سوم دسامبر «12 آذر» روز جهانی من است

من یکی ازبیش ازیک میلیاردنفر معلولان جهان هستم …
0070pptxازسال 1992 که سازمان ملل متحد تصویب نمود سوم دسامبر بعنوان روز جهانی معلولان نام گذاری شود, هرسال درچنین روزی ناخودآگاه من و بیش از یک میلیارد نفرمعلولان جهان منتظر رخدادهای مهم جهانی در سرتاسر دنیا و مراکز تصمیم گیری بویژه درکانون دولت ها و سردمداران سیاست گذاری کشورها هستیم. معضلات پیش روی معلولان دنیا چنان ریشه درابعاد مختلف زندگی این افراد دوانده است که نیاز به همت و تلاش تمامی دولت های عضو سازمان ملل متحد به وضوح قابل لمس است . سازمان بهداشت جهانی WHO درگزارشی تخمین می زند که امروزه بیش از یک میلیار نفر درجهان به یک یا بیش از یک وسیله کمکی نیاز دارند. با در نظر گرفتن روند رو به رشد پیری جمعیت جهانی و افزایش بیماری های غیر واگیر این رقم به فراتر از 2 میلیارد نفر افزایش خواهد یافت. سالمندانی که باتوجه به سنشان نیازمند دو یا چند وسیله کمکی می باشند. با این حال، اکنون از هر ده نفر تنها یک نفر درجهان (به این محصولات) دسترسی دارد. یا اینکه حداقل نیمی از 65 درصد معلولان کودک درسن مدرسه درجهان به دلیل فقر و عدم امکانات دسترسی ازتحصیل محرومند و …..
درگوشه ای ازجهان دریک کشور متمدن و صنعتی , فردی برای اینکه معلولان را ازسختی های زندگی نجات داده باشد تعدادی ازآنان را یکجا به قتل می رساند و تعدادی دیگر را با سلاح سرد مجروح می کند و دریمن و سوریه و عراق و …. معلولان را زیر باران گلوله و خمپاره و بمباران و …. ازبین میبرند و درکشورهای به اصطلاح مترقی و پیشرفته پناهندگان معلول و سالمند فراری از فقر و جنگ را به بدترین شیوه ها مورد آزار و اذیت قرار می دهندو …
هرسال دراین روز بالاترین مقام اجرایی کشورم برایم پیام می فرستد و ازمن و دوستان معلولم به عنوان قهرمان یاد می کند اما همین والامقام کشور درتمام دوره دولتش هیچ گروه و دسته ای ازمعلولان را به حضور نمی پذیرد تا حداقل شنونده مشکلات و دردل های آنان باشد !! حتی درسه سال گذشته درروز جهانی معلولان, من و همنوعانم آرزو بدل ماندیم بجای گوش دادن به پیام , ایشان را دراجتماع بزرگ معلولان ملاقات کنیم و از تدابیر و امیدواری هایی که برای بهبود اوضاع معلولان تبیین می کنند, انرژی بگیریم که متاسفانه تاکنون میسر نشده است!
هنوز هم محرومیت ها و تبعیضات روح خسته من معلول و تمام دوستانم را بسختی می آزارد, از قانونی که قرار است حامی و مدافع حقوقم باشد با گذشت حدود نه سال خبری نیست و تمام مسئولان علل مشکلات فعلی معلولان و عدم امکان رفع بسیاری ازمصائب را اجرایی نشدن همین قانون می دانند. بارها ازخودم پرسیده ام برای رفع تبعیض و برقراری عدالت و تامین حقوق افرادیک جامعه , حتما”باید قانون وجود داشته باشد!! پس وجدان کجاست؟ وظیفه دینی وانسانی کجا رفته است؟ تعهد و مسئولیت در قبال افراد جامعه در چه جایگاهی قرار دارد؟ مگر من خواسته ام که معلول شوم ؟ اگر به مشیت الهی ایمان داریم پس به یاد داشته باشیم که ممکن بود بجای من معلول, خدای ناکرده و ناشنیده شما و بسیاری از تصمیم گیرندگان کشور دچار معلولیت می شدید !! دراین صورت انتظار شما از مسئولان کشورتان چه بود؟ تا زمانی که معلول, بیمار, سالمند و …. دراین جامعه و در کل جهان وجود دارد و نیاز به مساعدت و همراهی دارد وظیفه تمامی آحاد جامعه و در راُس آن زمامداران امور درتمام جهان است که بدون هیچگونه تبعیض و کوتاهی نیازهای آنان را بنحو احسن تامین نمایند. و تازمانی که عمربه دنیا دارند زیر چتر حمایت های مادی ومعنوی دولت های خود قرار داشته باشند. زیرا ما عضوی از همین اجتماع و مردم هستیم و حقوقی انسانی داریم که همگان موظفند این حقوق را به جد رعایت و تامین نمایند. مگر می شود به معلول پروانه ای ( ای بی ) گفت چون هزینه درمان و هر نوبت پانسمان و …. شما, بیش از فلان تومان است, نمی توانیم از این بیماران حمایت کنیم, مگر می شود به من معلول و دوست نابینایم بگویند چون اعتبار لازم را دراختیار نداریم قادر به تصویب قانون جامع حمایت از حقوق معلولان که هربند آن نیاز به اعتبار دارد نمی باشیم و هردوره تصویب این قانون را به دوره بعد و زمان دیگرموکول کنند؟ و ……
امروز روز جهانی من است و من با بیش از یک میلیارد نفر همنوعانم در سرتاسر جهان از یک درد مشترک رنج می بریم, دردی که دیر یا زود جوامع را مجاب خواهد کرد در جهت رفع کوچک ترین موارد آن تلاش کنند و این حقوق از دست رفته را به بهترین شکل استیفاء نمایند. اگر امروز ما 15% جمعیت کل جهان را شامل می شویم, حق داریم به همین نسبت از امکانات و سرمایه های کشورهایمان بهره مند باشیم . هنوز معضلات اساسی معلولان در جهان را درمان, تحصیل و آموزش, اشتغال, دسترسی و برخورداری از حقوق اجتماعی در تمامی زمینه ها همانند سایر شهروندان, تشکیل می دهند. هنوز معلولان علیرغم توصیه های جهانی از کمترین امکانات و شرایط زندگی محرومند در بسیاری از کشورها همنوعان من سالهاست که از خانه های خود خارج نشده اند و تصویری بجز دیوارهای محل سکونتشان را به یاد ندارند. ورزش, تفریح و مسافرت برای بسیاری از همنوعان من بدلیل نبود امکانات و شرایط لازم محال و ناشدنی است, داشتن یک وسیله نقلیه مناسب و استاندارد, امکان استفاده از وسایط حمل و نقل شهری و برون شهری از آرزوهای دست نیافتی بسیاری ازمعلولان شده است. برخورداری ازتحصیل, اشتغال, مسکن و ازدواج برای همنوعان من به نوعی شوخی مبدل گشته است و از این دست مشکلات ریز و درشت آنقدر در اطرافمان موج می زند که پرداختن به همه آنها مثنوی صد من کاعذ خواهدشد!!
چشمانم هم مانند شانه هایم از سنگینی بار مشکلات تاب و توان خود را ازدست داده است, دوست دارم بخوابم, خوابی آرام و طولانی و وقتی از خواب بیدار می شوم ببینم که بسیاری از مشکلات پیش روی من و دوستانم مرتفع شده است, دولت ها و مسئولان به وظایف خود درقبال این اکثریت خاموش وقوف پیدا کرده اند. درکشور عزیزمان ایران نیز بیشتر ازتمام دنیا شاهدتحولات اساسی در تمام ابعاد زندگی معلولان باشم.
■ بجای یک واحد تولیدی با نیروی کار افراد معلول, دهها و صدها کارگاه و کارخانه تولیدی برای اشتغال این افراد ایجاد شده است.
■ دیگرشاهد آن نیستم که مادر روستایی برای رساندن فرزند معلولش به مدرسه که صندلی چرخدار ندارد, او را با فرغون بنایی حمل کند.
■ نظاره گر آن نباشم که برخلاف تمام کنوانسیون های جهانی دوستم را فقط به دلیل نابینایی از دسترسی به کرسی نمایندگی مجلس قانون گذاری کشورم منع می کنند.
■ معلولی از ناچیز بودن مستمری و عدم توفیق در تامین معاش خود و خانواده اش آه نکشد و شرمنده زن و بچه اش نشود.
■ کارخانجات خودرو سازی کشورمان چنان ترغیب شده باشند که بهترین محصولات خود را برای معلولان طراحی و با قیمت های مناسب دراختیارشان قراردهند تا نیاز به صدور مجوز واردات خودرو و هزار مشکل و موانع پی درپی آن نشوند.
■ اشتعال معلولان مورد توجه و دغدغه سازمانهای دولتی قرار گرفته باشد و کمترمعلول متخصصی بیکار مانده باشد.
■ مناسب سازی در کلیه ابعاد آن با یک استاندارد واحد و به سرعت پیش رود و شهرهای کشور همه به شهرهای بدون مانع برای معلولان تبدیل شوند.
■ امکانات ورزش, تفریح و گردشگری به یکی ازضروریات زندگی افراد معلول تبدیل شده و دیگر هیچ معلولی در حسرت ورزش, مسافرت و دیدار از موزه و نمایشگاه , پارک و … نماند.
■ مسکن مناسب برای معلولان به یک رویای دست نیافتنی تبدیل نشود.
و هزاران آرزوی خوب که حق هر انسانی است و من و دوستان معلولم هم از این قاعده مستثنی نیستیم وبهترین ها را لایقیم. والسلام

منبع: مسعود ورزنده؛ سایت آداک گردشگران معلولین، 11 آذر 1395

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *