وارد شدن افراد معلول به بهشت و استفتاء از دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی

print

پس از شابه پیش امده در خصوص سخنان مجید مزجی و روایت امام باقر(ع) گروه حقوقی برابری مطلق موفق به مکاتبه با درفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی شده و نظر ایشان را در این خصوص جویا شدیم که در متن زیرین قابل مشاهده می باشد:
به نام حضرت حق
با اهدا سلام و احترام اینجانب محمد جودی مدیر گروه حقوقی برابری مطلق (فعال در حوزه حقوق افراد دارای معلولیت) مساله ای را به شرح ذیل بیان می دارد:
به تازگی فردی سخنانی در خصوص روایت امام باقر (ع) نقل کرده که با اعتراض شدید افراد دارای معلولیت مواجه شده است.
طی پیگیری های به عمل امده ۲ روایت متعارض با منابع موسق به دست امده که سوالاتی را به همراه اورده است.

روایت اول: ابوبصیر از شاگردان برجسته امام باقر علیه السلام بود. او از بینایی محروم بود و از این جهت شدیدا رنج می برد. روزی به حضور امام باقر علیه السلام شتافته و از آن حضرت پرسید: آیا شما وارث پیامبر هستید؟
امام: بلی. –
آیا رسول خدا صلی الله علیه و آله وارث تمام پیامبران و وارث علوم و دانش های آنان بود؟
امام: بلی. –
شما می توانید مرده را زنده کنید و کور مادرزاد را معالجه نمایید و از آنچه که مردم در خانه هایشان می خورند، خبر دهید؟
امام: بلی. ما همه این ها را به اذن خداوند انجام می دهیم.
او می گوید: در این هنگام امام باقر علیه السلام فرمود: ای ابابصیر! نزدیک بیا. من نزدیک حضرت رفتم. آن حضرت با دست مبارک خود روی چشمان مرا مسح نمود. در این حال من خورشید و آسمان و زمین و خانه ها و هرچه در شهر بود همه را دیدم.
آن گاه به من فرمود: آیا می خواهی که این چنین باشی و در روز قیامت حساب تو مانند بقیه مردم باشد و خداوند هرچه را اراده فرمود، همان شود یا می خواهی به حال اول برگردی و بدون حساب به بهشت بروی؟!
ابوبصیر گفت: می خواهم به حال اول برگردم. پیشوای پنجم بار دیگر دست بر چشمان ابوبصیر کشید و چشمان او به حال اول برگشت.
منبع: /پاورقی ۲- شیخ طبرسى، إعلام الورى بأعلام الهدى‏، ص ۲۶۷، ناشر، اسلامیه، تهران، چاپ، سوم، ۱۳۹۰ ق./

روایت دوم: ابوبصیر از دوستان روشن دل اما باقر علیه السلام در یکی از سال ها در مراسم حج به همراه آن امام طواف می کرد. او می گوید: از زیادی صداها و تکبیرهای حجاج به شگفت آمدم و به امام عرضه داشتم: «ما اکثر الحجیج و اکثر الضجیج (۴۴) ; چه قدر حاجی زیاد شده است و سر و صداها چه قدر بیشتر شده.» در این موقع امام علیه السلام فرمود: «یا ابا بصیر! ما اقل الحجیج و اکثر الضجیج; ای ابابصیر! چه قدر حاجی کم است اما سر و صدا زیاد است.» آیا می خواهی راستی گفته ام را ثابت کنم و خودت با چشم خویش حقیقت گفتار مرا ببینی؟
عرض کردم: چه طور ممکن است ای مولای من؟!
فرمود: «جلوتر بیا!» من به امام باقر علیه السلام نزدیک شدم. دست مبارک را بر چشم هایم کشید و چند جمله دعا کرد. در این حال من بینایی خود را باز یافتم. امام باقر علیه السلام فرمود: ای ابا بصیر! حالا به حاجیان طواف کننده بنگر. هنگامی که به جمعیت نگاه کردم، بسیاری از مردم را به صورت میمون و خوک هایی دیدم که در گرد کعبه در حالت حرکت بودند و افراد با ایمان و حاجیان حقیقی در میان آنان مانند نوری در ظلمات می درخشیدند.
عرض کردم: «ای مولای من! درست فرمودی و حقیقت گفتار شما بر من ثابت شد، «ما اقل الحجیج و اکثر الضجیج; چه قدر حاجی کم و سر و صدا زیاد است.» آن گاه حضرت لب های مبارک را به حرکت در آورد و با خواندن دعائی، چشم های من به حالت اول برگشت.
منبع: بحار الانوار، ج ۴۶، ص ۲۶۱، حدیث ۶۲٫

با این تفاسیر سوالاتی مطرح می گردد که پاسخ صریح شما مورد استدعا می باشد:
۱- کدام روایت صحیح می باشد؟
۲- چنانچه روایت اول صحیح می باشد پاسخ شما در خصوص وارد شدن افراد نابینا بدون حساب و کتاب به بهشت چه می باشد؟

ایشان در پاسخ بیان داشتند:
بسم الله الرحمن الرحیم
کد رهگیری: ۹۷۰۵۱۴۰۰۵۵
با اهداء سلام و تحیت؛
پاسخ: اولا با توجه به اینکه روایات مذکور، دو روایت مستقل بوده و در برخی منابع روایی نقل شده، قابل پذیرش و اعتبار است. ثانیا اینگونه روایات در مقام بیان جایگاه امام و کرامات ایشان می باشد و قطعا منظور روایت اول این نیست که افراد نابینا بدون هیچ شرط و حساب و کتابی، وارد بهشت می شوند، بلکه آنها نیز با توجه به شرایطی که دارند، مانند سایر افراد با توجه به عقل و امکاناتی که دارند، مکلف هستند و مورد بازخواست قرار خواهند گرفت اما با توجه به اینکه از نعمت بینایی محروم هستند، چنانچه با ایمان و دارای اعمال صالح باشند (همان طور که ابو بصیر اینگونه بود) خداوند از فضل و کرم خویش در قبال این محرومیت به آنها عوض خواهد داد.(دقت نمایید)
همچنین این گونه افراد در هر حال از عوارض و آثار سوء گناهان زیادی که از طریق چشم صورت می گیرد، مصون هستند. لذا معلولیت ممکن است در ظاهر موجب نقص باشد ولی در مقام عمل به وظایف دینی و اجر و پاداش اعمال صالح و نیک، موجب توجه و جلب رحمت و عنایت الهی خواهد بود. خصوصا در مواردی که خود فرد، دخالتی در این نقصان و معلولیت نداشته باشد.
همیشه موفق باشید
دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی / استفتائات

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *