همایش سازمان های مردم نهاد و تجارب آموخته در حوزه معلولین

همایش سازمان های مردم نهاد و تجارب آموخته در حوزه معلولین
تهران، 2 دی 1396

همایش سازمان های مردم نهاد و تجارب آموخته در حوزه معلولین با شعار ” بدون ما برای ما تصمیم نگیرید ” برگزار شد.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما این همایش با حضور دکتر ربیعی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی ، دکتر احمد میدری معاون رفاه اجتماعی و سازمان های مردم نهاد مربوطه و جمعی از معلولان برگزار شد.
در این همایش قرار است محورهای بهداشت،درمان توانبخشی،مدرسه و آموزش ، کارآفرینی و اشتغال، حمایت از خانواده ، تجهیزات، حقوق شهروندی و قوانین مرتبط با آن ، انتشارات ، فرهنگ و رسانه ، تربیت بدنی و گردشگری مورد بحث و بررسی قرار گیرد .
دراین همایش دو میزگرد ؛ NGO های منتخبین و مسئولان با حضور دکتر نسبی ، خانم مرعشی ، مهندس موسوی ، معینی ، پرفکر مقدم ، شهیندخت مولاوردی ، دکتر احمد میدری ، دکتر محسنی بندپی برگزار خواهد شد و موضوعاتی همچون بهداشت و درمان ، تجهیزات پزشکی ، اهمیت آموزش ، لایحه حمایت از حقوق معلولین ، حقوق شهروندی و مناسب سازی مورد بحث و بررسی قرار گرفت.
منبع: خبرگزاری صدا و سیما، 2 دی 1396

گزارش همایش «سازمان‌های مردم نهاد و تجارب آموخته در حوزه معلولین» شنبه دوم دی‌ماه ۱۳۹۶
مدیرعامل انجمن باور در همایش سازمان‌های مردم‌نهاد و تجارب آموخته: «تضمین اجرای لایحه حمایت از حقوق افراد معلول و سایر قوانین حمایتی از شهروندان معلول، فعالیت سازمان‌های مدنی مطالبه‌گر افراد معلول است.»
سهیل معینی مدیرعامل انجمن باور و شبکه تشکل‌های نابینایان و کم‌بینایان چاووش در همایش سازمان‌های مردم‌نهاد و تجارب آموخته، که روز شنبه دوم دی‌ماه در مجتمع فرهنگی تلاش تهران برگزار شد، به عنوان یکی از سخنرانان منتخب همایش طی سخنانی ضمن برشمردن امتیازات لایحه حمایت از حقوق افراد معلول در مقایسه با قانون جامع حقوق معلولان، با بررسی نقش عوامل مختلف در تصویب و اجری قوانین حمایتی از جمله لایحه حمایت از حقوق افراد معلول عامل کلیدی در این امر را حضور و فعالیت مطالبه‌گرانه سازمان‌های غیردولتی افراد معلول دانست. وی با اشاره به نقش سه ضلعی سازمان‌های غیردولتی مطالبه‌گر افراد معلول، دولت، نهادهای نظارتی مانند مجلس شورای اسلامی و شورای هماهنگی امور معلولان در اجرایی‌شدن قوانین حمایتی از جمله لایحه حمایت از حقوق معلولین از نمایندگان مجلس خواهان اصلاح ضعف عملکرد مجلس در نظارت بر اجرای قوانین حمایتی از افراد معلول شد و از فراکسیون حمایت از حقوق معلولین مجلس خواست کمیسیونی تخصصی جهت رصد اجرای قوانین حمایتی و عملکرد دستگاه‌های اجرائی نسبت به تکالیف محوله به آنها در قانون و انتشار گزارش عملکرد دستگاه‌ها به طور سالانه شد.
مدیرعامل شبکه چاووش در بخش دیگری از سخنان خود با استفاده از حضور دکتر مولاوردی دستیار ویژه حقوق شهروندی رئیس جمهور در این همایش خواهان پیگیری اجرای تکالیف مختلف دستگاه‌های اجرایی در چارچوب لایحه حقوق معلولان، کنوانسیون جهانی حقوق افراد معلول و تصویب‌نامه هیأت دولت در زمینه حقوق افراد معلول ابلاغی شهریور 1394 شد.
سهیل معینی، رئیس کانون سراسری تشکل¬های مردم‌نهاد معلولین کشور با اشاره به ضرورت ایجاد ظرفیت‌های اجرایی برای کنوانسیون جهانی حقوق افراد معلول مبتنی بر رفع هرگونه تبعیض علیه حقوق شهروندان معلول شرط الزامی تحقق مفاد این پیمان‌نامه را حضور مستقیم سازمان‌های غیردولتی شهروندان معلول در نظارت بر عملکرد همه دستگاه‌های اجرایی و نهادها و مشارکت کامل این سازمان‌ها در تصمیم‌گیری‌های مربوط به شهروندان معلول دانست و از دولت، مجلس شورای اسلامی خواهان رعایت این الزام و حمایت از دبیرخانه پیگیری کنوانسیون شد.
معینی خطاب به دکتر تاجگردون رئیس کمیسیون بودجه مجلس شورای اسلامی، تأکید کرد با توجه به این که اجرایی‌شدن لایحه حقوق افراد معلول منوط به باز کردن جای پای آن در بودجه سالانه کشور است، با قدردانی از رأی بسیار بالای مجلسی‌ها به کلیات لایحه حمایت از حقوق افراد معلول خواهان تسریع در بررسی جزئیات لایحه در روزهای پیش‌رو و تصویب مفاد لایحه قبل از ورود مجلس به بررسی بودجه سال 97 شد که امکان می‌دهد اگر نه همه مفاد لایجه برخی از احکام آن در بودجه سال آینده کشور دیده شود.
لازم به یادآوری‌ست در این همایش هم نمایندگان سازمان‌های غیردولتی افراد معلول و هم نمایندگان مجلس حاضر در همایش به ویژه خانم ساعی رئیس فراکسیون حمایت از حقوق معلولان از زحمات مدیرعامل انجمن باور در تدوین مفاد لایحه حمایت از حقوق معلولان و ارائه مشاوره‌های تخصصی به دولت و مجلس تشکر ویژه کردند.
از جمله دستاوردهای این همایش را می‌توان تشکیل کارگروه ویژه حقوق شهروندان معلول از سوی خانم دکتر شهین‌دخت مولاوردی دستیار ویژه رئیس جمهور در حقوق شهروندی دانست که امکان پیگیری عملی تحقق حقوق شهروندان معلول را فراهم می‌آورد. در این همایش نمایندگان مجلس خانم‌ها الماسی و ساعی و آقای تاجگردون بر تلاش همه جانبه خود برای تصویب کامل لایحه حمایت از حقوق افراد معلول و تقویت نظارت بر اجرای این لایحه و تلاش حداکثری برای تخصیص منابع مالی لازم برای اجرای آن تأکید کردند.
دکتر ربیعی وزیر محترم تعاون، کار و رفاه اجتماعی در جمع‌بندی پنل‌های همایش بر ضرورت ایجاد مدیریت مشارکتی در حوزه افراد دارای معلولیت با حضور سازمان‌های مدنی آنان و نیز تقویت نقش سازمان‌های غیردولتی از طریق شبکه‌سازی تأکید کرد. وزیر تعاون چهار عنصر دخیل در بهبود زندگی شهروندان معلول، فعالیت فعالین حقوق مدنی معلولان، توسعه مطالبه‌گری سازمان‌های غیردولتی افراد معلول، توسعه باور جامعه به توانمندی و حقوق شهروندان معلول و برنامه‌ریزی دولت توصیف کرد. دکتر ربیعی در بخش دیگری از سخنان خود به ضرورت جذب تجارب جامعه جهانی در تحقق حقوق افراد معلول، افزایش سطح دانش مسئولان از طریق توسعه تحقیقات و مطالعات تخصصی حوزه افراد معلول و افزایش نقش برنامه‌ریزی مشارکتی تأکید کرد.
محور مشترک تمام سخنرانی‌های همایش سازمان‌های مردم‌نهاد و تجارب آموخته چه در بخش مسئولان و چه در بخش مدیران سازمان‌های غیردولتی افراد معلول تأکید بر نقش سرنوشت‌ساز مطالبه‌گری و پیگیری حقوق شهروندان معلول از سوی سازمان‌های فعال مدنی این شهروندان، الزام مدیران به پذیرش مشارکت تشکل‌های افراد معلول در تصمیم‌گیری‌های مربوط به این گروه و نیز ضرورت تقویت اثرگذاری عملکرد سازمان‌های غیردولتی افراد معلول از طریق شبکه‌سازی، تقویت ارتباطات افقی و کسب دانش تخصصی در این حوزه بود.

در همایش «سازمان‌های مردم‌نهاد و تجارب آموخته در حوزه معلولین» که روز شنبه دوم دی‌ماه از سوی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در مجتمع تلاش تهران برگزار شد، «انجمن ترویج فرهنگ و توانمندسازی معلولین افق باور» (انجمن باور) به عنوان یکی از ۸ تشکل مردم‌نهاد برتر کشور در حوزه افراد دارای معلولیت انتخاب و دیپلم افتخار به این انجمن اهداء شد. در بیانیه هیأت داوران این همایش آمده است :« هیأت داوران همایش سازمان‌های مردم‌نهاد و تجارب آموخته» براساس ۱۸ شاخص عملکردی، نخست از میان ۳۰۰ تشکل فعال حوزه افراد دارای معلولیت کشور ۴۳ تشکل را انتخاب کرده و در مرحله بعد ۸ تشکل برتر را برگزیده است.
انجمن باور؛ با اخذ ۱۷۱۵ امتیاز جایگاه سوم را در میان برترین تشکل‌های منتخب کشور به دست آورد. تشکل‌های منتخب دیگر در این فهرست به ترتیب اولویت کانون معلولین توانا قزوین، مرکز ضایعات نخاعی ایران، مرکز ضایعات نخاعی جانبازان و ایثارگران، انجمن معلولان ضایعات نخاعی استان تهران، انجمن حمایت از کودکان توان‌یاب، انجمن ندای معلولان ایران، کانون معلولان شهر تهران هستند که دیپلم افتخار برترین سازمان غیردولتی افراد دارای معلولیت را دریافت نمودند.
منبع: سایت انجمن باور، 2 دی 1396

ملاحظات
در مورد این نشست چند نکته اهمیت دارد:
1ـ به چه دلیل همه مدیران تشکل‌ها دعوت نشده و یا نمایندگان تشکل‌ها دعوت نشده بودند؟
2ـ برگزارکنندگان این همایش فقط به تشکل‌ها و موسسات تهران پرداخته بودند و از بین آنها برخی را برگزیده اعلام کردند ولی متاسفانه در مصاحبه‌ها اعلام نکردند که این همایش فقط به موسسات تهرانی می‌پردازد و جوری وانمود کردند که کل مراکز معلولان ایران را تجزیه و تحلیل کرده‌اند! غیر از موسسات تهرانی فقط کانون معلولین توانا از قزوین را دعوت و به عنوان کارآفرین برتر برگزیده اعلام کردند. به چه دلیل از شهرستان‌ها و استان‌های غیر از تهران تشکلی را بررسی و دعوت نکرده بودند؟ آیا فقط تهرانی‌ها حق اظهار نظر دارند؟ آیا وزارت رفاه آمادگی دارد جلسه‌ای هم با تشکل‌های غیر تهران برگزار کند؟
3ـ مجری در آغاز می‌گوید هدف این است که تشکل‌ها نظراتشان را بگویند و مدیران دولتی توضیح یا پاسخ بدهند. ولی در تمام موارد دولتی‌ها نظراتشان را گفته‌اند و کسی به توضیح یا نقد یا پاسخ نپرداخته است. با اینکه مجری می‌توانست به‌گونه‌ای مدیریت کند که بحث‌ها دو سویه و متناظر به هم باشد. برای نمونه دکتر نسبی درباره توان‌بخشی صحبت کرده و وضع توان‌بخشی را مثبت و مطلوب نمی‌داند و نقدهای جدی وارد کرده است. مدیریت توان‌بخشی در سازمان بهزیستی لازم بود از کارهای خودش دفاع می‌کرد یا اگر سخنان آقای نسبی را قبول دارد به تأیید و توضیح می‌پرداخت.
لذا به نظر می‌رسد به روش مطلوب از ظرفیت‌های جلسه بهره‌برداری نشده است.
دفتر فرهنگ معلولین

***

دکتر کردونی (مشاور وزیر و مدیرکل روابط عمومی وزارتخانه تعاون، رفاه و کار):
خیرمقدم عرض می‌کنم خدمت همه دوستان، و شب یلدای توام با زلزله را خدمتتان تبریک می‌گویم.
من دیشب داشتم یک یادداشتی در خصوص زلزله می‌نوشتم، آنجا گفتم آخرش را با چه تمام کنم، دخترم چهارده سالش است. بهش گفتم شما خودت را بگذار جای مخاطب، الآن هم که بحث زلزله است، یک مقدار هم ترسیده‌ای، چه بگویم آخرش که شما را جذبت کند؟ گفت هیچ بتمن و هیچ شوالیه‌ای نمی‌تواند ما را نجات بدهد. خودمان باید خودمان را نجات بدهیم.
من به نظرم آمد بحث کوتاهم را خدمت شما هم با همین نکته شروع کنم که در خصوص حقوق شهروندی و حقوق حقه شهروندان، اعم از جامعه‌های هدف مختلف، حق شهروندان را جز خود شهروندان نمی‌توانند مطالبه کنند و نمی‌توانند به دست بیاورند، و در انتظار هیچ بزرگی نمی‌توانیم بنشینیم که بیاید حق ما را بگیرد. خوشحالیم که نشست امروز همزمان شده با تصویب لایحه حمایت از معلولین که یک اتفاق تاریخیست.
من سه نکته را کوتاه می‌گویم خدمتتان. ما هم در فرهنگ شیعه‌مان داریم که به هرحال هیچ عدالتی بالاتر از برگرداندن حقوق پایمال شده انسانها نیست. در ترمینولوژی بین‌الملل هم وقتی که از حقوق انسانی و حقوق بشر صحبت می‌کنند، یکی از موارد نقض حقوق بشر ignores یا بی‌توجهی یا کم‌توجهی است. ما بنایمان این بوده و است که در حوزه مسئولیتمان در وزارت تعاون و تأکیداتی که جناب آقای دکتر ربیعی دارند، به سمتی برویم، و در این مسیر حرکت کرده‌ایم که بتوانیم صدای خاموش گروههای آسیب‌پذیر را بلندتر بکنیم، چون باورمان این است که هیچ سیاستگذاری به هیچ سیاستی توجه نمی‌کند مگر اینکه صدای آن جامعه هدف صدای بلندی باشد.
امروز هم در جلسه‌ای که در خدمت شما هستیم خرق عادت خواهیم کرد و مسئولین محترم {…} که خدمتشان من خیرمقدم عرض می‌کنم، خانم دکتر مولاوردی دستیار محترم رئیس جمهور در حقوق شهروندی، خانم دکتر الماسی که قبل از اینکه نماینده مجلس باشند در حوزه بهزیستی کسی بوده که به هرحال با جنس همه مسائل و مشکلات همه دوستان آشنا بوده، جناب آقای دکتر میدری معاون محترم رفاه، و برادر عزیزم جناب آقای دکتر محسنی رئیس محترم سازمان بهزیستی پیش از صحبت‌هایشان شنونده نکاتی خواهند بود که دوستان عزیزی که تصورمان این است که می‌توانند بخشی از مطالبات جامعه معلولین را بیان کنند، می‌شنوند و بعد در آن خصوص بحث خواهند کرد.
من امیدوارم که بتوانیم با شکل دادن یک ائتلاف فراگیری که یک بخش آن و یک سمت آن گروههای ذینفع و ذیربط ما باشند، آن هم بصورت متشکل و هدفمند، که یک ضلع آن حوزه دانشگاهی ما و آکادمیک‌های ما باشند که بتوانند به هرحال دانش‌محور مطالبات را سازماندهی کنند، و یک بخشش هم حوزه دولت به معنای عامش. یعنی قوه اجراییه، قوه مقننه و قوه قضائیه، در مسیری پیش برویم که روز به روز مطالبات و حقوق حقه شهروندان را بیشتر ادا کنیم، و بویژه بتوانیم حقوق جامعه معلولین را به نقطه‌ای برسانیم که به هرحال زندگی عادی برای معلولین یک رویا نباشد.

دکتر نسبی تهرانی:
عرض کنم خدمت شما که من شاید بیش از 25 سال است که درگیر مسائل توانبخشی به نوعی در حوزه تخصصی خودم هستم. یعنی از بدو تأسیس دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی ما وارد این حوزه شدیم، حدوداً سال 70 71.
موضوع توانبخشی یک موضوعی است که همیشه احساس نیاز می‌شده و جذابیت خاصی هم داشته برای همه کسانی که دلسوز و عاشق بودند برای اینکه یک خدماتی را ارائه بدهند برای رفع مشکلات نیازمندان.
هرچند در خیلی از بخش‌ها ما می‌بینیم که بطور مقطعی کارهای خوبی شده، اما در مجموع من بعنوان یک پزشک با بخش عمده‌ای از طیف معلولین عصبی، حالا چه عصبی، چه نخاعی، چه ذهنی روبرو هستم، راندمان خیلی خوبی نمی‌بینم. یعنی نتیجه نتیجۀ رضایت‌بخشی در کل جامعه نیست.
علت آن هم فکر می‌کنم بخاطر چند چیز است. یکی عدم درک صحیح موضوع و ابعاد آن. چون نیت داشتن، نیت کار خیر داشتن، علاقه به اینکه ما می‌خواهیم یک کار خوبی انجام بدهیم تضمین کننده نتیجه خوب آن کار نیست. قطعاً راهکار و نقشه راه و عملکرد صحیح را هم باید به آن پیوند بدهیم.
تجربه ما در جامعه خودمان در کشور خودمان این بوده که کشور ما مملو از نیت‌های خیر و خواست‌های زیباست. اما در عملکرد نمره آن اکثر اوقات منفی است. من یادم هستش که در دهه هفتاد یعنی سال 72 73 بود که طرح اولین بیمارستان توانبخشی در ایران را من خودم نوشتم و دادم به سازمان برنامه، و بعنوان ساخت {… Hospital} که الآن خیلی‌ها دنبالش هستند، آن موقع ما این طرح را دادیم، و قرار شد این بیمارستان در شهر همدان بعنوان بیمارستان شهید بهشتی فعال بشود. متأسفانه بعد از گذشت بیش از بیست سال هیچ خبری از این نتیجه به دست نیامده. و الآن هم هرجا صحبت می‌شود می‌گویند ما یک بیمارستان توانبخشی نیاز داریم. خب بابا بیش از بیست سال پیش طرحش را دادیم، کجاست؟ آن موقع سازمان بهزیستی و دانشگاه بهزیستی در جریان کامل این پروژه بود.
این نشان دهنده این است که ما در کارهای مقطعی و خواست‌ها و جنبه‌های احساسی خیلی قوی عمل می‌کنیم، ولی در برنامه‌ریزی و پشتکار و تداوم بسیار ضعیف هستیم.
توانبخشی یک کار تیمی و جمعی است. من وقتی مطالعه می‌کردم عملکرد ان‌جی‌اُها در بخش‌های مختلف، به این نکته رسیدم که واقعاً هر ان‌جی‌اُیی در آن بخشی که تجربه کرده و تخصص دارد و افراد دلسوزی دارد واقعاً موفق بوده. ولی آیا نتیجه و برایند کلی آن در جامعه هدف که نیازمندان و معلولین بوده تا چه حد مؤثر بوده. این زمانی تأثیر خواهد گذاشت که ما از همه ابعاد به بحث توانبخشی بپردازیم. نمی‌توانی شما یک کسی که دچار ضایعه نخاعی شده بگویید من می‌آیم کمکت می‌کنم، به تو امکانات و تجهیزات می‌دهم، پرستار می‌دهم، اما کاری به خانواده تو ندارم، کاری به کوچه و خیابان تو ندارم، کاری به محل اقامت تو ندارم، کاری به معاش تو ندارم، کاری به افکار تو ندارم، کاری به آرزوهای تو ندارم. نمی‌شود ما یک بُعد یک نیازمند را فقط برویم و درمان بکنیم. توانبخشی یک چیز چند بعدی است. بنابراین اگر یک فرزند معلولی یا بچه معلولی می‌آید به ما مراجعه می‌کند، من نگاهم به والدینش هم هست، به خانواده‌اش هم است که اینها چقدر مشکل دارند. مشکلات آنها هم باید رفع بشود. بنابراین در جهت یک کار تیمی و یک کار درواقع مجموعه به هم پیوسته خوشبختانه اخیراً شبکه ملی توانبخشی شکل گرفت. حالا هنوز کارکرد و نتیجه‌ای نداشته. اما چون نیتش و برنامه‌اش و پایگاهش در جهتی است که توانبخشی را در کل جامعه با کمک تمام ان‌جی‌اُها و مؤسسات خیریه یک انسجامی بدهد، و درواقع یک تمرکزی بدهد که گروه هدف ما که نیازمندان هستند و به عبارتی معلولین جسمی حرکتی بتوانند از این بهره برداری کنند و نتیجه خوب را بگیرند، بخصوص در مناطق دورافتاده که واقعاً محرومند و از حداقل‌ها هم درواقع برخوردار نیستند.
بنابراین ما انتظارمان این است که در بحث شبکه ملی توانبخشی هم ان‌جی‌اُها وظایف خودشان را به نحو احسن انجام بدهند، و هم اینکه از دایره خودمحوری تنها و به نوعی آن استقلالی که خودشان فکر می‌کردند کمی بیرون بیایند و یک کار جمعی را با همه ان‌جی‌اُها برای یک هدف که توانمند سازی تمام نیازمندان جامعه ما هست انجام بدهند. خب این نیازمند یک سری برنامه‌ریزی است که انشاالله اینها انجام خواهد شد.
در پایان خدمتتان بگویم که موضوع توانبخشی متأسفانه از دایره پزشکی در کشور ما خیلی فاصله دارد. من بعنوان یک پزشک خدمتتان می‌گویم، در بحث آموزش در دانشکده‌های پزشکی توانبخشی محروم است، پزشکان ما با مقوله توانبخشی خیلی فاصله دارند، و درواقع بیماران را بعد از ویزیت، و یا اگر دارویی بود و نسخه‌ای بود، دیگر رها می‌شود در دایره پیچیده سردرگم توانبخشی در کشور، که حالا هرکس هرچه دستش برسد دستش را به یک چیزی بند بکند و خودش را نجات بدهد. یکی از نکاتی که مهم است این است که ما این پیوند را قوی بکنیم، و جامعه پزشکی ما با بحث توانبخشی با بحث مددکاری با بحث مربیان توانبخشی یک پیوند منسجم و تعریف شده علمی انشاالله پیدا بکند.

دکتر معینی (دکترای روابط بین‌الملل، مدیرعامل انجمن باور و مدیرعامل شبکه نابینایان و کم بینایان کشور):
من راجع‌به لایحه باید صحبت کنم، و سه چهار تا نکته که از دیدگاه من حیاطی و مهم است.
لایحه حقوق معلولان خوشبختانه کلیتش به تصویب رسید. چون راجعبش خیلی صحبت شده من به جزئیاتش نمی‌پردازم. فقط راجع‌به چند تا امتیاز عمده لایحه در مقایسه با قانون جامع صحبت می‌کنم. اینکه از نظر فنی اسمش لایحه است و از طرف دولت آمده به مجلس این خودش نقطه قوت و امتیاز خاص این قانون در مقایسه با قانون جامع است، چون قانون جامع طرح قانونی بود و بزاعت آن موقع مجلس ششم در این بود که این طرح را تصویب کند که گام بسیار بلندی هم بود به جلو. ما با قانون جامع حقوق معلولان از دیدگاه حقوقی صاحب قانون شدیم و توانستیم بر اساس آن قانون حقطلبی بکنیم. قبل از قانون جامع بیشتر بحث ما با مسئولان و دولت بیشتر بحث اخلاقی بود در پیگیری حقوق افراد معلول. ولی با قانون جامع ما بطور مشخص صاحب تثبیت حقوقی افراد و شهروندان معلول شدیم و یک پایه پیگیری حقوقی و چانه زنی پیدا کردیم.
لایحه حسنش این است که چون از طرف دولت آمده بسیاری از نواقصی که در طرح بود، از جمله عدم ضمانت اجرایی کافی، عدم پیشبینی بار مالی و عدم الزام قانون به پیشبینی مالی، اینها همه حل شده در لایحه، و قاعدتاً چون دولت آورده پیشبینی می‌کند.
یک سری از حقوق افراد معلول قاعدتاً نتوانسته بود در قالب طرح قرار بگیرد، یعنی قانون جامع، که در لایحه پیشبینی شد. شاید یکی از مهمترین تحولاتش این است که افراد معلولی که درواقع فاقد توان کار هستند، اما صاحب حق کارند، درواقع درقبال اینها دولت دو تا تکلیف دارد، یا باید به اینها کار بدهد، یا در صورتی که به این افراد کار نمی‌دهد و اینها توانایی کار ندارند، حق معیشت به اینها بدهد. ما یک چیزی در قانون داریم بعنوان کمک هزینه که خود من بعنوان یک فعال حقوق مدنی افراد معلول اصلاً وقتی اسمش را می‌شنوم کهیر می‌زنم. یعنی کمک هزینه یک بار حقوقی منفیی برای ما دارد. یعنی اینکه دولت مکلف است فقط کمک هزینه‌ای بدهد به افراد معلول. در حالی که ما در نظام رفاه اجتماعی مدرن در دنیا افراد معلول را صاحب حق می‌دانیم از نظر رفاه اجتماعی. یعنی رفاه اجتماعی حق آنهاست. حالا یا این حق از طریق کار باید تأمین بشود، یا از طریق کمک‌های اجتماعی خیلی مشخص.
در قانون یک بحث دیگری که وجود دارد بحث کمک جامع به بحث اشتغال در بخش خصوصی است، که تأکید از دولت برداشته شده، ضمن اینکه دولت همچنان تکالیف سابق خودش را، مثل سهمیه سه درصد استخدامی و سایر تکالیف دارد، ولی در عین حال تلاش شده که با توجه به شناخت وضعیت جدید کشور و فعال شدن بخش خصوصی و کوچک شدن دولت درواقع تلاش بشود که بخش خصوصی را ترغیب به جذب افراد معلول بکند.
بحث آموزش فنی حرفه‌ای باز از امتیازات دیگر این لایحه است که مهم است، برای اینکه افراد معلول را آماده به ورود به بازار کار بکند.
بحث مناسب‌سازی توسعه پیدا کرده، و ضمانت اجرایی کافی حالا با شرطی که خواهم گفت پیدا کرده. اینها امتیازات مهمی است که در قانون است.
کنوانسیون حقوق معلولان، تأکید می‌کنم بعنوان یکی از بزرگترین دستاوردهای حقوقی شهروندان معلول جهان، اگر ما جهان را کشور واحدی بپنداریم، درواقع بیش از یک میلیارد انسان معلول، درواقع کنوانسیون بیان حقوق آنها هست در مهمترین قالب حقوقی عصر ما یعنی حقوق بشر، و این کنوانسیون در لایحه جای پایش باز شده و درواقع این ظرفیت را خواسته‌اند که به رسمیت شناخته شده.
من از لایحه می‌گذرم، فقط چون مسئولان هستند و ما قرار است از بحثمان نتیجه بگیریم، دو تا بحث را من می‌خواهم جا بیندازم.
یکی اینکه برای تحقق حقوق افراد معلول ما سه ضلع در هر جامعه‌ای داریم. یک ضلع جامعه مدنی است، یعنی خود ان‌جی‌اُهای افراد معلول که باید در پیگیری حقوقشان فعال باشند و مطالبه‌گر باشند نسبت به حقوقشان.
دوم دستگاههای نظارتی هستند، یعنی یکی از اضلاع نهادهای نظارتی است. مثل مجلس، شورای هماهنگی امور معلولان که از خواسته‌های ماست که هرچه سریعتر تشکیل بشود. با این نهادهاست که ما می‌توانیم قوانین مصوب را رسد کنیم اجرا و پیگیریش را. مجلس تا حالا ضعیف عمل کرده، کاری به دوره مشخصی ندارم. مجلس ششم قانون جامع را به ما داد که دستاورد بزرگی بود. اما ما در نظارت و پیگیری قانون تا حالا ظرفیت‌های واقعی مجلس را ندیده‌ایم. فراکسیون حمایت از حقوق معلولان تشکیل شده برای همین. ما یک کمیسیون در مجلس احتیاج داریم که رسد قوانین حمایتی را بر عهده بگیرد، هر سال گزارش بخواهد از تمام دستگاههای اجرایی، و درواقع این گزارش را منتشر بکند.
ضلع سوم خود دولت و دستگاهها هستند. چون خانم دکتر مولاوردی هم هستند دستیار ویژه حقوق شهروندی ما انتظار داریم. بدون تعارف این قوانین جلوه حقوق شهروندی افراد معلولند. میلیون‌ها نفر در این جامعه معلولند. یکی از بزرگترین شاخص‌های توسعه در هر جامعه‌ای توجه به حقوق اقلیت‌هاست. جامعه‌ای جامعه پیشرو است که به اقلیت‌ها توجه کند. یعنی زنان، کودکان، معلولان، سالمندان و همه افرادی که به نوعی در معرض محرومیت از حقوق خودشان هستند. در نتیجه انتظار می‌رود ما از ظرفیت موجود در دولت استفاده کنیم. بعنوان مثال ما تصویب‌نامه‌ای داریم در شهریور 1394 که دولت در 28 ماده این را تصویب کرده، یعنی بخشی از لایحه حقوق معلولان بوده که بصورت تصویب‌نامه ابلاغ شده. هنوز ما گزارش اجرایی تصویب‌نامه را نداریم بعد از دو سال! خب این باید پیگیری بشود. دستگاههای اجرایی به دولت گزارش بدهند که چه کرده‌اند.
و آخرین نکته‌ای که می‌خواهم به آن تأکید کنم بحث کنوانسیون است. کنوانسیون را ما به آن ملحق شده‌ایم. بعنوان پیمان‌نامه جهانی حقوق معلولان روح حاکم بر کنوانسیون یک نکته بیش نیست، رفع تبعیض علیه افراد معلول. یعنی کنوانسیون بر این باور است که هیچ حق جدیدی را برای افراد معلول نیاورده، الا همان حقوق بشری که همه دارند. بحث بر سر این است که ما اجازه ندهیم تبعیض علیه حقوق افراد معلول اتفاق بیفتد. اگر همه باید آموزش ببینند، معلول هم باید ببیند. اگر دسترسی حق همه است، حق معلول هم است. انتظار ما هم از خود ما ان‌جی‌اُها، هم از دولت محترم و هم از نهادهای نظارتی این هستش که به اجرایی شدن کنوانسیون که الآن قانون داخلی ماست کمک بکنند. دبیرخانه‌ای در این زمینه تشکیل شده که انتظار حمایت همه جانبه را داریم، و اینکه تعارف را بگذاریم کنار. در اجرای کنوانسیون یک چیز خیلی مهم است، همان ترکیب سه ضلع. یعنی دنیا و سازمان ملل از ما می‌خواهد و خواسته که در تصویب و پیگیری قوانین، نظارت ان‌جی‌اُها و سازمان‌های مدنی را به رسمیت بشناسیم و به این سازمان‌ها ظرفیت نظارت را بدهیم. این مهمترین خواسته ماست.

آقای آقامیرزایی (مسئول آموزش مرکز ضایعات نخاعی بنیاد شهید و امور ایثارگران، کارشناس بهداشت عمومی):
من بحث خودم را دو قسمت می‌کنم، یکی در ارتباط با نگاهی که نظریه پردازان در اهمیت آموزش در هزاره سوم دارند، و بخش دوم را در رابطه با موفقیت خوبی که ما در مشارکت با ان‌جی‌اُها در آموزش داشتیم ارائه می‌کنم. من خیلی سریع اشاره بکنم که آینده پژوه و ایده پرداز معروف دنیا آلوین تافلر در آخرین کتابی که نوشت “ثروت انقلابی” اشاره کرد دنیا به شدت در حال تغییر است و بنیادهای زندگی ما زیر و رو شده، و تأکید کرد فناوری‌های جدید اتفاقی را پدید آورده که هر کس می‌تواند در هر جایی و در هر زمانی به موفقیت‌های بزرگ و ثروت دست پیدا کند، و این منوط بر این است که افراد به علوم روز و فناوری‌های جدید آشنا بشوند. این یک فرصت طلایی هست برای توانیابان ما و سازمان‌های مردم‌نهاد مربوط به اینها. یعنی اگر در این حوزه‌ها سرمایه‌گذاری بکنند می‌توانند زمینه‌ای برای موفقیت این عزیزان پدید بیاورند. دیگر محدودیت مکان و زمان و غیره نخواهد بود. یک نکته که اشاره می‌کند، در رابطه سازمان‌ها اشاره می‌کند یکی از عواملی که در تغییر قدرت این سازمان‌ها بسیار نقش حیاطی دارد بحث اهمیت دادن به آموزش است، و این یک فرصت بسیار مهم هستش.
اما یک بحثی که در کنار این خواهد آمد این است که این آموزش در کجا تحقق پیدا می‌کند، در جایی که دو تا بستر را ما برایش فراهم کنیم. یکی بستر اعتمادساز، و دوم مشارکت. یعنی این دو تا را اگر ما بتوانیم برایش سیاست‌گذاری بکنیم و پیش برویم می‌توانیم به موفقیت‌های بزرگ برسیم. من یک مثالی می‌زنم، ویندوز 2003 حاصل تلاش پنج هزار مهندس بوده. یعنی این پنج هزار مهندس اگر دویست ساعت با همدیگر همزمان کار کرده باشند یک میلیون ساعت می‌شود. در شرایط امروز ما باید به سمتی برویم که مشارکت‌هایی را برنامه‌ریزی و طراحی بکنیم که چندین هزار نفر با هم بتوانند کار بکنند. در این شرایط است که ما می‌توانیم به موفقیت‌ها دست پیدا کنیم و زمینه ساز تحولات در کشور باشیم. دیگر شیوه‌های قدیمی که ده نفر پانزده نفر بیست نفر بتوانند با همدیگر یک کاری را پیش ببرند، کار فوق‌العاده سختی، یعنی رسیدن به موفقیت کار بسیار سختی است. امروزه پروژه‌های صد هزار نفری دارد اجرا می‌شود، ده هزار نفری دارند با همدیگر کار می‌کنند، و من فکر می‌کنم این یک فرصت طلایی است که اگر بتوانیم در عرصه آموزش گام برداریم می‌توانیم به آن اهداف برسیم.
من بحث خودم را به یک سمت دیگر می‌برم و تجربه‌ای که ما داشتیم را بیان می‌کنم. ما پانزده سال پیش دو تا موضوع مهم را مورد تأکید قرار دادیم. یکی اعتماد سازی بود و یکی مشارکت. شاید پانزده سال قبل خیلی بحث‌های مالی حاد نبود. ولی الآن که ما داریم فعالیت‌ها را پیش می‌بریم، به واسطه اینکه فرصت‌های مشارکتی بسیار خوبی بین ما و ان‌جی‌اُها پدید آمده، شاهد این هستیم که کارها دارد سرعت می‌گیرد، و من فکر می‌کنم قابلیت‌های منحصر به فردی در ان‌جی‌اُهای ما وجود دارد، بخصوص که حالا ما در حوزه آسیب نخاعی داریم کار می‌کنیم، واقعاً توانمندی‌های فوق‌العاده‌ای هست. فقط کافیست که ما از بستر اعتمادساز و مشارکت گذر کنیم و بتوانیم به این نتایج برسیم.
ما با توجه به اینکه در این دو سه سال با محدودیت‌های شدید مالی مواجه هستیم می‌توانیم بگوییم که حداقل در حوزه آموزش چیزی حدود نود کارگاه و همایش و برنامه‌های آموزشی گذاشتیم که برای اینکه بتوانیم در پایه ماده 9 کنوانسیون معلولین دسترسی‌ها را تسهیل بکنیم، به سرعت بخش زیادی از اینها را در سایت‌ها و شبکه‌های مجازی داریم در اختیار همه قرار می‌دهیم. و عموماً اگر عزیزان مراجعه بکنند یک سرچی بکنند در گروههای مرکز ضایعه نخاعی در آپارات، می‌بینید نتایج این مشارکت‌ها در آنجا در اختیار افراد قرار گرفته، و می‌تواند مورد استفاده واقع بشود.
من یکی از اهدافی که فکر می‌کنم ما در این جهت باید گام برداریم، من فقط تنها درخواستی که دارم این است، چون من فکر می‌کنم در مسیر اعتماد ثروت‌های فوق‌العاده‌ای نهفته شده، و روز به روز هم علی‌رغم اینکه ما در محدودیت‌های مالی گرفتاریم، ولی پیشبینی ما این است که سرعت کار ما تسریع خواهد شد، و این سرعت بیشتر هم خواهد شد، با توجه به اینکه بسترهایی پدید آمده که در آینده این تحقق پیدا می‌کند، و یکی از این ثروت‌ها افراد بسیار ارزشمندی هستند که این ارتباطات با آنها برقرار شده، اینها افراد اعتمادساز هستند و در آینده می‌توانند اتفاقات بسیار خوبی هم بیفتد.
من صحبت خاصی ندارم، فقط یک درخواستی که دارم این است که بتوانیم افرادی که اعتمادساز هستند را ما {…} و دوم فعالیت‌های ما را رسد کنید.

دکتر میدری (معاون رفاه اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی):
ممنون از همه دوستان که اینجا تشریف دارند. ما اینجا درواقع میهمان هستیم و میزبان مؤسسات مردم نهاد و خیریه هستند. سه جلسه در وزارتخانه داشتیم و دوستان مشکلاتشان را مطرح کردند. اینجا قرار بر این بود که درواقع مشکلاتی که مؤسسات و معلولین می‌شناسند طبقه بندی شده به ما ارائه بدهند، و جناب آقای دکتر محسنی خانم مولاوردی و نمایندگان محترم مجلس و من ببینیم چکار می‌خواهیم بکنیم که این مشکلات را پیش ببریم. این درواقع ایده‌ای بود که آقای دکتر نسبی تهرانی مطرح کردند که ما مسئولین اگر توانایی شنیدن را در خودمان افزایش بدهیم، هم خدمت بزرگ به جامعه کرده‌ایم، و هم ظرفیت‌های خودمان را افزایش داده‌ایم.
ما اینجا بیشتر برای شنیدن در خدمتتان هستیم، و من فرصت را می‌دهم به بقیه عزیزانی که اینجا حضور دارند.

خانم دکتر مولاوردی (دستیار رئیس جمهور در حقوق شهروندی):
من بحثم را ترجیع می‌دهم از شعار این همایش فکر می‌کنم “بدون ما برای ما تصمیم نگیرید” ادامه بدهم. مایی که در اینجا به آن اشاره شده می‌تواند هم سازمان‌های مردم‌نهاد باشد و هم افراد دارای معلولیت. و اینکه “بدون ما” هم من می‌خواهم به عنصر مشارکت و برنامه‌ریزی مشارکتی اشاره داشته باشم که یک عنصر کلیدی هست در مباحث اینچنینی در بحث توسعه در حقوق شهروندی، که برنامه‌ریزی اینجا می‌توانیم بگوییم با افراد دارای معلولیت و برای افراد دارای معلولیت حتماً باید این مشارکت وجود داشته باشد.
و اگر برگردم به پیام دبیرکل سازمان ملل که امسال شعاری که در 2017 تعیین شده بود برای روز جهانی معلولان “تغییر به سوی جامعه‌ای پایدار، تاب‌آور و انعطاف‌پذیر برای همه با تأکید بر نقش افراد دارای معلولیت بعنوان ذی‌نفع” اشاره درستی را کرده‌اند در این پیام، که به رغم پیشرفت‌هایی که جامعه جهانی در سال‌های اخیر داشته در حوزه توجه به حقوق معلولان، و الآن این معلولیت بعنوان یک مسأله چند جانبه در دستور کار 2030 سند توسعه پایدار، دستور کار نوین شهری و چارچوب سندی در مورد کاهش خطر بلایا به رسمیت شناخته شده، اما هنوز این افراد قالباً محروم از طراحی، برنامه‌ریزی و اجرای سیاست‌ها و برنامه‌هایی هستند که در زندگی آنها اثر دارد. و لذا برای اینکه ما تضمین بکنیم قلبه بر این چالش‌ها را که به سوی فراگیری، دسترسی، امکانات قابل استفاده، فناوری‌ها، زیرساخت‌ها، خدمات و تولیدات حرکت بکنیم، باید به وسیله، برای و با همراهی افراد دارای معلولیت این تضمین بشود این مسیر و این حرکت. که نیازمند راه‌حل‌های مبتکرانه، قابل اجرا و مقرون به صرفه هستیم که من می‌گذرم از این قضیه.
در ماده 5 حقوق شهروندی که مستحضر هستید دو روز پیش سالگرد رونمایی منشور حقوق شهروندی را پشت سر گذاشتیم، و همایشی با حضور رئیس جمهور برای ارائه اولین گزارش ملی اجرای منشور و راهکارهای رفع موانع حقوق شهروندی برگزار شد. در ماده 5 اشاره شده به حق توان‌خواهان یا شهروندان دارای معلولیت که از امکانات درمانی و توانبخشی برای بهبودی و یا توانمند شدن جهت زندگی مستقل و مشارکت در جنبه‌های زندگی بهرمند بشوند.
خب ما متعاقب گزارش‌های شفاحی که بعضی دستگاههای اجرایی در این همایش ارائه دادند، گزارش ملی کلیه دستگاهها را در حال انتشار هستیم و الآن دارد نهایی می‌شود. قطعاً فرصت خوبی هست هم برای سازمان‌های مردم‌نهاد که در این حوزه فعالند، و هم برای خود افراد دارای معلولیت که گزارش دستگاههای متولی و دستگاههایی که وظیفه زاتی دارند در این زمینه، را مورد ارزیابی و مورد رسد و مورد پایش قرار بدهند و نقد و بررسی بکنند، که بسیار کمک خواهد کرد به اینکه ما برنامه‌ریزی‌هایی که قطعاً در این گزارش‌ها مبتنی هست بر راهکارهایی که ارائه شده، به واقعیات جامعه و به واقعیات زندگی این عزیزان نزدیکتر بشود.
لذا ما استقبال می‌کنیم از هرگونه ارزیابی و نقدی که از این گزارش ملی در حوزه صرفاً یعنی اختصاصاً ماده 5 منشور و عموماً کل مواد منشور که شامل همه شهروندان ایرانی، اعم از افراد دارای معلولیت و سایر افراد خواهد شد، و لذا این فرصت را مغتنم خواهید شمرد
بحث دیگری که ما در کارگروههایی که در حال برنامه‌ریزی هستیم، قطعاً من قول داده‌ام و باید ببینیم که آقای دکتر کردونی هم با هم داریم هماهنگ می‌کنیم انشاالله با همکاری جناب آقای دکتر محسنی یک کارگروه خاصی را برای این گروه از جمعیت جامعه‌مان حتماً اختصاص خواهیم داد، که حقوق شهروندی این عزیزان را در برنامه‌ریزی‌هایی که در کشور خواهد بود بتوانیم درنظر قرار بدهیم و انشاالله مورد غفلت واقع نشود بعنوان شهروندان ایرانی، که این هم نیازمند مشارکت و مساعدت جدی سازمان‌های مردم‌نهاد هست که حتماً از توانمندی‌هایشان و ظرفیت‌هایشان در این کارگروه استفاده خواهیم کرد و به وقت خودش اعلام عمومی خواهیم کرد برای اینکه بتوانیم از این ظرفیت‌ها استفاده بکنیم.
امیدوار هستم که، و دارد این اتفاق می‌افتد که ما این رویکردی که تا مدت‌ها رویکرد نیازمحور بود را کنار بگذاریم و به یک رویکرد حق‌محور برسیم، و اشاره شد به خوبی در بحث‌هایی که قبل از من بود، که بعنوان بویژه شهروندان صاحب حق و تحقق رویکرد حق محور ما بتوانیم برنامه‌ریزی درست و واقعبینانه‌ای را ارائه بدهیم، که این هم نیازمند باز کمک و همفکری سازمان‌هایی هست که بویژه بصورت شبکه‌ای دیگر قرار است کار کنند. این شبکه ملی توانبخشی که مطرح شد بسیار جای خوشبختی است که مجموعه ظرفیت‌ها را انشاالله با هم و در کنار هم خواهیم داشت که بتوانند پیگیری‌های لازم را داشته باشند.

دکتر محسنی بندپی (رئیس سازمان بهزیستی):
به هرحال خداوند را سپاس‌گذار و شاکر هستیم که چنین فضایی فراهم شده که به هم‌اندیشی و به هم افزایی مسائلی بپردازیم که بعنوان مشکل و سختی و تنگنا در مسیر زندگی عزیزان معلول با آن مواجه هستیم. قطعاً دقت کردید در پیام جناب آقای دکتر روحانی در روز جهانی معلولین به سه تا نکته بسیار بسیار کلیدی اشاره کردند. اولین نکته این بود که در جریان هستیم و واقف هستیم که عزیزان با سختی زیادی در فعالیت‌های اجتماعیشان در فعالیت‌های زندگیشان در فعالیت‌های کاریشان با آن مواجه هستند. دوم علی‌رغم امکانات و تسهیلات و شرایطی که فراهم شد، این حداقل‌هاست و باید بیش از اینها ما باید تلاش بکنیم تا این مطالباتی که آقای دکتر نسبی در مفقود قرار گرفتن خدمات توانبخشی با آن مواجه هستیم، اصلاً حلقه ارائه خدمات پزشکی، توانبخشی در آن گم شده است. شما وقتی در بسته تعهدات بیمه پایه وقتی که نگاه می‌کنید می‌بینید از گفتاردرمانی از کاردرمانی هیچ خبری نیست. تا مطلبی که آقای دکتر معینی به درستی اشاره کردند. ما این مطالبه‌خواهی را، این به اصطلاح مطالبه‌گری را بتوانیم در جامعه عزیزان معلول افزایش بدهیم تا بعنوان یک حق، حالا از منی که رئیس سازمان بهزیستی هستم، از دولتمردان و از کسانی که می‌توانند مشکل‌گشا باشند، بخصوص مجلس محترم که دو بزرگواری که در این جلسه حضور دارند، یکی بعنوان رئیس فراکسیون حمایت از حقوق معلولین خانم دکتر ساعی، و خانم دکتر الماسی که گوشت و خون و رگش با اقدامات بهزیستی رشد پیدا کرده. خب در این دو منظر ما می‌توانیم خیلی کمک بگیریم از این عزیزان.
لایحه‌ای که الآن در مجلس است، با آن چیزی که در سال 83 مصوب کردیم، خب خودم هم آن زمان در مجلس ششم بودم، زمین تا آسمان فرق دارد. الزام نبود، تکلیف نبود، تعهد نبود، دولت پای کار نبود. این را خود دولت پیشنهاد کرده. بسیاری از این موارد را خود دولت پیشقدم شده. همان معیشتی که گفته عزیز معلولی که قدرت کار کردن نداشته باشد برقراری حداقل حقوق قانون کار، بحث مناسب‌سازی، بحث قانون سه درصد دستگاهی که از آن سرپیچی کند قانون مجازات عمومی برای آن رئیس دستگاه یا مسئول هست. سازمان امور استخدامی نظارت ویژه‌ای را بر این دارد. و همچنین مشوق‌هایی که برای کارفرمایان درنظر گرفته شده. هم بحث پرداخت بیمه کارفرمایی، و هم حق عدم کارایی که در بنگاههای اقتصادی، حالا آقای موسوی اینجا تشریف دارند، خب باید از ایشان باید تشکر و قدردانی ویژه کرد. بنگاه اقتصادیی که ایشان دارد راهبری و مدیریت می‌کند تماماً از عزیزانی هستند که بالاخره به دلیل یک محدودیت‌های جسمی و فیزیکی و حرکتی و ذهنی دارند و آنجا مشغول به کار هستند.
من از فرصت استفاده می‌کنم و یک خواهش از این دو بزرگوار می‌کنم، و اینکه این ماده‌ای که به اصطلاح در دستور کار مجلس است و بحث آیین‌نامه داخلی مجلس است و 42 ماده دارد و این هم خیلی بحث می‌برد. الآن پنج شش هفت روزی که رویش دارند کار می‌کنند هجده ماده جلو رفته، اگر این بخواهد تمام بشود، بعد لایحه حقوق افراد دارای معلولیت که دستور کار دوم مجلس است بیاید در دستور کار، شاید به نزدیک‌های پایان سال برسد و از بودجه سال 97 عبور بکند. این فرصت برای ما فراهم بشود که این لایحه قبل از تصویب بودجه مورد تصویب مجلس قرار بگیرد که ما چانه‌زنی‌هایش را با توجه به همکاری و حمایت مجلس محترم، بتوانیم ردیف‌هایش را در بودجه سال 97 انشاالله شاهدش باشیم.

خانم الماسی (نماینده مجلس):
بسیار خوشحال و خرسند هستم که در جمع صمیمی و خانواده بزرگ وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی در مورخه 2 دیماه 1396 حضور پیدا کرده‌ام، چرا که یکی از بزرگترین افتخارات بنده این است که هفده سال در دانشگاه علوم بهزیستی و سازمان بهزیستی سازمان پر و خیر و برکت خدمت کرده‌ام. واقعاً روز بسیار خوبی هستش. با وجود اینکه دوستان دیروقت هم صحبت کردند که باید در این مراسم حضور پیدا بکنید، با کمال میل آمدم که عرض ادبی داشته باشم و خدا قوت بگویم بخاطر همه برنامه‌های خوبی که تا الآن با همت و مشارکت شما، بخصوص ان‌جی‌اُهایی که در زمینه حوزه معلولین دارند فعالیت می‌کنند.
واقعیت امر چون وقت کم هستش و جوابی که من بخواهم بدهم در خصوص جناب آقای دکتر معینی که فرمودند در خصوص لایحه حمایت از حقوق معلولین. واقعاً جا دارد این نشست که در راستای همین موضوع و موضوعات مختلفی تهیه و تدارک دیده صمیمانه از برگزارکنندگان تشکر کنیم.
لایحه حمایت از حقوق معلولین همانطور که شما عزیزان می‌دانید در سال 83 در مجلس ششم مصوب شد که دارای شانزده ماده بود. در آن زمان من در سازمان بهزیستی بودم و خیلی خوشحال بودم که همچین قانونی مصوب شده و ما می‌توانیم در جاهایی که خلأ قانونی داشتیم و جاهایی که نیاز به حمایت بود در خصوص بحث معلولین بخواهیم کمکی داشته باشیم. همانطور که جناب آقای دکتر محسنی فرمودند ضمانت اجرایی برای این کار تعریف نکرده بودند. چون من خودم واقعاً با پوست و گوشت و استخوانم مسائل و مشکلات حوزه معلولین را درک کرده‌ام، لمس کرده‌ام، زندگی کرده‌ام با این عزیزان، و می‌بینم هر چیزی که دارم و و به اینجا که رسیده‌ام از شما معلولین عزیز یاد گرفته‌ام. و اگر می‌بینید در مجلس خدمتگذار شما هستم برای این است که بتوانم با مصوبات قانونی که در مجلس داشته باشیم بتوانیم خدمت بیشتری به شما عزیزان داشته باشیم.
و واقعاً در تمامی زمینه‌ها در تمامی موارد، یعنی یکی از آرزوهایم این بود که بتوانم در برنامه ششم توسعه حضور پیدا بکنم برای اینکه از آن زمانی که آمده بودم و شروع کارم بود تا آن لحظه‌ای که داشتم خدمت می‌کردم، بتوانم قوانینی را مصوب بکنیم که برای اقشار ضعیف جامعه بخصوص معلولین عزیز، که انصافاً اگر شما برنامه ششم توسعه را ملاحظه بکنید، ما بالغ بر سی ماده قانونی در حوزه‌های اجتماعی داریم.
من عضو کمیسیون انرژی هستم، ولی پایه ثابت کمیسیون اجتماعی در تمامی موارد هستم. اگر از من بپرسند بزرگترین دستاورد در برنامه ششم چه بود، واقعاً با کمال میل و با کمال افتخار اعلام می‌کنم درصد افزایش میزان مستمری یا کمک‌هزینه‌ای که جناب آقای معینی فرمودند که من بدم می‌آید از این کلمه. یعنی این بزرگترین دستاورد برای من بود. الحق‌و‌الانصاف همکاران ما از جمله جناب آقای دکتر مصری، جناب آقای دکتر عباسی، جناب آقای دکتر فرشادان، جناب آقای دکتر هاشمی، جناب آقای ظاهری، جناب آقای مختار، عزیزانی که در سازمان بهزیستی کار کردند، همه‌شان این همت را دارند، این اراده جمعی در مجلس دهم هستش که هر کاری در زمینه حوزه معلولین باشد با کمال میل و افتخار
من عضو کمیسیون انرژی هستم، ولی اینقدری که دغدغه کمیسیون اجتماعی را دارم، شاید کمیسیون انرژی را ندارم. یعنی در برنامه ششم توسعه دیگر زمانی که داشتم از نفت و دستاوردهای نفت داشتم دفاع می‌کردم، همه به من معترض شدند که الماسی تو الآن داشتی از حق و حقوق معلول و کارگر و اقشار ضعیف داشتی صحبت می‌کردی، حالا چرا از نفت صحبت می‌کنی. گفتم مثل اینکه یادتان رفته، من نماینده کمیسیون انرژی در این برنامه هستم.
می‌خواهم بگویم که این آمادگی در مجلس هست. این لایحه‌ای که واقعاً لایحه بسیار خوبی به نظر شخص بنده هستش که آمده، چون این احساس نیاز از طرف دولت بوده. شما تفاوت طرح و لایحه را می‌دانید، نمی‌خواهم در رابطه‌اش صحبت کنم. چون لایحه هستش خوشبختانه با آراء بسیار بالایی که بی نظیر بود در مجلس رأی آورد کلیاتش، و در بحث جزئیاتش و بند بند این ماده‌هایی که حالا ما انشاالله بهش بپردازیم.
مواردی که هستش، که از جمله آقای دکتر مجاهدی با من در ارتباط بودند، و رئیس بعضی از انجمن‌ها، ما یادداشت کردیم که انشاالله با کمک دوستان بخصوص سرکار خانم دکتر ساعی بهش بپردازیم، و آن چیزی که واقعاً سالیان سال عزیزان معلول و خود ما کارمندان سازمان بهزیستی، و خود من هنوز خودم را کارمند سازمان بهزیستی می‌دانم، بتوانیم کمک بکنیم که یک کمی از دغدغه‌های شما عزیزان کاهش پیدا بکند.
بله، فرمودند نظارت مجلس کم بوده، من هم اعتراف می‌کنم که در این موارد انصافاً آن نظارتی که مدنظر شما و مدنظر خود من حتی هستش نظارت کم بوده که از این به بعد ما وظیفه خودمان می‌دانیم که ما که از جنس همین کار هستیم و مسائل و مشکلات را بخوبی می‌دانیم و لمس کرده‌ایم، انشاالله به یاری خدا و حمایت شما و آن روحیه مطالبه‌گری که در شما وجود دارد، دوستان عزیزان اگر روحیه مطالبه‌گری نداشته باشید، چون من مددکار اجتماعی هستم و افتخارم مددکار اجتماعی بودن هستش، روحیه مددکاری یعنی مطالبه‌گری، و شما عزیزان به ما یاد داده‌اید. آنوقت شما باید بخواهید که مددکار در کنار شما باشد و آن چیزی که خواسته شماست، اگر مشارکت شما ان‌جی‌اُها اگر مشارکت شما معلولین عزیز نباشد، ما مسئولین نمی‌توانیم هیچ قدم و هیچ گامی برداریم. خداوند هم خودش فرموده، سرنوشت هیچ قومی تغییر نمی‌کند، مگر اینکه آن قوم خودش بخواهد. پس الآن شما بخواهید، ما هم در خدمت شما هستیم.

خانم مرعشی:
در خصوص تجهیزات پزشکی مؤسسه ما یک مؤسسه غیردولتی هستش و ده سال است که دارد کار می‌کند، و کارش درمان کودکان است. خب به همین دلیل با معلولین زیاد در ارتباط هستیم.
خب بحثی که هست درمورد اینکه معلولین چه کسانی هستند، خب یک عده اول که به دنیا می‌آیند با معلولیت مادرزادی به دنیا می‌آیند. قطعاً چیزی که می‌تواند کاهش این معلولیت‌ها را سبب بشود بحث درمان هستش. بحث درمانی که کیفیت خیلی بالایی داشته باشد و بتواند مطابق استاندارد دنیا در روز باشد.
در خصوص بحث درمان و جلوگیری از آسیب‌های معلولیتی در جامعه آینده، خب چیزی که وجود دارد این است که ما یک درمان نسبی برای معلولان در کشور داریم. ولی اگر بخواهیم واقع بین باشیم قطعاً این صددرصد کافی نیست. و برای اینکه ما بتوانیم برویم جلو واقعاً بایستی درمان‌ها را از همان دوران کودکی شروع کرد. بحث درمان خودش شامل پروسه‌های مختلفی است، که از جمله شناسایی نوع بیماری، تشخیص به موقع، و بعد وارد بحث درمان می‌شود که حالا به شکل عمل‌های جراحی و بعدش به وسیله مراقبت‌های بعد از عمل است و این یک پروسه طولانی مدت هستش. بخصوص حالا ما خودمان در مؤسسه خودمان با رشته ارتوپدی اطفال مواجه هستیم که تعداد زیادی از معلولیت‌های بچه‌ها را آنجا دیده‌ایم.
چیزی که وجود دارد این است که ما در درمان‌های عمومی در کشورمان خیلی پیشرفت کرده‌ایم. کاهش مرگ و میر داشته‌ایم بطور کلی. ولی واقعاً در درمان‌های فوق تخصصی به شدت نقص داریم و این نقص را بایستی جبران بکنیم.
تجربه ده ساله‌ای که این مؤسسه داشته من پنج تا دستاورد را توضیح می‌دهم. توانستیم درمان‌هایی ایجاد بکنیم که به نحوی باعث کم شدن معلولیت در جامعه شده. ببینید در حال حاضر ما احتیاج داریم که ارتقا دانش فنی داشته باشیم در کشورمان. بخاطر همین خب متأسفانه، ما بهترین پزشک‌ها را در کشور داریم، دانشگاه علوم پزشکی خیلی عالی، ولی باید این واقعیت را قبول بکنیم که حالا به هر دلیلی که وجود دارد ارتباطمان از لحاظ ارتقا دانش فنی مثل کشورهای پیشرفته نیست. برای بحث ارتقا دانش فنی و آوردن تجهیزات پزشکی که واقعاً می‌تواند جلوگیری بکند از خیلی از معلولیت‌ها، ما خودمان در رشته ارتوپدی سه تا دستاورد داشتیم که من مثالش را می‌زنم که این حالا یک مثال است، ولی در همه بخش‌های دیگر هم گسترش پیدا بکند. در رشته ارتوپدی یکی از معلولیت‌ها و نقص‌هایی که وجود دارد درمان‌های ستون فغرات هستش. با یک ارتقا دانش فنی که این هفت سال پیش انجام شد، و یک دستگاه و ماشینی را ما وارد ایران کردیم، و آموزش آن را هم گذاشتیم، توانستیم که درمان‌های بالای صد درجه ستون فغرات را در بیمارستان سینا اولین بار و الآن هم در بیمارستان نورافشار راه بیفتد، و این من خودم شاهد هستم که چقدر جلوی معلولیت‌ها را گرفته. باز برای رشته‌های آسیب‌های دست برای کودکان جراحی‌هایی برای آسیب شبکه {گارتیال} که اولین بار باز با انتقال دانش فنی و استفاده از یک نوع چسب بیولوژیک و استفاده از پیوند عصب
در هر صورت چیزی که وجود دارد این است که در دانش پزشکی فوق تخصصی که معلولیت هم بیشتر برای درمانش به این قضیه نیاز دارد، ما احتیاج داریم به این که از تجهیزات پزشکی پیشرفته استفاده بکنیم، آموزش این تجهیزات از جمله، و اینکه بتوانیم پزشک‌هایمان را علمش را به روز بکنیم، و اینکه فکر نکنیم این بحث دانش ما، کلاً بخاطر اینکه الآن علم و دانش پزشکی هر روز دارد به روز می‌شود.
همانطور که آقای محسنی بندپی هم گفتند، در خصوص درمان‌های توانبخشی ما بسیار … الآن ما خودمان حدود سه هزار تا بیمار ارتوپدی داریم که همه احتیاج به توانبخشی دارند. من فکر می‌کنم یکی از قسمت‌هایی که واقعاً مسئولین و جامعه پزشکی می‌تواند خیلی بیشتر به آن نگاه بکند درمان‌های توانبخشی هستش، و انتقال دانش فنی و آموزش برای درمان‌های توانبخشی، چه {…} چه خود معلولین که خودشان می‌توانند باعث درمان خودشان بشوند حتی با آموزش‌هایی که بهشان می‌دهند، و این به نظر من بحثی هستش که می‌تواند بسیار بسیار به این کمک بکند که درمان‌های خیلی زیادی داشته باشیم، جلوی معلولیت‌های بیشتر را بخصوص در کودکان بگیرد، و خیلی احتیاج به توجه دارد بیشتر از آن چیزی که الآن در دنیا وجود دارد و اصلاً به آن توجه نمی‌شود.

آقای موسوی (رئیس کارخانه فیروز و کانون معلولین توانا):
مسأله اشتغال و مسأله بیکاری امروز در دنیای ما حتی در کشورهای توسعه یافته و پیشرفته نرخ بیکاری یک شاخصیست که اگر این نرخ بیکاری یک مقدار بالا برود اصلاً دولت‌ها معلق می‌شوند و مردم رأی خوبی به آن نمی‌دهند. نرخ بیکاری خودش یک شاخصی است که بیان رونق اقتصادی دارد، بیان پایداری اجتماعی دارد، بیان حاکمیت صحیح دولت‌ها را همراه دارد. حالا ما آمده‌ایم صحبت از قانون جامع حمایت از معلولین می‌کنیم. سال 1383 این قانون به تصویب مجلس رسید. الآن سیزده سال است که می‌گذرد، تازه رأی داده‌اند به بازنگریش و می‌گویند که آن چاله چوله‌هایش را پر کرده‌ایم. آن سیزده سال قبل آنهایی که رأی دادند عقلشان نرسیده بود که ضمانت اجراییش چیست، بودجه‌اش چیست؟! سیزده سال قبل آن نمایندگان چکاره بودند؟ سیزده سال ما را سر کار گذاشته‌اند. دو چیزی که بسیار مشخص بوده. یک قانون بستر اجرایی می‌خواهد، یک قانون بودجه می‌خواهد، یک قانون دستگاه نظارت بر حسن اجرای قانون می‌خواهد. سیزده سال گذشت، حالا خوشبختیم که الحمدالله با آراء بسیار بالا این بازنگری تصویب شد، در وقتی که دولت خیلی وضعش به لحاظ بودجه خرابتر از قبل است.
مسأله بیکاری تندرست‌ها را نمی‌توانید پاسخگو باشید، ما نباید دل‌خوش کنیم به دولت، ما نباید دلخوش کنیم به این مسائل. 39 سال از انقلاب می‌گذرد، من نمی‌گویم عزیزان دلسوز نیستند، عزیزان دلسوزند، اما برنامه‌هایشان برنامه‌های کارشناسانه‌ای نیست. من نمی‌گویم عزیزان دلسوز نیستند، دشمنان را نمی‌شناسند، خارج از مرزها خوب دشمن‌ها را می‌شناسند، اما داخل مرز دشمن‌ها را، داعش اقتصادی و داعش فرهنگی را اصلاً نمی‌شناسند.
باید متشکل بشوید، ما در قزوین و استان قزوین ثابت کردیم. ابتدا که کانون را ایجاد کردیم کمک بلاعوض نگرفتیم. از اول داشتیم؟ نه، با کم شروع کردیم. الآن خود کانون معلولین کارخانه دارد. طوری شد که در کنگره بین‌المللی کسب و تجارت هفت هشت ماه پیش مدلینگ معرفی شدیم به دنیا.
هوشمندانه باید حرکت کرد. وقتی سال 1397 فرارسد، سال صدسالگی قحطیی است که ساختگی در ایران انگلیس ساخت. جمعیت ایران بیست میلیون نفر بود، قحطی ساختند صد سال پیش، کردنش ده میلیون نفر. طراحان ما، همان خارجی‌هایی که دم از حقوق بشر می‌زنند، ده میلیون نفر را بخاطر تسلطشان بر این کشور می‌کشند. ما باید خودمان قوی باشیم، حواس خودمان جمع باشد.
ما تشکر می‌کنیم از این قانونی که اخیراً تصویب شده. ما از فراکسیون حمایت از معلولین تشکر می‌کنیم، ما اینها را رد نمی‌کنیم. اما آنها مواجه نشوند با اینکه ما یک جبهه شکست خورده و پراکنده هستیم. باید تشکل‌های خودمان را حفظ کنیم، تشکل‌ها باید با هم درآمیزند و شبکه بشوند.
بنده به مناسبت شب یلدا یک پیامی به خادمین و مسئولین جمهوری اسلامی دادم، به همه مسئولین. تقسیم بندی شده است. این را خواهش می‌کنم در شبکه بخوانید. می‌تواند ریشه مشکلات کارآفرینی ما معلوم بشود.
ببینید عزیزان ما اگر بخواهیم برای تندرست‌های جامعه کار ایجاد بکنیم، باید بخش خصوصی سرمایه‌داری را بکشیم وسط. من خودم بعنوان یک بیزینسمن بعنوان یک سرمایه‌دار {به ظاهر} درب واسه من، سرمایه مال خدا، من وکیل خدا هستم که اینگونه عمل کرده‌ام. سرمایه‌داری سود می‌خواهد. سرمایه‌داری اینکاره نیست که بیاید در راه خدا بدهد. اگر هم یک ذره بدهد، منی که مذهبی و اعتقادات داشته باشد، دارد صدقه می‌دهد. بی خیال این قضیه. باید خودتان ظرفیت‌های خودتان را بشناسید. باید داشته‌هایمان را روی هم بریزیم و خودمان کار ایجاد بکنیم.
در ضمن اینکه سرمایه‌داری سود می‌خواهد، هرگز نمی‌آید سرمایه‌گذاری بکند مخصوصاً در جامعه ما. در کشور ما الآن بستر آماده نیست که او بیاید سرمایه‌گذاری کند. بنده حقیر خدمت شما عرض کنم ما از سوی اعتقاداتمان در این فصل سرد یخبندان اقتصادی آمدیم با اینکه پوستمان سخت است و محکم است آمدیم وسط، بحث همین اعتقاداتمان است. بخش خصوصی امنیت اقتصادی می‌خواهد. آن چیزی که الآن وجود دارد در جامعه ما، خب خوب است، امنیت اجتماعی، امنیت نظامی. امنیت اقتصادی می‌خواهد. من کار می‌کنم، تأمین اجتماعی بدوبدو می‌آید سراغ من. وزارت اقتصاد و دارایی می‌آید سراغ من. آنها اصلاً امروزه درآمدشان را وصل کرده‌اند به ما، نه اینکه برای ما اشتغال حالا ایجاد بشود. از دیدگاه بین‌المللی بانک‌های ما را چگونه می‌بینند؟ چون من ایرانی هستم و چون من مسلمانم نمی‌گویم. بانک‌های ما باید یکجوری باشند که، بنده سپرده‌ام را در بانک می‌گذارم، بانک دولتی پنجاه درصد سپرده من را تضمین می‌کند اگر بانک ورشکست شود،
خلاصه کلام خدمتتان بگویم که بستر امن اقتصادی می‌خواهد برای اشتغال، لازمه‌اش ما باید باهم شبکه بشویم، لازمه‌اش این است که ما باهم هم‌افزایی بکنیم، به بزاعت خودمان نگاه بکنیم، و مسئولین را خوب ببریم جلو. همین قانون حمایت از حقوق معلولین که بازنگری شد و الآن ما می‌گوییم خیلی خوب است، می‌دانید چرا؟ هنر جناب آقای معین و بعضی از ان‌جی‌اُها بود که به دولت مشاوره خوب داد و دلسوزانه توی دل مورد رفت. وگرنه خب ما جناب آقای محسنی و سازمان بهزیستی کفایت نمی‌کند در اصل اگر مردم به یاریش نیایند. این عزیزان آغوش باز کردند، دولت آغوش باز کرد کمیسیون اجتماعیش، و ما شاهد بودیم مرحله به مرحله برادرانی نظیر آقای معین آمدند و {آخر این قانون تأمین شد.} پس ما باید خوب باشیم و برویم جلو.
باز هم من تبریک می‌گویم به مجلسی‌ها و دولتی‌ها که لفظ مطالبه‌گری و مطالبه کنید را بکار می‌برند. این را ما اخیراً می‌شنویم. من تبریک می‌گویم به خودمان، که شما هم خیلی آغوش را باز کردید. اما ما مطالبه می‌کنیم به شرطی که شما نگویید بودجه نداریم.

خانم دکتر خلوق (مدیر انجمن برنا):
و تشکر می‌کنم از سرکار خانم دکتر مولاوردی، زمانی که ایشان معاونت امور زنان ریاست جمهوری را داشتند، نگاه ویژه‌ای که بخصوص نسبت به حوزه افراد دارای معلولیت داشتند واقعاً بر هیچ کس پوشیده نیست، و من واقعاً از ایشان ممنون هستم، و تشکر دومم را از آقای دکتر محسنی داشته باشم، که ایشان برای اولین بار حمایت کردند و کمک کردند که اینجانب بعنوان نماینده ایران در مجمع جهانی زنان دارای معلولیت بتوانم شرکت بکنم، و هم کارهایی که در کشورمان در حوزه زنان معلول انجام می‌شود را در مجامع بین‌المللی بتوانیم درواقع ارائه بکنیم، و هم بتوانیم از تجربیات دنیا در حوزه زنان معلول بتوانیم استفاده بکنیم، و من واقعاً از آقای دکتر محسنی خیلی ممنون هستم.
با توجه به اینکه ماده 6 کنوانسیون به سراحت در ارتباط با بحث حقوق زنان دارای معلولیت صحبت می‌کند، همه جای دنیا همانطور که دوستان فرمودند یکی از شاخص‌های توسعه بحث نگاه ویژه و اراده حقوق اقلیت‌ها است، که افراد دارای معلولیت بزرگترین اقلیت هستند. خب در این اقلیت که افراد دارای معلولیت هستند، زنان دارای معلولیت باز هم دچار آسیب‌های بیشتر هستند، و از نگاه جامعه بین‌الملل ما می‌بینیم که یک ماده ویژه برای این افراد درنظر گرفته شده است. هرچند در ماده هفت کنوانسیون به حقوق کودکان دارای معلولیت هم نگاه ویژه‌تری شده است. اینها نشانگر این است که در جامعه‌ای که مسائل و مشکلات بسیار زیادی مبتلابه افراد دارای معلولیت هست، برای زنان و کودکان دارای معلولیت مشکلات مضاعف است. خب آیا فقط به صرف اینکه ما بگوییم مشکلات زیاد است، ما بایستی به این بسنده کنیم و از کنارش رد بشویم؟ من فکر می‌کنم یکی از مشکلاتی که باعث شده که ما در این چند ساله در خیلی از موارد از جامعه بین‌الملل عقب مانده‌ایم، به این دلیل است که در تصمیم‌گیری‌ها در تصمیم‌سازی‌ها و در برنامه‌ریزی‌هایمان متأسفانه ما سازمان‌های غیردولتی را بعنوان شرکای دولت نگاه نکرده‌ایم.
یکی هم اینکه تبعیض علیه زنان. الآن من واقعاً متأسفم که این را خدمتتان بگویم، در برنامه‌ها ما در بحث توانمندسازی زنان، چه در برنامه ششم توسعه و چه در بحث قوانین، ما امیدوار هستیم که با نگاه ویژه‌تر به این قضیه بیشتر دقت بکنیم.
من تنها راهکاری که برای این موضوع می‌بینم این هستش که ما افراد دارای معلولیت باید مطالبه‌گران خوبی باشیم تا مسئولین را به پاسخگویی وادار بکنیم. ما می‌بایستی که وادار کنیم مسئولان ما پاسخگو باشند. یکی از راهکارهایش این است که از سازمان‌های غیردولتی بعنوان مشاوران و بعنوان شرکای دولت ما اینها را ببینیم. و من ممنون هستم که آقای وزیر اعلام کردند که قرار هستش که انشاالله چهار نفر از عزیزان ان‌جی‌اُیی را بعنوان مشاور داشته باشند، و واقعاً ناراحت هستم از اینکه بعد از دو ماه آقای شهردار هنوز مشاور حوزه معلولانش را نتوانسته انتخاب بکند.

خانم ساعی (رئیس فراکسیون معلولین مجلس):
نکات بسیار خوبی اشاره شد، و نیاز نیست دوباره من تکرار کنم. فقط بعنوان عضو سخنگوی کمیسیون اجتماعی و رئیس فراکسیون معلولان می‌خواهم یک توضیح کوتاهی داشته باشم، که این مجلس واقعاً این اهتمام ویژه را داشت و دارد، برای اینکه بتوانیم ما نسبت به احقاق حقوق حقه معلولین توجه ویژه داشته باشیم و کار کنیم. بخاطر همین از چند ماه گذشته با تشکیل فراکسیون معلولین و کمیسیون مشترک که از اعضای کمیسیون اجتماعی و کمیسیون بهداشت و درمان در مجلس بودند، بحث لایحه حمایت از حقوق معلولان را در دستور کار قرار دادیم در مجلس، و با توجه به شرایطی که وجود داشت، و درخواست‌های مکرری که از طرف جامعه معلولان برای ما می‌آمد جلسات متعددی را داشتیم، این جلسات تشکیل شد بر مبنای خواسته‌ها و نیازهایی که این عزیزان داشتند، و جا دارد که تشکر کنم از سازمان‌های مردم‌نهاد و فعالین این حوزه که ما را یاری کردند، در اینکه بتوانیم این موارد و مواردی که در لایحه حمایتی می‌خواهیم لحاظ بکنیم را بصورت کامل و جامع ببینیم، و آن نیازهای جامعه هدف را بتوانیم مدنظر قرار بدهیم.
قانون جامعی که سال 83 تصویب شد یک کمی و کاستی‌هایی داشت، ما هم قبول داریم و بخاطر همین بود که ما این را تکلیف و وظیفه ویژه برای خودمان دانستیم که بتوانیم بصورت جامعتری به این قضیه ورود پیدا کنیم و حمایت‌ها را تکمیلتر کنیم. کمااینکه در حمایت‌های اجتماعی در برنامه ششم توسعه هم در کمیسیون اجتماعی بعضی از مواد را لحاظ کرده بودیم. در این لایحه هم اینها لحاظ شده. برای تک تک وزارتخانه‌هایی که به نوعی می‌توانند خدمات رسانی و خدمات بخشی داشته باشند برای توان‌خواهان عزیزمان در کشور وظایفی را تعیین کردیم، و خواستیم که واقعاً در حیطه وظایف زاتی خودشان یک سری خدمات ویژه‌تری را به جامعه هدف حتماً ارائه بدهند. و الزامی که حالا در آن آمده، قید الزام، بالاخره وقتی که یک لایحه‌ای در مجلس تصویب بشود قانون می‌شود. قانون خودش الزام آور هستش. منتها برای اینکه ما بتوانیم این الزام را این نظارت را بیشتر بکنیم، آمدیم یک بندی را آوردیم در لایحه که بحث نظارت را قوی کردیم. تشکیل کمیته‌ای را آنجا ما تشریح کردیم که بتواند این موارد را رسد بکند.
و واقعاً اعتقاد داریم که هنوز سیاست گذاری درستی که بتواند تمام مسائل و مشکلات معلولان را بصورت کامل دربربگیرد را در کشور نداشتیم. انشاالله بعد از اینکه حالا در دستور هفته گذشته مجلس قرار گرفت، خارج از نوبت تلاش کردیم که بیاید، بخاطر اینکه بتوانیم لحاظ بودجه 97 را هم در آن داشته باشیم، و از آغاز این هفته یعنی فردا هم مواد لایحه را ورود پیدا می‌کنند همکارانم در مجلس، و امید این را داریم که انشاالله بتوانیم این را یک قانون جامع و کامل تقدیم شما عزیزان کنیم.
بحثی که هستش و می‌خواهم توجه داشته باشید، چون فعالین سازمان‌های مردم‌نهاد اینجا حضور دارند، تقاضایم این است که واقعاً با تشکیل و گسترش شبکه سازمان‌های مردم‌نهاد در کشور در تمام حوزه‌های مختلف معلولیتی ما را کمک بکنید و هم خودتان را. از این جهت که ما مراجعات بسیار زیادی از شما عزیزان از سراسر کشور داریم، اگر بشود در قالب یک ان‌جی‌اُیی مثل همان ان‌جی‌اُیی که بنام چابک که جا دارد من از آقای دکتر معینی تشکر بکنم بخاطر حضور بسیار خوبشان در این عرصه، و کمک‌های بسیار زیادی که به ما دادند، و سایر عزیزان، حاج‌آقای مروتی که در جمع حضور دارند و عزیزان دیگری که وقت نیست اسمشان را ببرم، واقعاً این به ما کمک می‌کند که بتوانیم با افراد شاخص هر گروه معلولیتی ارتباط مستقیم داشته باشیم و خواسته و نیازهای آنها را بتوانیم لحاظ بکنیم.
جا دارد که باز تشکر بکنم از وزیر محترم جناب آقای دکتر ربیعی که واقعاً حضور بسیار جدی و پررنگی را در کمیسیون اجتماعی دارند در حوزه مسائل اجتماعی در کشور، در فراکسیون معلولان بسیار حضور مؤثری داشتند و واقعاً حمایتهایشان همیشه شامل حال ما شده، از جناب آقای محسنی همینطور، و تشکر کنم از برادر بزرگوارمان جناب آقای میدری و همه عزیزانی که واقعا زحمت کشیده‌اند که این همایش‌ها را برگزار می‌کنند. در حقیقت نفس تشکیل این جلسات این هستش که ما بتوانیم صحبت‌های شما عزیزان را بشنویم، و همان بحث مطالبه‌گری همین مسائلی که وجود دارد، نقص‌هایی که هست و ضعف‌هایی که وجود دارد انشاالله ما بتوانیم اینها را ترتیب اثر بدهیم.

آقای افشین پرفکرمقدم (دبیرکل کانون معلولین استان تهران):
حرف‌های زیادی زده شد. متأسفانه من بخاطر مشکل ساختاری که در جامعه داریم، حمل و نقل معلولین، نتوانستم خودم را به موقع به جلسه برسانم. سامانه ایاب ذهاب معلولین را متأسفانه ما خیلی تلاش کردیم که ماشین اضافه بشود بهش که نشد. ولی ما مشکل ساختاریی که داریم متأسفانه شاید بعضی وقت‌ها هیچ امکانات یا ماشین نیست. بعضی وقت‌ها ما در تعاملاتمان مشکل داریم. بعضی وقت‌ها ما در نوع برنامه‌ریزیمان مشکل داریم. ما خیلی می‌آییم قانون درست می‌کنیم، قانون حمایت از حقوق معلولین، خب تصویب می‌شود، این خیلی خوب است. ولی آیا ما می‌آییم ریشه‌ها را درست می‌کنیم؟ آیا ساختار جامعه ما درست است؟ ما نتوانسته‌ایم یک سری چیزها را در فرهنگمان جا بیندازیم. متأسفانه اگر این اتفاقات نیفتد ما تا کجا می‌توانیم با اجبار و با قانون مردم را به جایی بکشانیم که به معلولین بیایند امکان این را بدهند که رشد کنند؟ چقدر از ما می‌دانیم که اگر معلولین در جامعه هویت خودشان را داشته باشند، و اگر این معلولین در ساختار کاری ما و در جامعه ما فعالیت کنند، چقدر می‌دانیم که توسعه و ترقی پیش می‌آید، چقدر می‌دانیم که جامعه به پیشرفت می‌رسد؟ این یک لزوم است. نه اینکه ما داریم لطف می‌کنیم به این افرادی که مشکل دارند، و می‌خواهیم بهشان کمک کنیم. ما اگر کاری کردیم که کشور رشد کرد آنموقع کاری کرده‌ایم. ما برابری را می‌خواهیم.
ببینید من قرار است راجع‌به مناسب‌سازی صحبت بکنم. زمانی که ما از حق صحبت می‌کنیم اولین چیزی که به نظرمان می‌رسد این است که افراد دارای معلولیت بتوانند در جامعه حضور پیدا کنند. یعنی اولین نقطه‌ای که حق در آن مطرح می‌شود مناسب سازی است، دسترس‌پذیری است. دسترس‌پذیری وقتی وجود نداشته باشد ما اصلاً به حقوق بشر دسترسی نداریم. من نه سر کار می‌توانم بروم، نه حق زندگی دارم، نه حق اشتغال دارم، نه حق آموزش دارم. تمام حقوق ما زیر سؤال می‌رود. پس باید بیاییم از نقطه اول، ما در نقطه اول هنوز لنگ می‌زنیم. متأسفانه اگر دسترس‌پذیری درست نشود ما خیلی مشکل داریم.
یکی از مسائلی که باعث می‌شود که دسترس‌پذیری بهتر انجام بشود، تغییر نگرش‌های مردم است. ما اگر نتوانیم نگرش‌های مردم را تغییر بدهیم، تا چه حد می‌توانیم در مناسب‌سازی حضور پیدا کنیم. ما می‌توانیم از خود مردم کمک بگیریم در زمینه مناسب‌سازی.
ما در شهرداری از تمام مناطقمان، کانون معلولان ما در اداره سلامت زیرمجموعه اداره سلامت هستیم. ما در بیست‌و‌دو تا منطقه توسط دبیرانمان در زمینه مناسب‌سازی در زمینه حقوق اجتماعی معلولین داریم فعالیت می‌کنیم، و به جرأت می‌توانم بگویم که در خیلی از مسائل هم موفق بودیم، و من بعنوان دبیرکل این عزیزان در خدمت شما هستم.
موانعی که برای ما وجود دارد را من دسته‌بندی می‌کنم برایتان. ما موانعی که در دسترس‌پذیری داریم یکی از موانعمان موانع فیزیکی است. موانع فیزیکی همان موانعی است که شما هم دارید می‌بینید، پله‌ها، دسترس‌پذیر نبودن ساختمان‌ها.
یک سری موانع وجود دارد بر سر راه دسترسی به اطلاعات. بعنوان مثال می‌گویم، موانعی وجود دارد که افراد نابینا نمی‌توانند به یک سری اطلاعات دسترسی پیدا بکنند. مثلاً در صداوسیما اگر نتواند زیرنویس داشته باشد، شاید خیلی از افراد ناشنوا نتوانند بهرمند بشوند. یا خیلی از افراد نابینا اگر صدای تلویزیون یا صداوسیما وضوح کافی نداشته باشد اینها نمی‌توانند به اطلاعات دسترسی پیدا کنند.
یک سری موانع هم بصورت موانع ماهوی هستش که در حالت پیشرفته‌ترش ما باید بتوانیم کاری بکنیم که حتی افرادی که دچار اختلالات ذهنی هستند، ما باید بتوانیم آنها را هم یک‌جورهایی ارتباط با رسانه برقرار بکنیم. به هرحال آنها انسان‌هایی هستند که در این جامعه دارند زندگی می‌کنند.
موانع دیگری وجود دارد به اسم موانع نهادی. ما این موانع را به دو شکل می‌بینیم. موانع به صورتی که مقررات و قانونی و سیاست‌گذاری‌ها به صورتی هستش که دسترس‌پذیری فرد دارای معلولیت را محدود می‌کند. بعنوان مثال گفتند نابینایان حق انتخاب شدن برای نمایندگی مجلس را ندارند. یا خیلی جاها می‌آیند جلوگیری می‌کنند حتی از رأی دادن افرادی که دچار معلولیت‌ها و اختلالات زبانی هستند، اختلالات ذهنی هستند. اینها هم حقشان است که رأی بدهند. نوع دیگر موانع به این صورت است که قانون‌ها و مقررات نهادی و سیاست‌گذاری‌ها به گونه‌ای هستند که نمی‌توانند فراهم بکنند این امکان را که افراد بیایند مثلاً پای صندوق‌های رأی و رأی بدهند. یعنی مناسب‌سازی‌ها جوری نیست که فرد بتواند حضور پیدا کند، حمل و نقل ما مشکل دارد. فرد نابینا نمی‌تواند. ما قانونی نداریم که مثلاً بیاید بگوید آقا صندوق‌های رأی باید به این صورت باشد که نابینایان بتوانند رأی بدهند. خب اینها بعنوان یک حق حساب می‌شود.
مساله دیگر موانع رفتاری و باورهای غلط است. یک سری موانع وجود دارد، به قولی فرض کنید مثلاً معلول را مستقل نمی‌دانند. مثلاً رستورانی دو تا پله دارد، می‌گوییم آقا اینجا را مناسب کن. می‌گوید مشکلی نیست که، معلول می‌آید، دو نفر بلندش می‌کنند می‌گذارندش داخل. در اینجا چیزی که به مشکل برمی‌خورد، طبق کنوانسیون حق استقلال فرد دارای معلولیت زیر سؤال می‌رود.
یک چیزی را من کلاً بگویم و سریع رد بشوم، یک سری ارتباط بین حقوق وجود دارد. به قول معروف حقوق دسترسی می‌تواند با حق آموزش ارتباط داشته باشد. مثلاً شما وقتی نتوانید امکانات فراهم کنید که معلول نتواند به ساختمان آموزشی وارد بشود، خب نمی‌تواند آموزش ببیند.
یک مسأله‌ای که من به جرأت می‌توانم بگویم که در ایران اتفاق نمی‌افتد، ما قانون هم داریم، ولی آیا ما می‌توانیم آموزش فراگیر را بگوییم وجود دارد؟ آموزش فراگیر وجود ندارد. ما آموزش‌هایمان را مقطعی، و معلول را ایزوله کرده‌ایم. ما باید آموزش‌هایمان به گونه‌ای باشد که حتی فرد دارای معلولیت ذهنی یا جسمی حرکتی {بتواند در کنار افراد عادی} بتواند درس بخواند. ما می‌توانیم آموزش را تغییر بدهیم، یعنی ما می‌توانیم نگرش‌هایمان را تغییر بدهیم. مناسب‌سازی معقول می‌گوید آقا شما بروید تربیت معلم، معلم را جوری آموزش بدهید که بتواند به همه آموزش بدهد، حتی اگر معلولیت‌ها تفاوت داشت. ما این کار را نمی‌کنیم، بعد می‌آییم معلول را ایزوله می‌کنیم.

خانم افتخارزاده:
بیش از چهار ماه است که دبیرخانه همایش دارند زحمت می‌کشند، و فعالیت‌های گوناگونی انجام شده که ما بتوانیم امروز در اینجا حضور داشته باشیم. از جمله جلسه‌ای که در روز جهانی معلولین در دوازدهم آذر با حضور جناب وزیر و نمایندگان سمن‌ها در خود وزارت رفاه برگزار شد، و بسیاری از مسائل را نمایندگان سمن‌ها در آنجا مطرح کردند. همینطور جلسه پنل‌های تخصصی که روز بیست‌و‌ششم آذر در محل وزارت کار و به همت عزیزان دبیرخانه همایش انجام شد، و من همینجا می‌خواهم تشکر کنم از مسئولین محترم و همینطور جناب وزیر که این فرصت‌ها را درواقع در اختیار گذاشتند که نمایندگان سمن‌ها بتوانند مطالباتشان را بگویند. البته این درواقع وظیفه‌ای است به عهده مسئولین که امیدواریم که رویه بشود.
دو تا پنل را درواقع ما در 26 آذر برگزار کردیم. یکی موانع و مشکلات پیش روی سازمان‌های مردم‌نهاد و تجارب آموخته بود، و پنل دوم بررسی و ارائه راهکارهای نوین جذب منابع توسط سازمان‌های مردم‌نهاد فعال در حوزه معلولین، که من در اینجا به اختصار یک جمع‌بندی را از آن دو پنل خدمت شما ارائه می‌کنم، و با توجه به حضور مسئولین محترم می‌خواهم از این فرصت استفاده بکنم و بیشتر به مباحثی بپردازم که مربوط به حوزه تعامل سمن‌ها و جامعه معلولین با حاکمیت می‌شود.
در پنلی که موانع و مشکلات پیش روی ثمن‌ها را درواقع بررسی کردیم، نمایندگان سازمان‌های مردم‌نهاد موارد مختلفی را بعنوان موانع مطرح کردند. یک سری از آنها موانع درونی بود که هر سمنی خودش با آن مواجه است. مثل درواقع اینکه خود سمن‌ها باید توانمند بشوند، وابسته به دولت نباشند، و مسائلی از این قبیل که من از اینها گذر می‌کنم و می‌رسم درواقع به موانع بیرونی.
چهار تا مانع بیرونی یا مشکل یا چالش می‌تواند سر راه فعالیت ان‌جی‌اُها وجود داشته باشد. یکی تعامل مؤثر سمن‌ها با همدیگر است، یکی تعاملی که سمن‌ها با جامعه باید داشته باشند، یک بخشش تعامل با بخش خصوصی است که آقای موسوی بصورت خیلی جامع آن را مطرح کردند مشکلاتش را، و بخش آخر تعامل سمن‌ها با حاکمیت است. من اصطلاح حاکمیت را از این جهت به کار می‌برم که اینقدر نهادهای درگیر در مسأله معلولین پراکنده و متنوع هستند که نمی‌شود لفظ دولت را به کار برد و بخاطر همین با نهادهای بسیار متنوعی ما در تماس هستیم. چالش‌هایی که درواقع تعامل سمن‌ها با حاکمیت دارد را تیتروار اشاره می‌کنم.
اول از همه نمایندگان سمن‌ها مطرح کردند که یک دوگانه‌ای درواقع وجود دارد که دوگانه کنترل و نظارت است. یعنی انتظار این هستش که یا چیزی که درواقع مشخص شده این هستش که صرفاً حاکمیت در رابطه با سمن‌ها درواقع نظارت داشته باشد. اما متأسفانه گاهی دیده می‌شود که تبدیل به کنترل می‌شود به جای نظارت. می‌خواهیم که به این مسأله توجه داشته باشند، از بدو ماجرا که مسأله تأسیس است و فرایند سخت و طولانی که مجوز دادن دارد. اینکه چقدر نهادهایی که مجوز سمن را می‌دهند پراکنده هستند. و بع نهایتاً اینکه نظارت گاهی باعث می‌شود که درواقع در ان‌جی‌اُها ترس ایجاد بکند، نتوانند ارتباط درستی با رسانه‌ها داشته باشند، ارتباط با جامعه جهانی نتوانند داشته باشند، و بهتر است که به این مسائل درواقع بعداً توجه داشته باشند که اینها را ما می‌خواهیم حل بشود.
در رابطه با بروکراسی خیلی زیادی که در نهادهای دولتی هستش و سمن‌ها وقتی می‌خواهند بیایند مطالبه‌گری کنند، مسئولین هم اشاره کردند که سمن‌ها مطالبه‌گر باشند، اما این لازمه‌اش این است که فرایند و روند را مسئولین فراهم کنند که سمن بتواند مطالبه‌گر باشد. نه اینکه بخواهد سمن بترسد یا اینکه اینقدر درگیر بروکراسی و چیزهای مختلف بشود، و گوش شنوا نباشد برای یک وقت ساده بخواهد برود بیاید. یک دوگانه وابستگی استقلال داریم. صدق درواقع تعریف ان‌جی‌اُ قرار است که یک بخشی از جامعه مدنی ان‌جی‌اُ که قرار است صدای جامعه هدف را به حاکمیت برساند، و درواقع یک لاوی‌گری بین جامعه مدنی و مردم و حاکمیت داشته باشد. درصورتی که خدای ناکرده شرایط به سمتی برود که ان‌جی‌اُها وابسته بشوند، و خودشان جی‌اُ بشوند به جای ان‌جی‌اُ، این کارکرد زیر سؤال می‌رود. ان‌جی‌اُها کارکردهای مختلفی در جامعه ما متأسفانه پیدا کرده‌اند. پیمانکار دولت شده‌اند، یک جاهایی درواقع خودشان جزء زیردست‌های دولت و مثل کارکنان دولت شده‌اند.
آن چیزی که مطلوب است و بسیاری از ان‌جی‌اُها دارند انجام می‌دهند، نظارت و مطالبه‌گری، لاویگری و حمایتگری از گروه هدفشان است. که این احتیاج دارد که همین رویکرد هم در حاکمیت وجود داشته باشد. ما خیلی جاها می‌بینیم که ارتباط جامعه مدنی با حاکمیت مختل است و بحران جایگاه وجود دارد. یعنی چه؟ من می‌خواهم یک مطالبه خیلی اصلی را مطرح بکنم و بخواهم که بعد از این همایش پیگیری بشود. بند 3 ماده 33 و تبصره 3 ماده 4 و بند “س” مقدمه کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت تأکید می‌کند که سمن‌ها باید ناظر باشند و باید یک جایگاه مشخص برای این امر داشته باشند، که پیشنهاد و مطالبه مشخص من به نمایندگی از ان‌جی‌اُهای که در آن پنل هم حضور داشتند این هستش که در کارگروه کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت و شورای هماهنگی امور افراد دارای معلولیت که می‌خواهیم هرچه زودتر تشکیل بشود، حتماً جایگاه مشخصی برای سمن‌ها باشد که آنها بتوانند که رأی بدهند، نه اینکه صرفاً بیایند یک حرف‌هایی بزنند و بروند و اتفاقی نیفتد.
من صحبت‌هایم را بخاطر کمبود وقت جمع‌بندی می‌کنم و نهایتاً چیزی که می‌خواهم درواقع از مسئولین محترم و خصوصاً نمایندگان مجلس این است که هرچه زودتر آن لایحه به سرانجام خودش برسد و قبل از بودجه 97 تصویب بشود. به این علت که خود آقای رئیس جمهور گفتند که نظارت کنید بر بودجه، ما می‌خواهیم که از آن جاهایی که ما فکر می‌کنیم که لزوماً نباید بودجه بیت‌المال صرف آن جاها بشود، شما درواقع این تلاش را بکنید که گرفته بشود و داده بشود به حقوق اولیه افرادی که دارند در این مملکت زندگی می‌کنند، از جمله حقوق افراد دارای معلولیت، و بودجه لازم داده بشود.

آقای ربیعی (وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی):
البته ما همانطور که گفتند بیشتر واقفیم که دوران شنیدن را دنبال بکنیم. دورانی که بیشتر بشنویم، بیشتر گوش بکنیم، و بفهمیم بیشتر. من اعتقادم این است که آقای موسوی جمله‌ای در صحبت‌هایشان بود، همه حرف‌ها خب اینجا زده شد. اعتقادم این است که خیلی وقت‌ها ما درک درستی هم از مسائل نداشتیم حتی. در یک دوره‌هایی وقتی نقد می‌کردند سالهای گذشته را در نوع سیاستگذاری، معلوم بود که خوب شنیده نشده صدا، و خوب درک مسأله نشده بود. ما خیلی وقت‌ها عارضه و بیماری را گاهاً اشتباه می‌بینیم. آدم‌هایی را دیده‌ایم که سرشان درد می‌کند و دستمالی به سر می‌بندند برای معالجه، در صورتی که این عارضه و بیماری یک مسأله کاملاً جدا از هم است. متأسفانه بسیاری از سیاست‌گذاری‌های ما و تشخیص مسأله، و در اینکه تشخیص بدهیم مسأله را، دچار نارسایی هستیم.
فکر می‌کنم که ما در پیرامون مسائل معلولان سه تا مسأله اصلی داریم و چهار تا حرکت از جنبه‌های مختلف و گروه‌های مختلف نیازمندیم.
{اولیش برنامه است که من اینجا کمک گرفتم از صحبت آقای موسوی شروع کردند، اما به برنامه پیرامون معلولان نیاز داریم.} ممکن است شما اعتراض کنید و بگویید که برنامه کم نداریم. من فکر می‌کنم اثربخشی برنامه‌هایمان را باید ما یک جور دیگری اندازه بگیریم. برنامه ریزی را با حرف‌های کلی اشتباه گرفته‌ایم. حرف‌های کلی و آرمانی زدن اینها برنامه نیست. ما سعی کردیم در لایحه حمایت از معلولان از حرف‌های کلی و آرمانی به عمل در سطح پایین برسیم. ما نمی‌خواهیم اینجا رویکرد بنویسیم، نمی‌خواهیم آرمان بنویسیم. ما نیازمند این هستیم که در بحث برنامه‌مان به نحوی برنامه بنویسیم که در زندگی واقعی معلول اثر خودش را نشان بدهد. طبقه بندی درست نشده. فکر می‌کنم ما حالا بعد از اینکه این برنامه از مجلس بیرون می‌آید، امیدوارم که پربارتر بشود در مجلس. اگر جایی ما کاستی کردیم در دولت، مجلس تکمیلش کند. سعی کرده‌ایم طبقه بندی ایجاد بکنیم. کارهای متفاوتی که در زندگی ملموس معلول اثر داشته را جدا کرده‌ایم و در این لایحه آورده‌ایم. و دردمندان خودشان هم مشارکت داشتند. خب من در آن دوره رئیس کمیسیون اجتماعی {دولت} بودم خود من و واقعاً گروه‌های اجتماعی مختلف خب مشارکت کردند.
من فکر می‌کنم که این چیزی که الآن تحت عنوان لایحه رفته، ما حداقل آموزش را، چه آموزش‌های عالی، چه آموزش‌های فنی، چه آموزش و پرورش در آن دیده شده. بخشی از مشکلات ما در حوزه آموزش است. بخشی از مشکلات ما معلولی است که هنوز به مدرسه نمی‌تواند برود، و این معلولی که به بی‌سوادی هم آینده را سپری خواهد کرد، این تلخترین نوع ماجراست. بخصوص معلولانی داشتیم که در مناطق مرزی هم زندگی بکنند، در مناطق قوم‌نشین زندگی بکنند، با فقر هم توام می‌شود، با عدم مدرسه هم توام می‌شود، این دیگر خیلی پرمصیبت می‌کند ماجرا را. خب در اینجا پیشبینی شده ما علاوه بر آن کارهای جانبی، همکاران ما در وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی در حوزه رفاه همین الآن هم ما این موضوع را مورد توجه قرار می‌دهیم که ما کودک معلول نباشد که بدون تحصیل باقی بماند. حتی من از آقای دکتر بندپی هم خواهش کردم که اگر همچین وضعیتی داریم در خانه معلول هم حضور پیدا کنیم. یعنی حضورمان را ببرین توی خانه معلول. این آمادگی در آموزش و پرورش هم وجود دارد.
در بحث آموزش عالی ما سعی کردیم که، الآن ما بیشتر روی هزینه ایستاده‌ایم در بحث آموزش عالی، که هزینه‌ها را برای معلولان کمک بکنیم، یا کامل بپردازیم یا درصدی بپردازیم، که خب یک طبقه بندی صورت گرفته. ولی من فکر می‌کنم بیش از این موضوع در آموزش عالی ما باید بعنوان گروه مشاوران معلولان در ورود به دانشگاه هم قرار بگیریم، و بتوانیم معلولین وقتی از دانشگاه بیرون می‌آیند، توانمندی‌های جانبی را هم خود ما بهش بدهیم. یا آموزش دوگانه را من برای معلول توصیه می‌کنم. برای معلولان چه در مقطع آموزش و پرورش و چه در مقطع دانشگاه توصیه من آموزش دوگانه است. همراه با آن چیزی که در دانشگاه دارد یاد می‌گیرد، اولاً مشاوره بدهیم که او کجا برود. دوماً وقتی رفت با آموزش دوگانه یعنی آموزشی که همراه با آموزش آمادگی برای ورود به جامعه و گرفتن فرصت‌هایی که در جامعه وجود دارد. خب ما این ایده را از قبل هم داشتیم و امیدوار هستیم که،
من فکر می‌کنم سال 1396 یک سال نوآورانه‌ای برای رابطه دولت و معلول بوده. حداقل ما سعی کرده‌ایم که این را در وزارتخانه دنبال بکنیم، و خود من شاید همین الآن برج هشت که هستیم حداقل هشت جلسه با معلولان داشته‌ام. حالا همکاران می‌گویند که شاید بیشتر بوده جلسه. بنابراین این مسأله هم برنامه است.
بعنوان مثال در بحث برنامه ما هیچ وقت پیشگیری جهت گیری نداشتیم. نمی‌گویم هیچ وقت، این هیچ وقت غلوآمیز است. منظورم از هیچوقت یعنی اینقدر کم بوده که قابل توجه نبوده. ما روی پیشگیری تمرکز کرده‌ایم الآن و باید بیشتر تمرکز کنیم. یکی از مطالبه‌گری‌ها روی پیشگیری باید باشد. در مورد پیشگیری من فکر می‌کنم مجلس کمک خوبی کرد و ما هم در برنامه ششم اقدام کردیم. فقط در لایحه نبود، یک دسته مصوبات در جاهای دیگر بود که اینها را باید بنشینیم تنقیح بکنیم، و قوانین و حقوق معلولان را تنقیح قوانین و مقررات باید بکنیم. ما در آنجا پیشبینی کردیم روی غربالگری‌های ژنتیک پیشبینی کردیم و آلزایمر را هم داریم دنبال می‌کنیم. و خب غربالگری‌های شنوایی و بینایی هم سه سالی هست که شکل گرفته.
من می‌خواهم بگویم که از همین نشستن کنار شما این ایده‌های پیشگیری را ما جدیتر دنبال کردیم. خب جای بسی خرسندی است که الآن در برخی از مناطق کشور ما غربالگری ما نزدیک به صد است. حالا صد ما صد ریاضی نیست، یعنی صددرصد که می‌گوییم، یعنی می‌توانیم بگوییم قالب آن استان پوشش داده شده. چیز قابل توجهی نیست که پوشش داده نشده باشد.
خب برمی‌گردم به اول بحثم که اثربخش کردن برنامه‌هاست. وگرنه برنامه‌ها از گذاره‌های کلی غیرعملیاتی بیرون می‌آید و در صحنه عمل خیلی اثر در زندگی ملموس معلول نمی‌گذارد. یکی از اولویت‌های ما در برنامه‌ریزی‌ها که ما انشاالله توجه بیشتری خواهیم کرد، کودک و زن است. ابتدا کودک و بعد زن را در اولویت خودمان گذاشته‌ایم، بنابراین کودکی که می‌خواهد هفتاد سال هشتاد سال نود سال عمر بکند با معلولیت، نیاز به توجه بیشتری دارد الآن، و زندگی طولانیتری را با معلولیت باید طی بکند. و زن به لحاظ اینکه به هرحال آن کارکردها و ویژگی‌هایی که زن در جامعه دارد می‌تواند کمک بکند، اگر کودک کودک دختر باشد باز اولویت دارد، خود کودک اولویت دارد، و زن اولویت بعدی ما. ما باید در این مورد به اعتقاد من برنامه‌هایمان را عملیاتیتر بکنیم. اینها را نمی‌شود در آن لایحه حمایت از معلولان بندبند توصیف کرد. اینها روح قانون است که ما باید آنها را بتوانیم استخراج بکنیم و بتوانیم اینها را ما دنبال بکنیم.
کسی که زندگی طولانی را می‌خواهد با معلولیت تجربه بکند، ما امروز باید حتی از تحصیلش کنارش قرار بگیریم تا دستیابی به یک فرصت اجتماعی برای زندگی راحتتر، را بتوانیم کنارش قرار بگیریم.
بعد از برنامه در سه‌گانه اولی که خدمتتان عرض کردم بحث مشارکت جمعی در حل مسائل، روحیه حل مسائل معلولان و مشارکت جمعی در حل مسائل. ما در این زمینه هم مشکل داریم، که حالا من سومی را هم خدمتتان عرض می‌کنم. یکی یکی هر کدام، ابتدا برنامه‌ریزی را باز کردم و بحث دوم و سوم را هم باز خواهم کرد.
بحث سوم دانش کار است. بدون تردید ما ممکن است ادعا کنیم خیلی چیزها می‌دانیم. ولی همینکه کنار شما الآن نشستیم خیلی چیزها یاد گرفتیم.
ادراکی که به من یک دختر دم بخت با دو برادر خواهر معلول داد، این ادراک را من در هیچ سخنرانی، در هیچ کتاب و در هیچ مقاله آی‌اس‌آی و غیر‌آی‌اس‌آی نمی‌توانستم بدست بیاورم. گفت وقتی خواستگار خانه می‌آید من خواهر و برادرم را باید پنهان بکنم. این ادراک را شما هیچ جا نمی‌توانید بدست بیاورید. این فقط در یک ممارست احساسی و حضوری و با شنیدن است.
خب ما دانش {در ارتباط} نیاز داریم. دانشمان را از چند جهت باید بدست بیاوریم. یکی ما تجارب جهانی را باید دنبال بکنیم. مرکز تحقیقات و مطالعات معلولان ما را آقای دکتر بندپی پایه‌ریزی کرده‌اند. این مرکز تحقیقات فقط تحقیقات توانبخشی نیست. ما متأسفانه مرکز تحقیقاتیمان {همیشه می‌گفتیم آقا} بحث سالمند است، بحث کودک است، بحث معلول است. اینها یک بخش جزئی از کارشان بخش درمان است. یک بخش کوتاهی از بحث معلولان ما در بخش توانمندی است، درمان است. بخش اعظمی از مسائل معلولان ما در حوزه‌های دیگر است، و دانشی که الآن ما جمع کرده‌ایم بیشتر دانش توانبخشی فیزیکی است. ما دانش توانبخشی اجتماعی را باید بیشتر جمع بکنیم.
ما باید از تجارب جهانی استفاده بکنیم. خود اینکه چجوری مناسب‌سازی را دنبال کرده‌اند، در چه برهه‌ای، خب اینها دانش است. سراغ طرح‌های ارزان قیمت مناسب‌سازی رفتن خودش دانش است. طرح‌های ارزان قیمتی که بتواند بار سنگینی به ساختمان نیاورد ولی مناسب سازی بکند، خب این ایده‌ها دانش است. تحقیقات و مطالعات پیرامون معلولیت و حرکت معلول در جامعه بحث سومی است که ما بهش نیاز داریم. دانش کارمان را ما باید در این زمینه افزایش بدهیم.
من فکر می‌کنم {…} گذاره‌ای که خدمتتان عرض کردم، برنامه‌ریزی اثربخش، روحیه و مشارکت جمعی و ضرورت کسب دانش و آبشار کردن دانش، و این دانش را ما باید دائم {از خود معلولین گرفته تا جامعه} بتوانیم آبشار بکنیم. چهار تا عنصر باید کنار هم جمع بشوند. یک خود معلول است. به اعتقاد من ما معلولانمان از توان‌خواهی به توان‌گستری، یعنی این باید باشد دیدگاه ما. خود معلول را از توان‌خواهی به توان‌گستری گسترش بدهیم. اینقدر توانایی در حوزه افراد معلول وجود دارد که اینها می‌توانند در جامعه کمک بکنند.
من یک وقتی رفته بودم به یکی از شهرهای استان مازندران، من پدیده‌هایی که می‌بینم پیرامون آن پدیده یک مقدار تأمل می‌کنم، فکر می‌کنم. یک پلاکاردی زده بودند که یک نفر توی یک مسابقه جهانی شرکت کرده بود، حالا ششم شده بود پنجم شده بود یادم نیست. احساس کردم او افتخار آن محله است. همین در ذهنم {… شد} که خب وقتی معلول‌های ما می‌روند در سطح جهانی قهرمانی‌های بزرگی به دست می‌آورند، الآن جامعه ایرانی یکی از مشکلاتش این است که همه فکر می‌کنند نمی‌توانند. الآن بخشی از بیکاران ما بیکاران شیک هستند. اصلاً احساس می‌کنند که، نه دنبال مهارت می‌روند، نه دنبال چیزی می‌روند. یک خانواده نسبتاً پولدار هم دارند که از آنجا ارتزاق می‌کنند. دنبال چیزی نمی‌روند، احساس ناتوانی می‌کنند. تو می‌توانی، تو توانمندی. یک معلول می‌تواند یک شهر را متحول کند.
من این تعبیر را از خانه زهره یاد گرفتم، رفته بودم خانه زهره، اینجا نشسته زهره، برادر زهره روی زمین نشسته بود. اینها مایل بودند که این به ویلچر برگردد. من همانجا ایده گرفتم. ما باید معلول‌هایمان از زمین روی ویلچر بیایند، از ویلچر سرپا بایستند، باید توان‌گستری کنند. این خودش یک هدف است. برعکس سیاست ما معلول را از روی ویلچر هم روی زمین می‌گذارد. یعنی من خانه زهره این ایده را گرفتم. ما باید خودمان را از زمین روی ویلچر برگردانیم، و از ویلچر به ایستادن برگردانیم، و حالا با آن واکر حرکت بکنند
پس یکی خود معلول است که ما باید این روحیه را در معلول ببریم بالا. من معلول‌ها را واقعاً سرمایه اجتماعی کشور می‌دانم. حالا بخشی معلول ذهنی هستند که به هیچ وجه قابل حل نیست، و فقط این جزء وظایف تمام دولت‌هاست که تکفل اینها را باید به عهده داشته باشند.
دوم بین معلول، نهادهای مدنی، جامعه و دولت، اینها باید کنار هم باشند. نهادهای مدنی تشکل‌ها خانم افتخارزاده در صحبتشان نکاتی را گفتند. ما دو نوع تشکل داریم. یکی تشکل خود معلول‌هاست، و یکی تشکل‌هایی که برای معلولان ایجاد می‌شود. به اعتقاد من ما در هر دو نیاز داریم دانشمان را اضافه کنیم و روش‌هایمان را اضافه بکنیم. ما سعی کرده‌ایم که در سیاستگذاری‌ها و سیاست‌سازی‌ها از تشکل‌ها استفاده بکنیم، و این جلسه امروز هم یک نمونه است. ما چگونه گسترش بدهیم که آیین‌نامه‌هایمان، آقای دکتر میدری خیلی زحمت کشیدند که این آیین‌نامه‌ها آیین‌نامه‌های روانی بشود، برای اینکه ما بتوانیم اینها را گسترش بدهیم.
من اشکالی که در تشکل‌ها می‌بینم، ارتباطات افقیشان ضعیف است، و هر تشکلی مکمل دیگری نیست و کمک به دیگری نمی‌کند. گاهی رقابت‌های منفی هم صورت می‌گیرد. ما قطعاً باید ارتباطات افقی تشکل‌ها را زیاد بکنیم و ارتباطات عمودی. اگر از ارتباطات افقی حرف می‌زنم، اگر در حوزه معلولیت بعنوان مثال ضایعه نخاعی تشکل داریم، ضایعه نخاعی‌ها باید با هم ارتباطات افقیشان قوی بشود. لازم نیست با هم ادغام بشوند. ما می‌توانیم تشکل‌های سالادی درست کنیم. {معمولاً وقتی می‌گویم تشکل … درست کنید، می‌خواهند آش شعله قلمکار درست کنند. همه را بریزند توی ظرفی، هیچ کس دیگر خودش را نداشته باشد، .. ما یک تشکل‌های افقی به شکل سالاد، در سالاد هر کسی عطر و بوی خودش را دارد، ولی مخلوطش را می‌گوییم سالاد است.}
ما باید تشکل‌های افقی کنار هم، لازم نیست در هم ادغام بشوند، هر کسی هویت خودش را داشته باشد، با هویت‌ها کنار هم بیاوریم، و تشکل‌های عمودی. { آنوقت مجموعه معلولان در نهایت بتوانند با … خودشان یک جامعه قویی که انشاالله در انتخابات آینده مجلس پیش رو و انتخابات ریاست جمهوری آینده هر کس بخواهد رأی بیاورد پیرامون معلول‌ها باید حرف بزند. و خود معلول‌ها باشند انشاالله.
آقای موسوی رفیق سال 59 من است. سال 59 خدمتشان بودیم، هر دو باهم در سپاه پاسداران بودیم.
ما در ارتباطات افقی و عمودی نیاز داریم در این زمینه کار بکنیم. و درمورد ماهیت این تشکل‌ها ما یک دور بنشینیم با هم حرف بزنیم. الآن چکار بکنیم، مهمترین کار چه است.
ما درک عمومی جامعه‌مان نسبت به معلول نیاز به بازنگری دارد، و این نیاز به کار دارد. و در این زمینه از کتب درسی تا صداوسیما و تا ماها که حرف می‌زنیم تا خود معلول‌ها که حرف می‌زنند باید ما کمک کنیم. من امروز هم عرض کردم، معلول یا تواناییش در جامعه باید به رخ کشیده شود، یا حقش باید به رخ کشیده شود. یعنی واقعاً ما رفتارهایمان رفتارهای اجتماعیمان وقتی پر تنش شده، اولین تأثیرش را روی معلول می‌گذارد. کافی است یک عصای سفید به دست را کنار خط کشی بگذاریم ببینیم چند تا ماشین ترمز می‌کند. یا یک نفر با ویلچر را در انتظار بگذاریم ببینیم چند نفر ماشین ترمز می‌کند. این در حقیقت نوعی لطف نیست، حقوق است، رعایت حقوق است. البته جامعه {… هستند} من نمی‌خواهم جامعه‌ای که پرتنش شده و همه به هم تنه می‌زنند و حرکت می‌کنند، دلشان می‌خواهد پایشان را روی شانه همدیگر بگذارند رشد بکنند، جامعه‌ای که دیگر کسی نمی‌ایستد {…} سایه سارش را بیندازد دیگران زیر سایه‌اش بنشینند، خب حقوق معلولان هم کمتر رعایت می‌شود. ولی به هرحال یکی از بحث‌های ما در جامعه این است که ما حقوق معلولان را در جامعه بعنوان یک حق بتوانیم گسترش بدهیم، و نگاه جامعه را نسبت به معلول بتوانیم برگردانیم.
خب بحث بعدی بحث دولت بود که من در برنامه‌ریزی نقش دولت را گفتم. ما اگر بتوانیم خود معلول، نهادها و کلیت جامعه بخصوص در نهادهای مدنی و ان‌جی‌اُها، من با اعتقاد در این زمینه صحبت می‌کنم، و دولت بتوانیم حرکت بکنیم. ما سال 96 خوب حرکت کردیم. من فکر می‌کنم سال 96 ما یک سالی بشود که بعداً آنهایی که تاریخ {… معلولیت} را می‌نویسند، حداقل سال 96 را یک خورده بگویند نقاط عطفی در این سال بود. از رفتن لایحه بالاخره قفلش شکسته شد در مجلس، این نوع جلساتی که ما شکل دادیم، من فکر می‌کنم سال 96 یک خورده سال متفاوت‌تری برای ما هست.
مسیر طولانی داریم دوستان، تشکل‌های معلولان، معلولان حاضر در جلسه، و همه آنهایی که ما پیرامونشان می‌خواهیم کار بکنیم. اما این مسیر طولانی دلیل این نیستش که بارهایمان روی زمین بماند. ما باید به سرعت مسائلمان را به جلو ببریم. قطعاً از فردا ما همه ساختمان‌ها را مناسب‌سازی شده نخواهیم دید. ولی باید تلاش بکنیم که حمل و نقل معلول را حل بکنیم. این تلاش مداوم را باید مدام دنبال بکنیم، نظارت بکنیم، تعقیب بکنیم، و گفتگو کنیم پیرامونش.
من از آقای دکتر {فتاح‌زاده}، روزنامه سلامت دارند، مدیرمسئولش هستند، اصلاً می‌خواهم صفحه‌ای هم شما بگذارید، اصلاً روزنامه‌های ما بگذارند. واقعاً ما این مسیر طولانی را می‌توانیم با دقت و عقلانی و به سرعت و درست برنامه‌ریزی بکنیم، درست انجامش بدهیم این را ما. و همینطور گفتگو پیرامون حقوق معلول را گسترش بدهیم. از گفتگوهای شیک و تزئینی گذر بکنیم، و همایش‌های تزئینی را واقعاً ما نمی‌پسندیم و نمی‌خواهیم. گفتگوها برای مطالبه‌گری و حل مسائل، ما تا زمانی که انشاالله هستیم و سالهایی که در خدمتتان توفیق خدمت داشته باشیم، هم معاون رفاه ما آقای دکتر میدری و هم رئیس سازمان بهزیستی ما آقای دکتر محسنی بندپی و هم آقای دکتر کردونی که در این حوزه فعالیت می‌کنند و در حقیقت مجموعه وزارتخانه با عناصر اصلیش فکر می‌کنم آمادگی هم روحی هم آمادگی ذهنی و هم آمادگی اعتقادی به اینکه این مسائل را دنبال بکنیم در خودمان وجود دارد.
من حالا امیدوارم که از نتایج این جلسه ما بتوانیم استفاده بکنیم، زودتر شورای مشاوران معلولانمان را هم مشخص بکنیم. آن شورایی که فعلاً قانونی داریم آن را جلو ببریم، تا شورایی که انشاالله به موجب لایحه هست که خب کار را غنیتر بکند، آن را هم انشاالله بتوانیم دنبال بکنیم. به امید این هستیم که معلولان عزیز ما بتوانند راحتتر زندگی بکنند و حق خودشان را از جامعه‌ای که خودشان هیچ نقشی در معلولیت نداشتند، معلول‌های ما یا ناشی از معلول‌های مادرزادی است که ما می‌گوییم طبیعی بالاخره، یا ناشی از سیاست‌ها و برنامه‌های غلط ما بوده، یا ناشی از جاده‌های غلط ما بوده، یا ماشین‌های غلط ما بوده، بی‌فرهنگی بوده، و به هرحال یک معصومیتی در کنار معلولیت هست که نسبت به جامعه صاحب حق بیشتری می‌شود، و باید حقوق بیشتری را از جامعه مطالبه کند.
برایتان آرزوی موفقیت و سلامتی دارم.

دکتر تاجگردون:
واقعیت این است که لایحه حقوق معلولان الآن در مجلس است که به همت خود شما عزیزان، و به هرحال رأی بالایی آورد در مجلس، و الآن بحث بررسی‌های فنیش شروع شده. اما ته قضیه این است که بعد از اینکه لایحه تصویب شد، دوستان درخواست داشتند از نمایندگان، که شما عزیزان هر چه بتوانید بحث تصویب فنی مواد را جلوتر بیندازید، که ما قطعاً نمی‌توانیم این لایحه را بطور کامل در بودجه سال 97 جاسازی بکنیم. ولی تا جایی که امکان دارد، قبل از اینکه مجلس وارد بحث بودجه بشود، بتوانیم یک بخشی از لایحه را که تصویب شده را توی بودجه 97 بتوانیم جای پایش را باز کنیم که اجرایی بشود این قضیه، و در کل بحث لایحه قطعاً از طرف دولت آمده و بودجه‌هایش پیشبینی می‌شود، ولی خیلی خیلی همیاری مجلس را ما نیاز داریم، و ته قضیه اگر این لایحه تصویب شده، با همت شما مجلسی‌ها درواقع چه در بحث بودجه‌بندی و چه نظارتش می‌توانیم، حالا من نمی‌خواهم اصطلاح سر سفره معلولان را بکار ببرم، چون اینقدر نخنما شده که تأثیر بدی می‌گذارد. ولی ملموس بشود نتیجه این لایحه در زندگی میلیون‌ها تن از افراد معلول کف جامعه، واقعاً به همت شما عزیزان مجلس خیلی بستگی دارد.
پیشاپیش از همراهی صمیمی شما سپاسگذاریم، و انشاالله در ادامه شاهد حضور با قدرت شما در اجرایی شدن این لایحه باشیم.

آقای … (نماینده مجلس):
{جامعه هدف معلولین همانجور که در مجلس هم دیدید شماها هم نمایندگانتان در سراسر کشور}، حالا ماها که نماینده یک شهرستان محروم هم هستیم. همین دیروز من رفتم شهرستان آمدم، چند تا از معلولین آمدند جلوی من را گرفتند گفتند تصویب کردید، بقیه را انشاالله کمک خواهیم کرد. در یکی دو هفته گذشته فکر کنم دو جلسه من خدمت آقای محسنی بندپی بودیم، تغریباً مواردی را که، چون یک قانون تا بخواهد جزئیاتش تصویب بشود و بیاید، خب یک سال عملاً عقب خواهد افتاد، چون به بودجه نمی‌رسد. آقای دکتر محسنی بندپی یکی دو جلسه خدمتشان داشتیم، برخی از موضوعاتی که می‌شود در بودجه سال 97 بالاخره جای پایش را گذاشت یا تقویت کرد را تلاش خواهیم کرد، و ایشان هم دلسوزانه موضوع را منتقل کردند که ما در بودجه ببینیم. البته خطوطش در برنامه ششم خوشبختانه هست و تعارضی با قوانین بالادستی ندارد، و مهم این است که ما بتوانیم اینها را تأمین بکنیم. مسائلی مثل حالا مسکن دو یا چند معلولین که حالا شروع شده و تقویت خواهد شد انشاالله در سالهای بعدی هم جلو خواهیم برد. خب سایر خدمات من توضیحات آقای وزیر را گوش می‌کردم، واقعاً برخی از موضوعات به یک دستگاه برنمی‌گردد، همه دستگاهها باید کمک کنند تا مشکل معلولین حل بشود. یعنی تیتر موضوعاتی که اینجا نوشته‌اید بیانگر یک مشارکت جدی همه دستگاههای اجراییست، یک بخشش موضوع پول و اعتبار است. البته دولت محترم لایحه‌ای را که داده واقعاً یک لایحه بسیار بسیار خوب و حمایتیست. نمی‌دانم بتواند عملش بکند یا ما بتوانیم کامل پوشش بدهیم. یک بندی را با آقای محسنی بندپی مرور می‌کردیم، بحث حداقل حقوق که گذاشته شده واقعاً یک حرکت خوبیست و البته وظیفه دولت هم هست. یک چیزی بوده که مغفول بوده و دولت در لایحه‌اش گذاشته، و ما هم انشاالله حتماً با {تغییرات} بیشتر تصویبش خواهیم کرد.
خب الآن منابع بسیاری که الآن در کشور دارد خرج می‌شود و من همیشه عرض کرده‌ام، و چند روز پیش که با مسئولین صداوسیما که صحبت می‌کردم، می‌گفتم ای کاش رسانه‌های ما بخصوص رسانه ملی ما بیش از آنکه مدافع ما ثروتمندان باشد، مدافع نیازمندان واقعی جامعه باشد. چون الآن در همین بحث اصلاح هدفمندسازی یارانه‌ها موضوع خیلی شفاف است. یعنی اصلاً نیاز به محاسبه و اینها ندارد. ما می‌گوییم که یا دولت می‌گوید که ما می‌خواهیم از دهک ثروتمندان بگیرند یا بهشان ندهند، اصلاً بحث گرفتن نیست، دیگر بهشان ندهند، بعد این جامعه هدف پایینتر را می‌خواهم خیلی تقویت کنند. چون ما امسال در بودجه سال 96 {یک تغییرات عمومی شد.} دولت در سال 97 یک پیشنهاد بسیار فزونتری را داشته، در سایر آیتم‌ها هم همینطور. ای کاش همه ماها، در این کشور پول خیلی خرج می‌شود، اصلاً تعارف هم نداریم. منابعی که ما الآن در کشور داریم خرج می‌کنیم، در مقیاس خودش پول زیادی است. ولی به هر دلیلی بد توزیع کرده‌ایم و بد خرج می‌کنیم، و بعد هم می‌خواهیم اصلاح کنیم، بلندگوی خیلی‌ها بلندتر از بلندگوی مستضعفان و نیازمندان و کسانی که جامعه هدف هستند مثل جامعه معلولین.
امیدواریم که همه ما در این راستا بتوانیم کمک حال باشیم. حالا همه همکاران مجلس ما حتماً در ادامه این لایحه در اجزایش حتماً کمک خواهند کرد، حتماً تقویت خواهند کرد. ما هم در یکی دو جلسه‌ای که خدمت آقای دکتر محسنی بندپی، امروز هم آقای وزیر ما را احضار کرد اینجا که بنشینیم روی همین مباحث صحبت بکنیم. البته نه اینکه من خدمتتان باشم، قرار شده دو سه تا موضوعی که بشود کمک کرد به جامعه شما به یک جمع‌بندی‌هایی برسیم. حتماً من می‌توانم فعلاً عجالتاً از طرف همکارانم در مجلس این قول را خدمتتان بدهیم که کاری که شروع کرده‌ایم انشاالله تقویت بشود سنوات بعد بودجه سال 97 انشاالله کمک خواهیم کرد. دعای خیر شما برای رفع مشکلات جامعه و شرایط کنونی اقتصاد حتماً مقبول درگاه حق خواهد شد.

دکتر مقیسه (مدیر روابط عمومی انجمن سی پی):
این ایده‌ای که امروز شما دور هم جمع شده‌اید برخواسته از ایده آقای دکتر {میدری} بود. ما سال گذشته در دی‌ماه بنا بود که انجمن سی‌پی و {…} به عبارتی همایشی را برگزار بکند که نوعی تقدیر و تشکر از عملکرد {…} باشد واقعاً. چون در چهار سال گذشته به لحاظ اینکه من ارتباط نزدیک با {…} دارم، شاهد فعالیت‌های خیلی خوبی در حوزه معلولین و توجه آقای {… به حوزه معلولین دارم.} این انگیزه‌ای شد که ما با آقای دکتر {میدری} وارد مذاکره بشویم و در گفتگوهایی که با ایشان داشتیم، ایشان پیشنهادی را دادند و گفتند که چه خوب است که ما یک حلقه وصلی را بین ان‌جی‌اُها ایجاد بکنیم تا به این طریق یک زبان مشترک به وجود بیاید برای اینکه انجمن‌ها بتوانند مطالبات خودشان را بهتر دنبال بکنند.
این ایده باعث شد که ما ابتدا ارتباط گیری با انجمن‌ها را در دستور کارمان قرار بدهیم. من تا تقریباً دو ماه دو‌و‌نیم ماه پیش با حدود شاید 240 یا 250 انجمن بطور مستقیم وارد صحبت و مذاکره شدم و از بعضی از انجمن‌ها دیدن کردم و از نزدیک با آنها به گفتگو نشستم. بحث جدیتر شد و از دوستان دیگری مثل آقای چالاکی و چند تا دیگر از دوستان به ما پیوستند، و در ادامه با پنجاه ان‌جی‌اُی دیگر هم این دوستان ارتباط برقرار کردند.
نهایتاً منجر به این شد که ما از انجمن‌هایی که واقعاً فعالیت‌های چشمگیری داشتند و قابل توجه بود، دعوت به عمل بیاوریم تا این همزبانی را ایجاد بکنیم. چهار جلسه که سه جلسه‌اش در گذشته برگزار شد در حضور آقای دکتر میدری و یک جلسه‌اش هم در حضور وزیر برگزار شد، و مبنا این شد که این را بالاخره برسانیم به یک گردهمایی جمعی و مجدد در حضور بخشی از مسئولین که امروز شما شاهد حضور این دوستان در جمع ما بودید.
به هرحال قدم‌های نخستین این مطالبه‌گری توسط انجمن‌ها فکر می‌کنیم که ایجاد شده. امیدواریم که این جمعمان ادامه پیدا کند. الآن با دوستی صحبت می‌کردم خارج از سالن، گفتند که پیوستگی و استمرار این جلسات می‌تواند به اصطلاح نتیجه بخش باشد. اگر که این رها بشود قطعاً این همایش ما هم { تاثیر و … برگزاری بقیه همایش‌ها منجر خواهد شد.} ما انشاالله شروع خواهیم کرد، با کمک آقای میدری و دوستان وزارت کار شروع خواهیم کرد {…} یعنی همین جمعی که چهار جلسه گذشته را در خدمتشان بودیم، با همین جمع حتماً مجلس خواهیم رفت، حتماً به وزارتخانه‌های مختلف خواهیم رفت، و مسائل و مشکلات معلولین را بصورت جدی دنبال خواهیم کرد، بصورت حضوری با مسئولین ذی‌ربط دنبال خواهیم کرد. اگر توفیقی داشته باشیم انشاالله این روند را سعی می‌کنیم که دنبال بکنیم، و همینطور که در جلسه گذشته که عرض کردم ما بنا داریم که هر سال یکی از مشکلات معلولین را بصورت جدی و ساختاری حلش بکنیم. و اگر این توفیق حاصل بشود ما می‌توانیم بگوییم که در ده سال آینده در بیست سال آینده بالاخره بیست تا از مشکلات معلولین را توانسته‌ایم برطرف بکنیم، و این می‌تواند {گام خوب و مناسبی هم برای ما و هم جامعه معلولین باشد.}

0 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟
خیالتان راحت باشد :)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.