روزگاری یکی از مشکلاتمان نبود آسانسور بود!

روزگاری یکی از مشکلاتمان نبود آسانسور بود!
حالا هم یکی از مشکلاتمان همین است
اما بعلت توجهات بیشتر به حقوق معلولین،
برخی ساختمان ها آسانسوردار شدند
ولیکن؛
امروز مشکل مان استاندارد نبودن آسانسورها است!
آسانسور ساختمان خودمان (به نوعی)
صندلی چرخدار جا نمیشود
لازم است حتما پایه های ویلچر درآورده شود.
و این برابر است با نداشتن حق استقلال برای فرد معلول
حساب کن غذا هست اما حق خوردن نداری!
یعنی معلول به تنهایی نمیتواند از آسانسور استفاده کند.
آسانسور هست اما صندلی چرخدار جا نمیشود و باید قسمتی از پایه و زیر پایی ها را باز کرد.
همیشه که نمیتوان برای هر رفت و آمدی پایه های صندلی چرخدار را درآورد.
تا بحال چندین ساختمان پزشکان و ادارات مختلف و شرکتها هم رفته ام که همینطور بوده است.
استاندارد آسانسور زیر چهار نفر بوده!
و فرد معلول نمی توانسته از آن استفاده نمیاد.
من اصول ساختمان سازی را نمیدانم و بلد نیستم اما از تمامی ساختمان سازان و مرتبطین با امور شهرداری و ساختمان سازی و املاک، عاجزانه تقاضا دارم که قسمتی از پرتی های ساختمان را اختصاص دهید به آسانسور البته اندازه استاندارد آسانسور.
اینطور نباشد که به امید داشتن آسانسور به اداره ای رجوع کنیم و نتوانیم به مقصد برسیم.
مسئولین ادارات هم که موظف نیستن به طبقات همکف رجوع کنند تا کار من معلول را انجام دهند.
امیدوارم با بازگو کردن این موارد لااقل تا سالهایی دیگر شاهد تغییر ساخت و ساز شهری باشیم. و زحمتی که برای راه اندازی آسانسور متحمل میشویم را هدر ندهیم و آسانسوری استاندارد تهیه و راه اندازی نماییم.

فرزانه حبوطی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *