بار برنامه‌اش را با یک مجری زن دارای معلولیت روی آنتن ببرد. کری برنل، زنی بود که از بدو تولد از آرنج به پایینِ دست راستش را نداشت. اما معلولیت برنل فقط این نبود؛ او دیسلکسیا (خوانش‌پریشی) هم داشت و یک مادر مجرد بود.
بازخوردهای برنامه اول، چندان باب میل کری و روسایش نبود. بعضی از مخاطبان با بی‌بی‌سی تماس گرفتند و گفتند که تماشای برنامه‌های او باعث وحشت و سوال بچه‌های‌شان شده و خواستند هر چه سریع‌تر او را از لیست مجریان شبکه حذف کنند. روزنامه‌های زیادی از جمله گاردین چنین درخواست‌هایی را بازتاب دادند که باعث شد انجمن‌های حمایت از افراد دارای معلولیت واکنش نشان دهند.
اما کری ناراحت نشد. او کارش را بلد بود و می‌دانست چطور باید ادامه دهد. او با یک گروه نمایشی سیار به نام «دخترهای کثیف» که اکثر اعضای آن دارای معلولیت بودند همکاری می‌کرد. نویسندگی برنامه‌هایش را خودش به عهده گرفت و در نوامبر ۲۰۱۳ کتابی برای کودکان منتشر کرد که داستانش درباره مشکلات نژادی بود.
چند سال قبل، بی‌بی‌سی با او مصاحبه‌ای درباره سختی‌های زندگی و کارش انجام داد که در ادامه می‌خوانید.

-کدام‌ تو را بیشتر آزار می‌دهد: نداشتن دست یا دیسلکسیا؟
این‌طور به نظر می‌رسد که نداشتن دست آزاردهنده‌تر است، اما من به شخصه با دیسلکسیا درگیری بیشتری دارم. این طرز نگاه کمی مبهم است چون دیسلکسیا یک معلولیت یا ناتوانی محسوب نمی‌شود، بیشتر نوعی تفاوت است.
دیسلکسیا خیلی جنبه‌های مثبت دیگری هم دارد. به شما فرصت می‌دهد برای تصور کردن و فکر کردن خارج از قاعده و اصول، زمان زیادی صرف کنید. البته به این شرط که اطرافیان شخص متوجه قضیه باشند و بدانند چطور باید از او حمایت کنند.
گمان نمی‌کنم دیسلکسیا روی زندگی‌ام تاثیر منفی گذاشته باشد. این تنها بخشی از طرز فکر من است. هرچند که در دوران کودکی مشکلاتی داشتم. مثلا تا هشت سالگی نمی‌توانستم بخوانم و تا ۱۰ سالگی هم در نوشتن ناتوان بودم. مهارت‌های شنیداری‌ام عالی است؛ هنگام گفتگو یادداشت برنمی‌دارم و مطالب را به خاطر می‌سپارم.

– خیلی سیاستمدارانه گفته بودی فردی هستی که «معلول» شده. معنی این حرف چیست؟
اگر قرار است در خصوص یک جامعه اقلیت صحبت و مردم را به گروه‌های مختلف دسته‌بندی کنید، من در آن گروه اقلیت جای می‌گیرم و با افراد دارای معلولیت هم‌گروه می‌شوم. اما یک اختلاف فاحش میان فردی که قطع عضو شده با فردی که بدون آن عضو به دنیا آمده، وجود دارد. من فکر نمی‌کنم بتوان این افراد را در یک گروه قرار داد. معلولیت داشتن برچسب منفی نیست. این موضوع شما را آسیب‌پذیر نمی‌کند و به این معنی نیست که توانایی کمتری نسبت به بقیه دارید. این تنها بدین معنا است که شما در یک گروه اقلیت قرار دارید.

-دخترت درباره‌ داشتن مادری دارای معلولیت چه‌طور فکر می‌کند؟
بعضی وقت‌ها می‌گوید: «من هم دلم می‌خواهد یک دست داشته باشم. چرا نباید یک دست داشته باشم؟» اما بعضی روزهای دیگر می‌پرسد: «دلت می‌خواست دو تا دست داشته باشی؟» و من می‌گویم که نه همین‌طوری خوب است. بعد می‌گوید: «چه خوب. می‌توانم کیک بخورم؟»

– انجام وظایف مادری با وجود معلولیت چطور امکان‌پذیر است؟
مثل همه‌ی مادرها؛ جوان‌تر که بودم برای کمک به نگهداری از کودکان در یک مرکز درمانی مربوط به بیماران جذامی در هند داوطلب شدم. خوب می‌دانم چطور پوشک بچه‌ها را عوض کنم و بچه‌داری کنم. یک زن وقتی بچه‌دار می‌شود، هر قدر هم که محدودیت داشته باشد، بالاخره راهی برای نگهداری از فرزندش پیدا می‌کند.

-فکر می‌کنی زمانی برسد که دیگر نخواهی درباره افراد دارای معلولیت برنامه اجرا کنی؟
هرگز، چون موضوع بسیار مهمی است. معلولیت داشتن تمام زندگی و کار من نبوده اما همواره بخش مهمی از آن بوده است. دومین کتابی که نوشته‌ام درباره دختری است که روی صندلی‌چرخدار می‌نشیند و نامش پری‌ دریایی است. چیز بیشتری درباره‌اش نمی‌گویم تا خودتان آن را بخوانید.

مترجم: شیدا ملکی
منبع: تیم کاکتوس، 27 آبان 1397

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *