فدراسیون جهانی ناشنوایان

فدراسیون جهانی ناشنوایان
World Federation of the Deaf

معرفی فدراسیون جهانی ناشنوایان
با علامت اختصاری WFD یک سازمان بین‌المللی غیردولتی است که سازمان مرکزی کانون‌های ملی ناشنوایان کشور می‌باشد.
فدراسیون جهانی ناشنوایان در سیستم سازمان ملل متحد رسماً وابسته به چهار مؤسسه تخصصی ملل متحد یعنی شورای اقتصادی و اجتماعی و سازمان آموزشی و علمی و فرهنگی (یونسکو) و سازمان بین‌المللی کار و بالاخره سازمان بهداشت جهانی می‌باشد. فدراسیون جهانی ناشنوایان در اولین کنگره جهانی ناشنوایان که در رم ایتالیا در سال ۱۹۵۱ برگزار شد، تأسیس شده است.
تصویب اساسنامه فدراسیون در رم ایتالیا
اصلاح در ۲۲- ۲۳ اوت ۱۹۶۳ در استکهلم سوئد
اصلاح در ۱۱ اوت ۱۹۶۷ در ورشو لهستان
اصلاح در ۲۰- ۲۱ ژویه ۱۹۸۷ در اسپوفنلاند
اصلاح در ۳ ژویه ۱۹۹۱ در توکیو ژاپن
از اصلاحات احتمالی بعدی اطلاعی نیست
در اساسنامه ۱۱ ماده‌ای فدراسیون که هر ماده آن یک یا چند قسمت دارد نام و محل و پرچم و روش‌های رسمی ارتباطی و عضویت و سازمان و اهداف و منابع مالی و اصلاح اساسنامه و انحلال و بایگانی اسناد مالی و غیرمالی تعیین شده است.
به موجب ماده ۳ اساسنامه فدراسیون جهانی ناشنوایان شش نوع عضو دارد:
۱- عضویت عادی به معنای عضویت اصلی
۲- عضویت وابسته
۳- عضویت بین‌المللی
۴- عضویت افتخاری
۵- عضویت حمایتی
۶- عضویت فردی
اعضای عادی سازمان‌های ملی ناشنوایان کشورهای مختلف هستند که در تصمیم‌گیری آن‌ها ناشنوا نقش تعیین کننده دارد.
تنها اعضای عادی در مجمع عمومی فدراسیون نماینده و حق رأی دارند. مجمع عمومی فدراسیون هر چهار سال یک‌بار ضمن برگزاری کنگره جهانی ناشنوایان تشکیل می‌شود و در فاصله هر دو کنگره هیئت فدراسیون (Board) مرجع عالی تصمیم‌گیری فدراسیون می‌باشد.
فدراسیون یک رئیس دارد که رئیس هر مجمع عمومی و رئیس هیئت فدراسیون می‌باشد یک کمیته مدیریت در جنب هیئت Board و یک دبیرخانه و دبیرکل تحت نظر هیئت و یک قسمت علمی و چند دبیرخانه منطقه‌ایی زیر انجام امور فدراسیون را به عهده دارند:
– دبیرخانه منطقه آمریکایی جنوبی
– دبیرخانه منطقه آمریکایی مرکزی
– دبیرخانه منطقه آسیا و اقیانوس آرام
– دبیرخانه منطقه آفریقای شرقی و جنوبی
– دبیرخانه منطقه اروپای شرقی و آسیای مرکزی
– دبیرخانه منطقه عرب
در حال حاضر فدراسیون جهانی ناشنوایان در کشورهای پنج قاره جهان جمعاً ۱۲۲ عضو عادی یا اصلی دارد. که از جمله آن سازمان‌های ناشنوایان ترکیه، پاکستان، آذربایجان، ارمنستان در همسایگی ایران می‌باشند.
تاریخ و محل تشکیل کنگره‌های جهانی ناشنوایان به شرح زیر است:
کنگره اول ۱۹۵۱- رم، ایتالیا – کنگره دوم ۱۹۵۵- زاگراب، یوگوسلاوی، کنگره سوم ۱۹۵۹- ویسبادن، آلمان، کنگره چهارم ۱۹۶۳- استکهلم، سوئد، کنگره پنجم ۱۹۶۷- ورشو، لهستان، کنگره ششم ۱۹۷۱- پاریس، فرانسه، کنگره هفتم ۱۹۷۵- واشنگتن دی سی آمریکا، کنگره هشتم ۱۹۷۹- وارنا، بلغارستان، کنگره نهم ۱۹۸۳- پالرمو، ایتالیا، کنگره دهم ۱۹۸۷- اسپو، فنلاند، کنگره یازدهم ۱۹۹۱- توکیو، ژاپن، کنگره دوازدهم ۱۹۹۵- وین، اتریش، کنگره سیزدهم ۱۹۹۹- بریسبین، استرالیا، کنگره چهاردهم در تابستان ۲۰۰۳ در مونترآل ‌کانادا تشکیل خواهد شد.
نوع عضویت کانون ناشنوایان ایران در فدراسیون جهانی ناشنوایان:
عضویت کانون در فدراسیون از نوع عضویت عادی است (Ordinairy membership) و بنابراین با ترجمه تحت اللفظی کانون عضو عادی فدراسیون است و نه عضو رسمی که در نامه‌های کانون قید شده است منتهی چون اعضای عادی فدراسیون از بین شش نوع عضو تنها اعضایی هستند که در مجمع عمومی فدراسیون حق نماینده و رأی دارند و بر این مبنا می‌توان آن‌ها را اعضای اصلی فدراسیون دانست جا دارد که بعد از این به جای «عضو رسمی» عبارت «عضو اصلی» به کار رود و کانون عضو اصلی فدراسیون جهانی ناشنوایان معرفی شود نه عضو رسمی فدراسیون.
کارهای علمی
کارهای علمی کنگره‌های جهانی ناشنوایان در موضوعات معین توسط فدراسیون که با تهیه و طرح مقالات کارشناسان در کمیسیون‌های تخصصی کنگره آغاز می‌شود و مباحثات و نتیجه‌گیری‌های این کمیسیون‌ها و بررسی و تصمیم‌گیری نهایی مجمع عمومی فدراسیون درباره آن از خدمات بسیار با ارزش فدراسیون جهانی ناشنوایان می‌باشد که تا کنون در کشور ما مورد توجه و بهره‌برداری نسبتاً محدودی قرار گرفته است.
منبع: صدای ناشنوا (زمستان ۸۱)؛ شکست سکوت، ش۵، بهار ۱۳۸۲، ص۱۸

چهاردهمین کنفرانس فدراسیون جهانی ناشنوایان
مونترال کانادا- ۲۰۰۳م
در پاییز ۱۳۸۲ آقایان مرتضی پیروزی، بهزاد اشتری، حمید امیری و روزبه قهرمان به نشست این فدراسیون در کانادا دعوت شدند. این گروه پس از بازگشت گزارش زیر را منتشر کردند.
۱۸ جولای
صبح اول وقت به محل برپایی کنگره که در طبقه فوقانی ایستگاه مترو به نام place- dArmcs واقع شده رفتیم و با ارائه مدارک لازم، اطلاعات مورد نیاز از جمله کارت ورود را گرفتیم. در ساعت ده و ربع صبح کنگره با سخنرانی خانم لیزاکاپنین آغاز شد. رئیس فدراسیون جهانی ناشنوایان در خطاب به نمایندگان ناشنوای کشورها گفت: تعداد شرکت کنندگان نسبت به گذشته خیلی بیشتر شده که باعث امیدواری بیشتر من شده. خیلی صمیمانه تبریک می‌گویم. بابت میزبانی عالی کانادا خیلی تشکر می‌کنم و همچنین از مدیریت عالی خانم کارول لی (دبیرکل فدراسیون) و نیز رؤسای پنج قاره (منطقه‌ای) خیلی تشکر می‌کنم. خاطرات زیادی در طول چهار سال پیش با آنان دارم. ما بایستی با هم تبادل نظر کنیم و در مورد مسائل مهم گوناگون در رابطه با ناشنوایان از جمله روش آموزشی، کاشت حلزون و غیره تصمیم‌گیری کنیم و طی قطعنامه‌ای به سازمان ملل بدهیم. تقویت فدراسیون جهانی ناشنوایان که طرف مشورتی سازمان ملل است، جزو وظیفه اصلی ماست. خواهش من این است که در کمیسیون‌های تعیین شده حضور فعالانه داشته باشید.
رئیس انجمن ناشنوایان کانادا (The Canadian Associatio of the Dceaf) که سمت دبیر کنگره را بر عهده داشت، خیر مقدم گفت و از یاری ناشنوایان کانادا به ویژه ایالت کبک و کمک‌های مالی کمپانی‌های گوناگون تشکر کرد و از تلاش‌های شبانه روزی خانم‌ها لیزا کاپنین و کارول لی در کمک به برپایی کنگره به خوبی یاد کرد.
نماینده بانک جهانی که خانمی معلول است و رئیس هیئت مدیره بازی‌های ورزشی المپیک ناشنوایان می‌باشد مختصراً در رابطه با کارهای انجام شده مربوط به ناشنوایان برای حضار صحبت کردند.
رئیس هیئت مدیره سازمان بین‌المللی که خانم ناشنوا و خونگرمی بود، چند جمله زیبا که نشان‌دهنده علاقه‌اش نسبت به دنیای پاک ناشنوایان می‌باشد، به زبان اشاره گفت که باعث خوشحالی همگان شد. وی افزود: ما با مشکلات متعددی از جمله استفاده دولت‌ها از مین جنگی و تبعیض و غیره روبرو هستیم، افراد معلول نسبت به سایران در وضعیت بدتری قرار دارند. ما ظاهراً در ابتدای قرن ۲۱ میلادی هستیم اما مشکلات متعددی همچنان باقی مانده و حتی بیشتر هم شده است. ما بایستی با هم همکاری فکری داشته باشیم. به خصوص من آماری را دارم که حدود ۴۰ درصد از ناشنوایان کشورهای عقب مانده از رفتن به مدرسه ویژه و آموزش دیدن محروم هستند. این نقیصه باید برطرف شود.
رئیس فدراسیون جهانی نابینایان که افراد دو معلولی (نابینا و ناشنوا) عضو این فدراسیون هستند، طی سخنرانی گفت: برای پیشبرد کارهای مربوط به نابینایان و ناشنوایان، ضروری است که این دو فدراسیون (نابینایان و ناشنوایان) با هم همکاری کنند لذا خوشحالم که مرا به این کنگره دعوت کرده‌اند.
در نهایت، خانم لیزا کاپنین به تشریح جزئیات تغییر یافته (به صورت پیشنهاد) در مفاد اساسنامه رسمی فدراسیون پرداخت که بعد از بحث و بررسی اصلاحاتی در آن صورت گرفته و بالاخره مورد تصویب همگان از جمله ایران قرار گرفت.
خانم کارول لی بابت حمایت مالی قوی ناشنوایان کشورهای ثروتمند مانند ژاپن، سوئد، فنلاند و آمریکا از فدراسیون جهانی ناشنوایان تشکر کرد و اظهار امیدواری کرد که این‌گونه کمک‌ها همچنان ادامه یابد، زیرا فدراسیون یک نهاد غیردولتی می‌باشد.
بعد از صرف ناهار، عملکرد مالی فدراسیون و جزئیات آن در طول چهار سال پیش به رؤیت و اطلاع حضار رسانده شد و مورد تصویب قرار گرفت. سپس با توافق همگان، بررسی موارد اصلاحی در اساسنامه فدراسیون آغاز گردید و مورد بحث قرار گرفت.
۱۹ جولای
جلسه در ساعت نه و ربع صبح شروع شد و در مورد انتخاب محل برپایی کنگره آینده در سال ۲۰۰۷ میلادی، از میان بوداپست (مجارستان)، دوربان (آفریقای جنوبی) و مادرید (اسپانیا) نمایندگان مربوطه برنامه کلی و جزئیات آن از جمله مکان و ظرفیت سالن برگزاری کنگره، میزان بودجه در اختیار، فاصله مسافت‌ هتل‌های انتخاب شده با محل کنگره و امثال آن را به اطلاع حضار رساندند.
۶۳ کشور با ۱۱۰ نماینده خویش در این انتخاب (رأی گیری) شرکت کردند.
نمایندگان کانون ناشنوایان ایران (آقایان پیروزی و قهرمان) بعد از مشورت و در نظر گرفتن تمام جوانب، به اسپانیا به عنوان میزبان کنگره جهانی ناشنوایان در سال ۲۰۰۷ میلادی رأی دادند. بعد از اعلام نتیجه آرا معلوم شد که:
اسپانیا ۳۱ رأی آورده در حالی‌که آفریقای جنوبی ۲۸ رأی و مجارستان ۴ رأی آوردند.
تعدادی از نمایندگان که طرفدار آفریقای جنوبی بودند، اصرار داشتند که مجدداً میان اسپانیا و آفریقای جنوبی رأی گیری شود اما این پیشنهاد از سوی اکثریت رد شد.
کانون ناشنوایان اسپانیا در سال ۱۹۳۶ میلادی تأسیس شده و اکنون دارای ۱۲۰ شعبه و ۲۰۰ پرسنل می‌باشد. کانون ناشنوایان مادرید برای برپایی کنگره آینده حدود ۴ میلیون دلار در اختیار دارد و متعهد گردیده که حدود ۷۰ درصد از کل هزینه برپایی کنگره را به عهده بگیرد و الباقی یعنی ۳۰ درصد را دولت اسپانیا پرداخت خواهد کرد. نماینده اسپانیا گفت: ما اصولاً آدم‌های خیالبافی نیستیم بلکه پیش‌بینی همه چیز را کردیم و حتی می‌توانیم با اطمینان کامل بگوییم که ۱۰ درصد از درآمد (سود خالص) بابت برپایی کنگره را به فدراسیون جهانی ناشنوایان خواهیم داد. سپس برنامه پیشرفته کامپیوتری Windya را به اجرا گذاشت که در آن، دو فرد ناشنوای اسپانیایی (خیالی) با کمک اشارات به تبلیغ و تحسین امکانات عالی کانون ناشنوایان مادرید برای میزبانی پانزدهمین دوره کنگره فدراسیون جهانی ناشنوایان پرداختند که بسیار جذاب و گیرا بود. این برنامه الحق در شکست دادن سایر مدعیان از جمله مجارستان و آفریقای جنوبی نقش مؤثری داشت. لازم به ذکر است هر داوطلب حدود ۱۵ دقیقه وقت داشت به تبلیغ و تشریح برنامه‌های خویش در رابطه با میزبانی دوره بعدی کنگره بپردازد.
نماینده آفریقای جنوبی ضمن اجرای رقص محلی مرتباً خواهش می‌کرد که بعد از چهارده دوره کنگره که بارها در قاره اروپا و آمریکا و آسیا برپا گردیده، لااقل یک‌بار به قاره سیاه آفریقا اجازه میزبانی کنگره را بدهند. روی شخصیت ماندلا (مرد محبوب و اسطوره‌ای آفریقای جنوبی که ننگ آپارتاید رژیم سابق سفید پوست را برانداخت) تکیه می‌کرد که قول حمایت مؤثری از برپایی کنگره در آفریقای جنوبی را به کانون ناشنوایان دوربان داده بودند. اما به دو دلیل (ضعف) نتوانست رأی بیشتری از اسپانیا به دست بیاورد:
۱- عدم تشریح جزئیات امور اجرایی از جمله امکانات جانبی سالن برگزاری کنگره و هتل‌ها
۲- عدم اجرای هر گونه برنامه نمایشی (اسلاید، کامپیوتری)
نماینده مجارستان ضمن سخنرانی، یک برنامه کامپیوتری در رابطه با میزبانی بوداپست به نمایش گذاشت که روی هم رفته خوب بود.
وی افزود: کانون ناشنوایان بوداپست در سال ۱۹۰۷ میلادی تأسیس شد لذا ما با اعلام میزبانی بوداپست به عنوان پانزدهمین دوره کنگره جهانی ناشنوایان در صدد گرفتن جشن صدمین سال تأسیس کانون ناشنوایان بوداپست هستیم. مجارستان به قلب اروپا معروف است و ناشنوایان آن خطه اشتیاق پذیرایی از شما را دارند. ۲۶ شعبه کانون ناشنوایان در مجارستان وجود دارد.
شهرداری بوداپست قول هر گونه حمایت مالی در رابطه با برگزاری کنگره را داده‌اند.
اما در مجموع، وجود بخشی از سیستم کمونیستی در مجارستان همچنین تزلزل وضعیت اقتصادی آن کشور (فقر مادی) موجب روگردانی اکثریت حضار از جواب مثبت به میزبانی بوداپست بود.
بعد از تعیین میزبان کنگره بعدی فدراسیون جهانی ناشنوایان، روند انتخاب رئیس جدید فدراسیون جهانی ناشنوایان به عنوان جانشین جدید خانم لیزا کاپنین که بعد از حدود ۱۲ سال ریاست، احساس خستگی و تمایل به کناره‌گیری را کردند، آغاز شد. در این زمینه سه داوطلب از فنلاند، کانادا و هلند برنامه‌ فعالیت و ایده خویش در رابطه با فدراسیون به اطلاع حضار رساندند (حدود ۱۰ دقیقه) نمایندگان کانون ناشنوایان ایران (آقایان پیروزی و قهرمان) به نماینده فنلاند به نام مارک کیوجکینن که الحق جانشین شایسته خانم لیزا کاپنین می‌باشد رأی دادند.
بعد از اعلام نتیجه آرا نماینده فنلاند ۴۷ رأی، نماینده هلند ۱۱ رأی و نماینده کانادا ۵ رأی آوردند. به این ترتیب، آقای مارک کیوجکینن به عنوان رئیس جدید فدراسیون انتخاب شد.
رئیس جدید فدراسیون جهانی ناشنوایان دارای تحصیلات عالیه دانشگاهی می‌باشد و متفکر و خوش برخورد به نظر می‌آید و سال‌ها (حدود ۸ سال) در سمت دستیار خانم لیزا کاپنین به کشورها، به ویژه کشورهای جهان سوم سفر کرده و از نزدیک با مشکلات و مسایل ویژه ناشنوایان جهان سوم به خوبی آشنا است و در صدد اعمال اصلاحاتی در برنامه فعالیتی فدراسیون جهانی ناشنوایان است و در این زمینه تئوری جدید (حاصل از تفکر و تجربیات شخصی) را به اطلاع حضار رساند که ایده غلط «یاری از شمال به جنوب» را بایستی به کنار گذاشت بلکه بایستی به صورت «تبادل نظر و تجربیات و استفاده از توانایی و استعداد یکدیگر» باشد و در این زمینه، بایستی اختیارات وسیعی به رؤسای منطقه‌ای فدراسیون جهانی ناشنوایان داده شود تا از این طریق، کانون ناشنوایان ایران بتواند از تجربیات سودمند کانون ناشنوایان آفریقای جنوبی که نمونه خوبی برای عبور از کشور عقب مانده به کشور موفق در زمینه ناشنوایان می‌باشد، بهره‌مند شود…
خانم لیزا کاپنین به نمایندگی از هیئت مدیره سابق فدراسیون، ضمن تشکر از احساس مسئولیت نمایندگان از جمله ایران در راستای انتخاب رئیس شایسته فدراسیون، به آقای مارک کیوجکینن تبریک گفت و از ایده عالی وی در راستای اعمال اصلاحاتی در شیوه مدیریتی فدراسیون جهانی ناشنوایان تشکر کرد و افزود: ما دیگر پیر شدیم و به موقع جای خودمان را به افراد جوان‌تر و با لیاقت‌تر و پر انرژی همچون آقای مارک کیوجکینن واگذار کردیم و برای ایشان آرزوی موفقیت و سربلندی می‌کنیم. ما بایستی تمام توانایی را که در وجودمان است در راستای حمایت از هیئت مدیره جدید فدراسیون به کار بندیم. تقویت فدراسیون به معنای تقویت همه ما ناشنوایان است.
آقای دکتر یرکر اندرسون به عنوان پیشکسوت مورد احترام حضار و نیز رئیس سابق فدراسیون طی سخنان کوتاهی گفت: خوشحالم که بالاخره رئیس جدید و نیز نایب رئیس فدراسیون (که اسپانیایی است و چون رقیبی نداشت، بدون رأی گیری انتخاب شد) و در نهایت سایر اعضای هیئت مدیره فدراسیون تعیین شد. الحق انتخابات با رضایت همگی به پایان رسید. اکنون من می‌خواهم اطلاعات جدید را به شما بدهم:
Second meeting of the Ad Hoc committee (16- 27 June 2003) که اطلاعاتش در سایت www.rightsforall.org موجود است.
برای آشنایی با قوانین مصوب، این دو کتاب مفید است:
۱- Human Rights and Disability
۲- The standard Rules
۲۰ جولای
به دنبال تلاش‌های اینجانب و رابط رسمی کانون ناشنوایان ایران (خانم ایران بهادری) وقت ملاقات با مسئولان فدراسیون جهانی ناشنوایان برای آقای دکتر مکارم (معاونت محترم توان‌بخشی سازمان بهزیستی کشور) گرفته شد. بدین وسیله ساعت ۱۱ صبح به اتاق ویژه ملاقات رفتیم که خانم‌های لیزا کاپنین و کارول لی و آقای مارک کیوجکینن (رئیس جدید فدراسیون) با خوشرویی به ما خوشامد گفتند.
خانم لیزا با سخنان زیر، جلسه را شروع کرد:
خیلی خوشحالم که شما از ایران پیش من آمدید. من خاطره خوبی از سفر به ایران سرزمین پر رمز و راز در هفت سال پیش دارم. من در خدمتتان هستم اما حدود یک ساعت وقت دارید. البته بدانید که من دیگر رئیس فدراسیون نیستم لذا رئیس جدید فدراسیون را که هموطن من هستند، به شما معرفی می‌کنم. خانم کارول لی همچنان در خدمتتان هستند (از سخن اخیر فهمیدم که رئیس جدید فدراسیون به خاطر توصیه خانم لیزا کاپنین در صدد حفظ خانم کارول لی در سمت دبیر کل فدراسیون هست).
دکتر مکارم در پاسخ گفت: بابت لطف شما ممنونم که فرصت خوبی به ما دادید. در کشور جمهوری اسلامی ایران ما به فکر ناشنوایان هستیم و در تلاش هستیم که وضعیت آنان بهبود یابد.
کانون ناشنوایان ایران را داریم که بسیار فعال و کاملاً مستقل است. ما از خط‌مشی فعالیت آنان حمایت می‌کنیم. در سازمان ما، برنامه آموزشی و توان‌بخشی ناشنوایان هنوز با سازمان استثنایی به توافق نرسیده‌اند. لذا خوشحال می‌شویم که از راهنمایی‌های فدراسیون جهانی ناشنوایان بهره‌مند بشویم و به خوبی می‌دانم که فدراسیون نسبت به حفظ موقعیت زبان اشاره در آموزش ناشنوایان حساسیت ویژه‌ای دارد.
به نظرم اطلاع‌رسانی درست و به جا به مسئولان سازمان‌هایی که با ناشنوایان ایران در ارتباط هستند خیلی مهم است. زیرا ما در این زمینه مشکلاتی داریم. از شما دعوت می‌کنیم که به کشور ما سفر کنید و ابتکارات جدیدی را در اختیارمان بگذارید تا خوب پیشرفت کنیم. مطمئن باشید که مشتاق استفاده از قوانین مصوب و اطلاعات به روز شما هستیم. ما برنامه‌ریزی صحیحی نداریم و با یاری شما بایستی برنامه‌ریزی‌ها تغییر یابد.
خانم لیزا در پاسخ به سخنان آقای دکتر مکارم گفت: من خوشحالم که شما درصدد ایجاد اصلاحاتی در نگرش نسبت به ناشنوایان هستید. خوشبختانه رئیس جدید فدراسیون با روش‌های آموزشی ناشنوایان به خوبی آشنا است و در دانشگاه تجربه مدیریت چندین پروژه عملی – تحقیقاتی مهم مربوط به ناشنوایان را دارد. لذا از طریق وی آماده هستیم که بیشتر شما را راهنمایی کنیم. ما امیدواریم که شما هر چه بیشتر بتوانید با مفاد قوانین مصوب آشنا بشوید و آن را در کشور خودتان رعایت کنید. ما همچنان در جهت یافتن تئوری جدید آموزشی ناشنوایان هستیم و آن را در اختیار همگان می‌گذاریم تا بتوانند به خوبی و به سهولت از تساوی حقوق با افراد شنوا برخوردار باشند. خیلی ممنون هستیم که ما را به کشور ایران دعوت کردید تا بیشتر در خدمتتان باشیم. البته شما باید برنامه ریزی بلندمدت و درستی داشته باشید. دوراندیش و آینده‌نگر باشید و الا امیدی به پیشرفت نخواهید داشت.
آقای مارک کیوجکینن افزود: خیلی ممنونم که شما از ایران برای گفتن تبریک به دیدن من آمدید.
همانطوری‌که خانم لیزا در مورد من گفته بود، من تجربه خوبی در رابطه با آموزش ناشنوایان و روش‌های آن دارم و به حدود ۳۰ کشور سفر کردم. دوستانم در دانشگاه فنلاند که متخصص آموزش ناشنوایان هستند، برنامه‌ای در دست تدوین دارند که آن را در اختیارتان خواهم گذاشت تا بدانید که چطور می‌توانید پیشرفت کنید. پیشنهاد من این است که اولین جلسه منطقه‌ای را در کشور خودتان برپا کنید، ما هم شرکت می‌کنیم.
خانم کارول لی گفت: در یونسکو برنامه‌های زیادی در مورد آموزش ناشنوایان وجود دارد.
مثلاً بچه‌های ناشنوایان چگونه و به چه صورت، زبان اشاره را یاد می‌گیرند؟ باید قوانین مصوب یونسکو در مورد بچه‌های ناشنوا را بدانید. در واقع انتخاب صحیح روش آموزشی ناشنوایان مهم است. خانم لیزا در وسط سخنان خانم کارول لی خطاب به دکتر مکارم پرسید: آیا شما با سازمان ملل در ارتباط هستید؟ اگر جواب مثبت است، چرا قوانین مربوطه در مورد زبان اشاره را قبول ندارید؟ به خصوص بیانیه سالامانکا در مورد زبان اشاره و استفاده از آن در مدارس ناشنوایان می‌باشد.
خیلی از اطلاعات مورد نیازتان در بیانیه سالامانکا هست، توصیه من این است که از تجربیات یونسکو استفاده کنید.
خانم کارول لی گفت: شعار یونسکو آموزش برای همه به معنای این است که در سطح ابتدایی تمام کشورها تا سال ۲۰۱۵ میلادی بایستی آموزش داده شوند یعنی همه ناشنوایان بایستی دارای سواد نوشتن و خواندن باشند.
ناشنوایان باید خودشان معلم باشند، نباید آنان را ایزوله کرد (روش تلفیقی را باید رد کرد) ایزوله به معنای اختلاط اجباری بچه‌های ناشنوا با افراد شنوا در مدرسه است. این‌گونه سیاست (روش تلفیقی) خلاف بیانیه سالامانکا می‌باشد که از دید فدراسیون جهانی ناشنوایان خلاف و ضد حقوق ناشنوایان محسوب می‌شود.
مرتضی پیروزی به عنوان نماینده کانون ناشنوایان ایران و سازمان بهزیستی و دانشگاه علوم بهزیستی بابت سخنان ارزنده مسئولان فدراسیون تشکر کرد و افزود: طی سفری که به دانمارک داشتم، به من گفتند: اگر برنامه زیرنویس تلویزیونی داشته باشیم کمکی به اطلاعات عمومی بچه‌های ناشنوا می‌شود البته روش آموزشی هم مهم است.
خانم لیزا گفت: بچه‌های ناشنوا به طور کلی باید زبان اشاره را یاد بگیرند تا معلوماتشان بالا برود. در غیر این ‌صورت با روش شفاهی نمی‌توانند از برنامه تلویزیونی خوب استفاده کنند. باید اول زبان مادری یعنی زبان اشاره را یاد بگیرند و گنجینه لغت آنان غنی بشود آن وقت می‌توانند جملات به کار برده در زیرنویس تلویزیونی را درک کنند.
روزبه قهرمان از نمایندگان کانون ناشنوایان ایران که در سمت یادداشت برداری مشغول به کار است طی سخنان کوتاهی گفت: تکنولوژی آموزشی در آموزش ناشنوایان نقش مؤثری دارد. استفاده به جا و صحیح از تکنولوژی آموزشی هم مهم است.
خانم لیزا ضمن تأیید گفته روزبه قهرمان افزود: موبایل نوشتاری (دارای سیستم SMS) را می‌توانید در ایران به کار ببرید مگر تعداد ناشنوایان در کشورتان کم است که استفاده از این تکنولوژی را کنار بگذارید؟
بچه‌های ناشنوا در فنلاند با کمک موبایل نوشتاری با یکدیگرارتباط برقرار می‌کنند که کمک بزرگی به روحیه‌شان می‌شود. از سال ۱۹۹۹ به بعد، قیمت تمام وسایل تکنولوژی از جمله موبایل نوشتاری و زیرنویس در مقایسه با سال ۱۹۹۰ که آقایان پیروزی و موسوی و خانم بهادری به دانمارک رفته بودند خیلی ارزان‌تر شده است.
دکتر مکارم گفت: تا کنون تلاشمان این بوده تلفن نوشتاری به زبان فارسی را درست کنیم و در اختیار بچه‌های ناشنوا بگذاریم البته قبول داریم که این نوع تکنولوژی قدیمی است. ما خوشحال می‌شویم که بتوانیم با یاری فدراسیون جهانی ناشنوایان و شرکت معروف فنلاندی (نوکیا) موبایل پیشرفته ویژه ناشنوایان را در اختیار آنان بگذاریم. سمینار منطقه‌ای را بر پا خواهیم کرد و برای این‌کار بودجه کافی در اختیار داریم. البته برنامه‌ریزی درستی نداریم. ما بیانیه سالامانکا و امثال آن را قبول داریم و به آن احترام می‌گذاریم البته بدانید که سازمان استثنایی مسئولیت آموزش ناشنوایان ایران را بر عهده دارند.
خانم لیزا در پاسخ گفت: من شرایط شما را درک می‌کنم و حتماً در حد توانایی‌مان آرزوهای شما را برآورده می‌کنیم. شما باید با رئیس منطقه‌ای فدراسیون جهانی ناشنوایان (ژاپن- توکیو) صحبت کنید (برای هماهنگی بیشتر) و همچنین با خانم کارول لی در مورد تعیین دقیق زمان سمینار منطقه‌ای و جزئیات برنامه آن هماهنگ کنید. وقت رو به اتمام است و من خوشحالم که از طرف دولت ایران به نزد من آمدید. برایتان و نیز برای دوستان عزیز ناشنوای ایران آرزوی موفقیت می‌کنم.
دکتر مکارم پرسید: آیا موافق هستید در سال ۲۰۰۴ میلادی برنامه سمینار منطقه‌ای بگذاریم؟
خانم لیزا گفت: اگر قبل از جولای ۲۰۰۴ باشد خوب است. و الا کنفرانسی در فنلاند داریم به مناسبت صدمین سالگرد تأسیس اولین مدرسه ناشنوایان فنلاند که در آن تمام روش‌های آموزشی ناشنوایان را مورد بحث و بررسی دقیق قرار می‌دهیم که برای ایران بسیار مهم است. من به شما توصیه می‌کنم که حتماً در این کنفرانس نماینده‌ای داشته باشید.
اما اگر بعد از جولای ۲۰۰۴ میلادی باشد، بهتر است در سال ۲۰۰۵ میلادی برنامه‌ای در ایران بگذارید تا ما حتماً بتوانیم در آن شرکت کنیم.
دکتر مکارم ضمن سپاسگزاری فراوان اظهار امیدواری کردند که قبل از جولای ۲۰۰۴ میلادی مسئولان فدراسیون جهانی ناشنوایان را در ایران ببینند و ضمن اینکه در کنفرانس فنلاند (مورد اشاره خانم لیزا) نماینده ایران حضور داشته باشد.
آقای مارک کیوجکینن در خاتمه سخنان، مرتباً می‌گفت: هماهنگی کامل بین ما و شما موجب تقویت فعالیت‌ها می‌شود. این نکته را همیشه در نظر داشته باشید.
۲۱ جولای
یک خانم ناشنوای آرژانتینی که از سوی مسئولان فدراسیون جهانی ناشنوایان به عنوان فرد نمونه جهان سومی در سال اخیر انتخاب شده بود برای حضار به زبان اشاره سخنرانی کرد:
۱- هیچ‌وقت مَن مَن (خودخواه) نباش بلکه بایستی روحیه همکاری جمعی را میان ناشنوایان ترویج کنید.
۲- به اغلب کشورهای جهان سوم سفر کردم و به خوبی احساس کردم که از سال ۱۹۸۹ میلادی به بعد، تغییر مهمی در میان ناشنوایان اغلب کشورها به وجود آمده زیرا آنان (رهبران ناشنوا) بالاخره یاد گرفتند که روی پای خودشان بایستند.
۳- خیلی روی بچه‌های ناشنوا سرمایه گذاری کنید زیرا آنان آینده جامعه ناشنوایان را می‌سازند. بچه‌های ناشنوای امروزی خوشبختانه مشکلات سابق ما را ندارند زیرا رابطان و تکنولوژی پیشرفته کمکی در اختیار آنان هستند لذا دیگر بار سنگین ارتباطی بر دوش والدین بچه‌های ناشنوا نمی‌باشد.
۴- ناشنوایان امروزی نسبت به گذشته خیلی بهتر توسط جامعه پذیرفته می‌شوند. به خاطر این که آگاهی جامعه افزایش یافته است.
۵- افراد شنوا با اینکه به ما علاقه‌مند هستند، در واقع نمی‌دانند که چگونه به ما ناشنوایان کمک کنند. وظیفه ما رهبران ناشنوا این است که به آنان بفهمانیم که جامعه ناشنوایان چه نیازهایی دارد که بایستی در اختیارشان گذاشت.
۶- حمایت و تقویت فدراسیون جهانی ناشنوایان مهم‌ترین وظیفه ماست. مشکل مالی را زیاد جدی نگیرید. زیرا وجدان قلبی خیلی مهم‌تر است. با وجدان کاری (قلبی) می‌توان مشکل مالی را حل کرد. بایستی از خودتان ابتکارات تازه‌ای بروز دهید و بر مشکلات مالی و غیره غلبه کنید زیاد از فدراسیون جهانی ناشنوایان که دارای محدودیت‌هایی می‌باشد، توقع نداشته باشید.
رئیس سابق کانون ناشنوایان آرژانتین به مدت ۴۰ سال مَن مَن می‌گفت و خودخواه بود و به هیچ‌کدام از ما اجازه هیچ گونه فعالیتی نمی‌داد و می‌گفت که من از همه بهتر می‌توانم تصمیم بگیرم.
ما جوانان گفتیم: ما متحد هستیم و با ابتکارات تازه‌ای که داریم، درصدد ایجاد تحولی در کانون آرژانتین هستیم تا وضعیت به نفع اکثریت ناشنوایان تغییر یابد. اما وی همچنان لجوجانه مقاومت می‌کرد. ما تصمیم گرفتیم با برپایی سمینار منطقه‌ای با دعوت خانم کارول لی او را شکست بدهیم و برای این‌کار بر روی پای خودمان ایستادیم زیرا دولت ورشکسته آرژانتین که حدود ۱۰۰ میلیارد دلار بدهی دارد، نمی‌‌توانست به ما کمکی بکند. از خودمان مایه گذاشتیم و به تمام شهرهای آرژانتین از شمال تا جنوب سری زدیم و ناشنوایان را برای شرکت در این سمینار دعوت کردیم تا اینکه در روز برپایی سمینار خانم کارول لی حضور یافت آن‌ هم با تعجب فراوان، زیرا حدود هزار نفر از راههای دور آمده بودند. در این سمینار، عملکرد سیاه فرد مورد نظر به عنوان رئیس سابق کانون آرژانتین در معرض دید همگان قرار گرفت…
خلاصه با حمایت قوی جمعیت زیادی از ناشنوایان که در گذشته خواب و بی‌خبر بودند، توانستیم انتخابات را برای اولین بار به شیوه دموکراسی برپا کنیم که اکنون نمونه خوبی برای سایر کشورهای آمریکای جنوبی در آمده است. ما خیلی خوب پیشرفت کردیم به خاطر اینکه روحیه همکاری جمعی داریم (در طول پنج سال اخیر، بعد از برگزاری سمینار مورد نظر).
۷- اگر ما خوب پیشرفت کنیم، افراد شنوا به ما احترام خواهند گذاشت. این را با اطمینان کامل به شما می‌‌گویم زیرا ما ناشنوایان آرژانتینی این را به خوبی تجربه کردیم.
۸- بدانید که خانم کارول لی که از فدراسیون حقوق می‌گیرد، اصلاً نمی‌تواند به تنهایی کارهای ۷۰ میلیون نفر ناشنوا در این کره خاکی را به راه بیندازد. ما باید از ایشان حمایت کنیم و هر پولی به دست آوردیم نباید فقط برای خودمان خرج کنیم بلکه به فدراسیون به منظور تقویت هر چه بیشتر، بدهیم تا با انرژی و قدرت بیشتری با سازمان ملل در ارتباط باشند و قوانین بیشتری به سود ما ناشنوایان را در آن سازمان بین‌المللی به تصویب برسانند.
۹- با ایجاد مسئولیت منطقه‌ای فدراسیون جهانی ناشنوایان در پنج قاره، وضعیت ناشنوایان خیلی بهتر شده است اما متأسفانه در حوزه کشورهای عربی به خاطر داشتن فرهنگ منجمد و افکار متحجر، ناشنوایان آن خطه حالت انزواگرایی دارند. ما باید به فکر آنان باشیم. در جنگ آمریکا با عراق من همیشه به یاد کودکان ناشنوای عراقی بودم که حتماً به خاطر نقص شنوایی مشکلات زیادی را گذرانده‌اند. آنان حتماً به خاطر نشنیدن آژیر خطر، جان خود را از دست داده‌اند.
۱۰- از تمام نمایندگان خواهش می‌کنم که تجربیات موفق خود در زمینه‌های گوناگون را به فدراسیون جهانی ناشنوایان بدهند تا من بتوانم استانداردی از آن تهیه کنم و در اختیار همگان بگذارم.
۲۳ جولای
اجلاس منطقه‌ای فدراسیون جهانی ناشنوایان در قاره آسیا به رهبری ژاپن با حضور ۱۶ کشور استرالیا، بنگلادش، چین، هنگ کنگ، اندونزی، ایران، ژاپن، کره جنوبی، ماکائو، مالزی، نپال، هند، پاکستان، فیلیپین، تایلند و نیوز لند در حاشیه کنگره شروع شد که در آن نمایندگان کانون ناشنوایان ایران آقایان اشتری و قهرمان شرکت کردند.
آقای اوراگی کیو به عنوان رئیس منطقه‌ای گزارش اجمالی را به اطلاع همگان رساند.
نماینده استرالیا پیشنهاد داد که جلسه منطقه‌ای در وسط برنامه‌های کنگره نباشد زیرا ما می‌خواهیم از سخنرانی‌های کمیسیون‌های تخصصی استفاده ببریم. پس در ابتدا یا آخر برنامه‌های کنگره باشد.
اوراگی کیو در پاسخ گفت: ما برای صرفه‌جویی و رعایت وضعیت مالی برخی از کشورهای فقیر قاره آسیا این کار را کردیم. دکتر اسوگی افزود: ما تنها نیستیم که این کار را می‌کنیم زیرا بقیه اجلاس منطقه‌ای مانند آفریقا، اروپا و غیره هم در وسط برنامه کنگره تشکیل می‌شود. ما با این کار در صدد جمع‌آوری پیشنهادات نمایندگان قاره آسیا و اقیانوسیه هستیم تا به صورت یک طرح اجمالی به فدراسیون بدهیم.
آقای اوراگی کیو گزارش بازدید از ازبکستان را به اطلاع همگان رساند که کانون ناشنوایان ازبکستان در آستانه از هم پاشیدگی ناشی از فقر اقتصادی (پس از نابودی رژیم کمونیستی تحت نفوذ مسکو) می‌باشد لذا از فدراسیون ناشنوایان ژاپن تقاضای کمک فوری را کردند.
فدراسیون ناشنوایان ژاپن در صدد خریداری بیمارستان کوچک و کارگاه تولیدی چوب که متعلق به کانون ناشنوایان ازبکستان است، می‌باشد تا از این طریق کمکی به کانون برای جلوگیری از تعطیلی بشود.
در ازبکستان ۱۲ شعبه کانون وجود دارد که متأسفانه رئیس آنان فرد شنوا می‌باشد. با توافق همگان، اندونزی (جاکارتا) و چین (شانگهای) به عنوان میزبان اجلاس منطقه‌ای در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ میلادی انتخاب شدند. نمایندگان سپس وارد شور و مشورت جهت انتخاب هیئت مدیره جدید کمیته مدیریت قاره آسیا و اقیانوسیه شدند. زیرا نمایندگان مالزی و کره جنوبی و سنگاپور از اعلام کاندیدای مجدد به دلایل گوناگون خودداری کردند.
آقای اوراگی کیو با توضیحات لازم به شرح زیر، نام آقای دکتر اسوگی و روزبه قهرمان را از لیست کاندیداتوری کمیته مدیریت قاره آسیا و اقیانوسیه حذف کرد:
دکتر اسوگی ژاپنی است لذا نمی‌تواند از طرف فیلیپین در انتخابات شرکت کند.
در نهایت، از میان نمایندگان استرالیا، ژاپن، تایلند، نپال، بنگلادش و مغولستان رأی‌گیری صورت گرفت که مغولستان به خاطر داشتن رأی خیلی پایین حذف شد. بقیه انتخاب شدند.
با توافق همگان مقرر گردید که هیئت مدیره جوانان وابسته به حوزه منطقه‌ای فدراسیون جهانی ناشنوایان در قاره آسیا و اقیانوسیه تشکیل شود و برای این کار اساسنامه‌ای تهیه شود و به صورت بخشنامه به تمام نمایندگان فرستاده شود که اولین جلسه جوانان قاره آسیا و اقیانوسیه در کجا برگزار خواهد شد و مقررات آن به چه شکلی می‌باشد. در حاشیه جلسه منطقه‌ای (وقت تنفس) دکتر مکارم با یاری اینجانب و روزبه قهرمان که با آقای اوراگی کیو رابطه نزدیکی دارد، توفیق صحبت با ایشان را به دست آورد.
دکتر مکارم از مشاهده داشتن ارتباط قوی میان کانون ناشنوایان ایران و ژاپن اظهار خوشحالی کرده و درخواست همکاری هرچه بیشتر را کردند. آقای اوراگی کیو در پاسخ ضمن تشکر و خوشحالی گفت: اطلاعاتی در رابطه با نیازمندی‌های ناشنوایان ایران را به فدراسیون ناشنوایان ژاپن بفرستید تا در جلسه هیئت مدیره مطرح و مورد بررسی قرار گیرد. ما با جایکا JICA که برای ناشنوایان برنامه‌های مدیریت آموزشی دارند، در ارتباط هستیم. شما به جایکا نامه بنویسید تا آنان بتوانند یاری‌تان بکنند. امید همکاری نزدیک میان ایران و ژاپن دارم. دکتر مکارم متقابلاً تشکر کرد.
دکتر اسوگی ضمن افتتاح جلسه دوم (بعدازظهر) گفت: آمار نشان می‌دهد که ۲۶ نماینده از ۱۶ کشور آسیا و اقیانوسیه به همراه ۴۰ تماشاگر (ناظر) از ۱۲ کشور و دو عضو هیئت مدیره فدراسیون در این جلسه حضور یافتند. من می‌خواهم به اطلاع شما برسانم که در تایلند انستیتویی به نام Thai sing Language Institute با یاری ژاپن راه‌اندازی شد که برنامه‌اش موفقیت آمیز ارزیابی شده است. لازم است که شما این برنامه را در کشور خودتان پیاده کنید. در این مرکز دو نوع مدرک مترجمی زبان اشاره داده می‌شود:
۱- آکادمیک (دانشگاهی)
۲- عامیانه (عمومی)
ما به هر دو گروه احتیاج داریم.
سعی من این است که در جایکا، نیز دوره تربیت رابط بین‌المللی گنجانده شود تا شما بتوانید در آن شرکت کنید. در پایان جلسه عملکرد مالی چهار سال اخیر به اطلاع همگان رسیده و مورد تصویب قرار گرفت. بدین وسیله جلسه به پایان رسید و تمام نمایندگان با یکدیگر خداحافظی کردند. به امید اینکه در سال آینده در اندونزی دوباره حضور یابند.
منبع: شکست سکوت، پاییز و زمستان ۱۳۸۲.

کنفرانس بین‌المللی فدراسیون جهانی ناشنوایان
هلسینکی فنلاند – ۲۰۰۵م
نادر غیرتمند
در تاریخ ۲ مهرماه ۸۴ جهت شرکت در کنفرانس بین‌المللی فدراسیون جهانی ناشنوایان به کشور سوئد عزیمت کردم. در فرودگاه استکهلم مورد استقبال یکی از دوستانم به نام ادیسون شادابی قرار گرفتم و به مدت ۵ روز در سوئد اقامت نمودم. سپس با همراهی ادیسون در تاریخ ۷/۷/۸۴، با کشتی Viking Line به شهر هلسینکی فنلاند رفتیم. این مأموریت ۴ روز طول کشید که از تاریخ ۳۰ سپتامبر تا ۳ اکتبر ۲۰۰۵ برابر با ۸ تا ۱۱ مهر ۱۳۸۴ در شهر هلسینگی بود. کنفرانس روز جمعه، ۸/۷/۸۴ برابر با ۳۰/۹/۲۰۰۵ ساعت ۱۰ صبح آغاز شد. در ابتدای این کنفرانس، خانم لیزا کاپنین، دبیر فدراسیون جهانی ضمن خوشامدگویی به تمام نمایندگان کشورهای مختلف اعلام کرد که روز به روز به تعداد شرکت کنندگان افزوده می‌شود و این باعث امیدواری بیشتر او شده است. ساعت ۳۰/۱۰ آقای مارکو جو کنین، رئیس جدید فدراسیون جهانی ناشنوایان نیز خطاب به نمایندگان کشورهای گوناگون، از افزایش تعداد شرکت کنندگان نسبت به گذشته ابراز امیدواری کرد و از میزبانی عالی کشور فنلاند، مدیریت عالی خانم لیزا کاپنین و همچنین دبیر کل فدراسیون و نیز رؤسای ۵ قاره منطقه‌ای تشکر کرد.
روز شنبه ۹ مهرماه ۸۴ برابر با ۱/۱۰/۲۰۰۵، ساعت ۳ بعدازظهر از سمینار خارج شدیم و به طرف مرکز شهر راهپیمایی کردیم. در پلاکاردهایی که حمل می‌کردیم از دولت فنلاند خواستار آن شده بودیم که حقوق ناشنوایان را مدنظر قرار دهد. سپس از مرکز شهر به طرف مجلس شورای ملی فنلاند راهپیمایی و در اطراف مجلس تجمع کردیم. سپس خانم لیزا خطاب به رئیس و نمایندگان مجلس شورای ملی گفت: ببینید که همه ناشنوایان جهان به شهر هلسینکی آمده و راهپیمایی نموده‌اند و خواستار در نظر گرفتن حقوق ناشنوایان هستند. باید به آن توجه خاصی داشته باشید و از آن‌ها یاری و حمایت کنید. بعد از آن رئیس مجلس سخنرانی کرد و گفت: ما در خدمت تمام نمایندگان کشورهای مختلف هستیم. من خودم می‌بینم؛ این‌ها مخارج و احتیاجات زیادی دارند ما باید به معلولان ناشنوا کمک کنیم تا جامعه‌ای مترقی داشته باشیم.
گزارش سخنرانی‌های کنفرانس
خانم ترسیا (Theresia Degenet) عقیده دارد: امروز، جامعه به ناشنوایان و معلولان به عنوان اشخاص بیمار نگاه می‌کند و همواره سعی کرده که از طریق امکانات پزشکی آن‌ها را مداوا نموده و یا شفا دهد. جامعه نمی‌داند که ناشنوایان اشخاص سالمی هستند و زبان مخصوص به خودشان را دارند و مسئولین سعی دارند مثل کسانی که دست ندارند برای ما دست مصنوعی درست کنند؛ در حالی که بعضی‌ها می‌توانند بدون استفاده از دست یا پا کارهای روزمره خود را انجام دهند و نیازی به دست مصنوعی ندارند. او بعد از تحقیقات زیاد به این نتیجه رسیده که این دیدگاه به ناشنوایان به عنوان بیمار نگاه می‌کند، نه انسانی که زبان مخصوص به خود را دارد. به این علت او پیشنهادی به سازمان ملل ارائه کرده که در کمیسیون حقوق معلولان (ADHoc) مطرح گردد که همه بتوانند عضو ADHoc شوند وی ادامه داد: کمیسیون ADHoc نیز پیشنهادهایی دارد که امیدوار است در سال ۲۰۰۷ در اسپانیا به تصویب برسد. در آن طرح، توجهی به گروه‌های مختلف معلولان شده و امید است که در کشورهای مختلف عضو سازمان ملل به اجرا درآید.
در مورد مسائل مهم ناشنوایان از جمله روش آموزشی، کاشت حلزون تصمیم‌گیری و طی قطعنامه‌ای به سازمان ملل ارائه شود. تقویت فدراسیون جهانی ناشنوایان که طرف مشورتی سازمان ملل است جزو وظیفه اصلی ماست خواهش من این است که در کمیسیون‌های تعیین شده حضور فعالانه داشته باشید.
در ادامه خانم مونا Mona سخنرانی کرد و گفت: همه می‌توانند در کنفرانس شرکت کرده و به فدراسیون ناشنوایان کمک مالی کنند. این سازمان به اشخاص مخصوص، کمک مالی خواهد کرد. وی افزود: در سایت سازمان ملل، کتابخانه‌های الکترونیکی وجود دارد که همه می‌توانند به آن دسترسی داشته باشند و در مورد پروژه‌های مختلف سازمان ملل مطالعه کنند. سازمان ملل احتیاج به همکاری با گروه‌های مختلف معلولان دارد تا توجه بهتری به آن‌ها شود. خانم مونا Mona امیدوار است که تمامی کنوانسیون‌ها و قوانین حقوق بشر در همه جا به اجرا درآید و فقط در کاغذ نماند. ناگفته نماند که DESA نیز به سازمان جهانی ناشنوایان WFD کمک مالی می‌کند.
وزیر امور خارجه و رئیس جمهور فنلاند نیز در این کنفرانس حضور پیدا کردند. وزیر امور خارجه فنلاند اعتقاد داشت: نباید همکاری بین‌الملی Globalization، دموکراسی و حقوق بشر افراد را زیر پا بگذارد؛ بلکه از آن برای بهبود حقوق بشر استفاده کند. جهانی سازی، توسعه و رفاه را به صورت عمومی بهبود می‌بخشد و این موجب می‌شود که دولت‌ها بتوانند تعهدات خود را در قبال حقوق بشر بهتر به انجام برسانند. با این حال به نظر می‌رسد که ثروت ایجاد شده به هیچ عنوان به طور عادلانه تقسیم نشده است. شکاف ناعادلانه رفاه بین طبقات مختلف که روز به روز عریض‌تر می‌شود هم، در سطح کشورها و در سطح بین‌المللی قابل مشاهده است.
خانم Wilma نماینده و عضو مجلس آفریقای جنوبی است. ایشان بیان کرد که چگونه از طریق سهمیه بندی وارد مجلس آفریقای جنوبی شده است. مجلس آفریقای جنوبی بعضی از مکان‌ها را به معلولان اختصاص داده و او توانسته است به این طریق اعتماد آن‌ها را جلب کند و وارد مجلس شود. لازم به ذکر است که او نمی‌تواند فقط از حقوق ناشنوایان دفاع کند، زیرا او نماینده همه معلولان در مجلس است، به همین علت او باید به منافع همه فکر کند لذا کار حجیم و مشکل است.
خانم Wilma عقیده داشت که می‌توان از حقوق بشر سازمان ملل استفاده کرد. او که برای قانون عدم تبعیض معلولان در آفریقای جنوبی کار کرده به منظور پیاده سازی نظرات خود، از این قانون استفاده کرده و از حقوق ناشنوایان حمایت نموده است. در تلویزیون‌های آفریقای جنوبی، همه برنامه‌ها به زبان اشاره ترجمه می‌شود و او سعی می‌کند ساعات ترجمه به زبان اشاره را زیاد کند.
آقای Thorstea Attlerbach، کارمند شورای اروپاست که برای معلولان کار می‌کند. ۴۶ کشور اروپایی عضو این شورا هستند و تقریباً ۸۰۰ میلیون نفر عضو دارد.
هدف این شورا حمایت از حقوق بشر و نظارت بر رعایت قوانین در تمام کشورهای عضو است. مجلس شورای اروپا، ۶۳۰ نماینده داشته و ۴۶ وزیر در کمیسیون‌های مختلف آن شرکت می‌کنند.
خانم هلگا Helga از کشور بلژیک که رئیس هیئت مدیره سازمان ناشنوایان اروپا (EUD) هم هست در سخنرانی خود در مورد فعالیت EUD توضیح داد و گفت: EUD اطلاعات جمع می‌کند و با همه، همکاری همه جانبه دارد. هدف EUD این است که در تمامی اروپا، ناشنوایان حق استفاده از زبان اشاره را داشته باشند. یکی از پروژه‌های EUD در سال ۹۷-۱۹۹۶ این بوده که چرا در همه کشورهای اروپایی، زبان اشاره به عنوان زبان ناشنوایان به رسمیت شناخته نشده است.
EUD می‌خواهد پیشنهادی به شورای اروپا بدهد که زبان اشاره به عنوان زبان ناشنوایان، در تمامی ۴۶ کشور اروپایی به رسمیت شناخته شود و سعی EUD هم بر این است که زبان اشاره را به عنوان زبان اقلیت ناشنوایان به تصویب برساند و عقیده دارد که به این طریق، می‌توان قوی‌تر شد. EUD دارای سایت الکترونیکی است و هر ماه از طریق Email اطلاعاتی را در مورد فعالیت‌هایشان به اعضا می‌فرستد و جلساتی را تشکیل می‌دهد.
او در ادامه لیست ریز هزینه‌های مترجم در کشورهای مختلف را به شرح زیر بیان کرد:
هزینه ترجمه در بلژیک ساعتی ۲۶ یورو
هزینه ترجمه در هلند ساعتی ۴۱ یورو
هزینه ترجمه در فنلاند ساعتی ۶۰ تا ۹۰ یورو
هزینه ترجمه در انگلستان ساعتی ۳۵ تا ۴۰ یورو
هزینه ترجمه در ژاپن ساعتی ۳۰ دلار
خلاصه متن سخنرانی خانم موناپار
(Mona Pare)
من از طرف سازمان ملل تأکید می‌کنم که ما سعی می‌کنیم یک کنوانسیون مناسب که حقوق معلولان را در نظر داشته باشد، فراهم کنیم.
Ad Hoc Committe در سال ۲۰۰۲ ایجاد شده و کارش فراهم کردن یک کنوانسیون در مورد حقوق معلولان است.
اینجانب تأکید می‌کنم که حقوق بشر با پیشرفت، ارتباطی مستقیم دارد؛ چون اغلب معلولان به علت تبعیض قائل شدن در بازار کار، فقیر بوده و از امکانات خوبی برخوردار نیستند. به خاطر همین است که این کمیسیون (AHC) برای مبارزه با فقر، توسط رئیس جمهور مکزیک، آقای فوکس در سازمان ملل ایجاد شده و به وسیله رئیس سازمان ملل هم تداوم یافته است. هدف این بوده که معلولان بتوانند در جامعه خدمت کرده و پیشرفت کنند و حقوق آن‌ها حفظ شود و مورد تبعیض قرار نگیرند.
منبع: شکست سکوت، ش۱۵ و ۱۶، زمستان ۱۳۸۴، ص ۴۲-۴۳.

بیانیه فدراسیون جهانی ناشنوایان درباره یکسان کردن زبان اشاره
در تاریخ ۲۵ جون ۲۰۰۹ فدراسیون جهانی ناشنوایان با انتشار بیانیه‌ای درباره اقدامات انجام شده برای یکسان کردن زبان اشاره در منطقه عربی شامل ۲۲ کشور و زبان اشاره بومی اعتراض کرد در این بیانیه گفته شده بود که «چنین اقدامی نقض حقوق بشر زبانی اشخاص ناشنوا است» چون تفصیل این بیانیه قبلاً در این سایت منتشر شده ذیلاً بعد از معرفی انجمن جهانی مترجمان زبان اشاره متن بیانیه انجمن مذکور در پشتیبانی از دیدگاه فدراسیون جهانی ناشنوایان نقل می‌شود:

تاریخچه انجمن جهانی مترجمان زبان اشاره
فکر تأسیس انجمن مترجملن زبان اشاره در سال ۱۹۷۵ در کنگره جهانی ناشنوایان در واشنگتن امریکا مطرح شده و در سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ در مناسبتهای مختلف پیگیری شده بود و سر انجام در ۲۳ جولای ۲۰۰۳ در جریان چهاردهمین کنگره جهانی فدراسیون جهانی ناشنوایان در مونترال کانادا انجمن جهانی مترجمان زبان اشاره تأسیس گردید و فعالیت خود را آغاز نمود بطوری که در جولای ۲۰۱۱ همزمان با کنگره جهانی ناشنوایان در دوربان افریقای جنوبی سوّمین کنفرانس انجمن جهانی مترجملن زبان اشاره هم با شرکت ۱۶۰ نماینده از ۴۶ کشور از جمله ۱۷ کشور افریقائی تشکیل گردید.
این انجمن که در ۱۳ جولای ۲۰۰۷ موافقت‌نامه همکاری با فدراسیون جهانی ناشنوایان را امضاء کرد در سال ۲۰۰۹ بیانیه زیر را در پشتیبانی از دیدگاه فدراسیون جهانی ناشنوایان درباره زبان اشاره طبیعی و زبان اشاره استاندارد صادر کرده است.
متن بیانیه
انجمن جهانی مترجملن زبان اشاره به شدّت نظریات فدراسیون جهانی ناشنوایان را در مخالفت با اقدامات پیشنهادی معمول برای یکی کردن زبان‌های اشاره در منطقه عربی تأیید می‌کند.
ما آگاه هستیم که خیلی از مترجمان زبان اشاره، استفاده کننده بومی زبان‌های اشاره محلی نیستند و به این جهت تلاش برای یادگیری و مهارت در این زبان‌ها را لازم می‌دانند آنها در یادگیری زبان لازم، فقدان علامت معادل برای لغات را غالباً احساس می‌کنند که در نتیجه یک فرهنگ لغات استاندارد ضروری است و با تنوع زبانی در پیکاری هستند که اشخاص بومی فارغ از آن می‌باشند. همچنین به مشکلاتی که مترجمان زبان اشاره به عنوان مثال در ترجمه نظریات و اصطلاحات جدید در آموزش عالی و اخبار تلویزیونی روبرو هستند و نیز به خواست آنها برای حل مشکل با ساخت علائم جدید اشاره وقوف داریم.
مع‌ذلک این تجربه انجمن جهانی مترجمان زبان اشاره است که برنامه‌های کمیته‌های زبانی برای ساخت مصنوعی و تحمیل زبان اشاره استاندارد در کشورهای مختلف جهان (به عنوان مثال بلژیک و کشورهای بالکان و هلند) با مقاومت جوامع ناشنوا و شکست مواجه شده است این نیز تجربه ما است که حاصل ساخت لغات جدید زبان اشاره بدون بهره‌گیری از تحقیقات راجع به زبان اشاره به ندرت موفق بوده است.
در حالی که در بعض محافل این عقیده وجود دارد که کشورهای با زبان گفتاری مشترک زبان اشاره مشترکی هم دارند ما می‌دانیم که اینطور نیست؛ چنانکه با وجود اینکه انگلستان و امریکا و جمهوری ایرلند زبان گفتاری برابری دارند زبان اشاره آنها نه فقط از نظر دستوری و ساختاری بلکه بطور کلی با یکدیگر اختلاف دارد. همین وضع در کشورهای سابق شوروی که زبان روسی زبان مشترک آنان است مشاهده می‌شود. به عهده حرفه مترجمی است که این نظر را که زبان‌های اشاره‌ای قسمتی از فرهنگ تاریخ و سنت هر کشوری است و با زبان‌های بومی مورد استفاده نزدیکی دارند رعایت نماید.
انجمن جهانی مترجمان زبان اشاره به اتفاق فدراسیون جهانی ناشنوایان، اولویت سازمان‌های اشخاص ناشنوا را در تکامل سیاسی، فرهنگی و آموزشی زبان اشاره کشور خود از جمله تهیه و توزیع کتاب‌های لغت زبان اشاره و وسایل آموزشی، مورد تأیید قرار می‌دهد.

ترجمه بیانیه فدراسیون جهانی ناشنوایان درباره استانداردسازی زبان‏‌های اشاره
۲۰ می‌۲۰۱۴
بر پایه پیمان‎نامه حقوق افراد دارای معلولیت در سازمان ملل متحد (CRPD)، ماده ۲۱، دولت‎ها موظف هستند که زبان اشاره را به رسمیت شناخته و استفاده از آن را تقویت کنند. معنای زبان اشاره در این پیمان‎نامه، زبان اشاره‌ای است که ناشنوایان در جاهای مختلف دنیا استفاده می‏کنند.
بعضی محققان یا سازمان‎ها در جاهای مختلف دنیا تلاش کرده و می‎کنند که زبان‎های اشاره را استاندارد کنند. آنها فرهنگ لغات اشاره منتشر می‏کنند و در آن برای هر مفهوم تنها یک اشاره را استاندارد معرفی می‎کنند و گونه‎های دیگر اشاره برای آن مفهوم را نادیده می‎گیرند. این برخورد، برخورد نادرستی است. زیرا به این ترتیب گونه‎های مختلفی که به طور طبیعی در جوامع ناشنوا شکل گرفته است، در این فرهنگ لغات منعکس نخواهد شد. اگر این فرهنگ لغات به عنوان منبعی برای آموزش زبان اشاره استفاده شود، یا برای تربیت مترجمان از آن استفاده شود، یا منبعی برای ثبت و توصیف زبان اشاره در نظر گرفته شود، بسیار منبع ناقصی خواهد بود و بیان کننده واقعیت غنی و تنوع گونه‎های زبان اشاره در یک کشور نیست. حتی ممکن است تداوم چنین فعالیتی در استاندارد سازی زبان باعث بیگانه شدن یا محروم شدن جوامع ناشنوایان از حقوق زبانی‎شان شود.
بنابراین لازم است تأکید کنیم که زبان‏های اشاره زبان‎هایی کامل و طبیعی هستند که ساختاری مستقل از زبان‏های گفتاری دارند. مسلماً این زبان‎ها به دلیل اینکه در کنار زبان‎های گفتاری یک جامعه حضور دارند، تحت تأثیر زبان‏های گفتاری پیرامون خود هستند ولی ساختارشان کاملاً متفاوت است.
بعضی افراد گمان می‎کنند که برای هر کلمه یا برای هر مفهوم باید تنها و تنها یک اشاره وجود داشته باشد که دیدگاه غلطی است. این دیدگاه هم از نظر زندگی روزمره زبانی و هم از دید علمی دیدگاه نادرستی است. باید توجه کنیم که در زبان‎های گفتاری هم این طور نیست که تنها یک کلمه برای یک مفهوم وجود داشته باشد (مثلاً به کلمات پاک، تمیز، نظیف، پاکیزه در فارسی توجه کنید که همگی در کنار هم در زبان فارسی حضور دارند و استفاده می‎شوند).
زبان‏های اشاره هم مانند زبان‏های گفتاری دارای گونه‎های مختلف اجتماعی هستند (Lucas and Valli 1992 and Lucas، Bayley, and Valli 2001) به وجود آمدن این گونه‎های مختلف اجتماعی به عوامل زیر بستگی دارد:
ـ تنوع جغرافیایی (شهر یا استان یا منطقه زندگی یک گروه ناشنوا)
ـ سن (تفاوت زبانی جوان‎ترها و پیرترها)
ـ تحصیلات (به میزان سطح سواد و تحصیلات افراد، زبانشان با هم متفاوت است)
ـ پیشینه خانوادگی (افرادی که در خانواده ناشنوا بزرگ شده‎اند با افرادی که والدین شنوا دارند، زبانشان متفاوت است)
ـ ارتباطات اجتماعی و میزان تماس با گروه‎های مختلف
ـ تفاوت‎های نژادی و قومی
ـ تفاوت سبک زبان بسته به موقعیت (رسمی، غیر رسمی، دوستانه، ادبی، شاعرانه و. . .)
ـ واژه‎های هم‏معنی با بار معنایی متفاوت (روش‎های مختلف بیان یک مفهوم)
همه زبان‏های دنیا این ویژگی را دارا هستند که برای بیان یک مفهوم روش‎ها یا کلمات مختلفی استفاده می‌شود. تنوع زبانی یک ویژگی طبیعی و مهم است که هم در زبان‎های گفتاری و هم در زبان‏های اشاره وجود دارد.
فدراسیون جهانی ناشنوایان درباره این موضوع بیانه‎ای منتشر کرده است. این بیانیه را در وب سایت اینترنتی این فدراسیون می‌توانید مطالعه کنید.
در این بیانیه تأکید شده است که کارها و فعالیت‏های مرتبط با زبان اشاره لازم است که با دخالت و حضور گویشوران بومی و طبیعی زبان اشاره و اعضای فدراسیون جهانی ناشنوایان انجام شود. همچنین باید توجه داشته باشیم که پیمان‏نامه حقوق افراد دارای معلولیت که در سازمان ملل متحد به تصویب رسیده همه دولت‏ها را ملزم کرده که اطمینان حاصل کنند ناشنوایان در استفاده از زبان اشاره آزادی عمل داشته باشند. فدراسیون جهانی ناشنوایان معتقد است که کارهای آموزشی و پژوهشی بر روی زبان‏های اشاره باید منعکس کننده اشارات مختلف طبیعی باشد که در جوامع گوناگون ناشنوایان مورد استفاده افراد قرار می‏گیرد. بنابراین فرهنگ لغاتی که برای زبان اشاره تهیه می‌شود باید در برگیرنده اشاره‏های مختلف برای یک مفهوم باشد که در نقاط مختلف یک کشور وجود دارد.
درست نیست که تنها یک اشاره از میان چندین گونه انتخاب شود و تنها همان یکی را در فرهنگ لغات ثبت کنند. بنابراین فدراسیون جهانی ناشنوایان هیچ فعالیت استانداردسازی مرتبط با زبان‏های اشاره را حمایت نمی‏کند، بلکه فعالیت‏های زبان‏شناسانه‏ای را حمایت می‏کند که در آنها ثبت و توصیف زبان‏های اشاره به طور دقیق و کامل نشان‏دهنده زبان طبیعی ناشنوایان باشد.
استانداردسازی زبان، شامل فعالیت‏های مختلفی است که همگی از نظر فدراسیون نادرست تلقی می‎شوند. بعضی از این فعالیت‏های نادرست شامل موارد زیر است:
ـ زبان اشاره قدیمی را «ناصحیح» خواندن و زبان اشاره دیگری را جایگزین آن کردن
ـ یکی کردن گونه‏های مختلف زبان به صورت یک زبان اشاره واحد
ـ حذف کردن اشارات خارجی از زبان اشاره
هیچ کدام از این فعالیتها مورد حمایت فدراسیون جهانی ناشنوایان نیست.
ملاحظات
مترجم درباره این بیانیه نکاتی به شرح زیر نوشته است. از دیگر فعالیت‏های نادرستی که در ایران در استانداردسازی زبان اشاره انجام شده، تحمیل دستور زبان فارسی به زبان اشاره است. به این ترتیب که دستور طبیعی زبان اشاره را «نادرست» تلقی کرده و سعی کرده‏اند دستور فارسی را جایگزین کنند که نتیجه آن بیگانه شدن ناشنوایان با این روش ارتباطی ناقص است. در دستور زبان اشاره حالات صورت (ابرو، دهان و لبها و. . .) اهمیت بسیاری دارد و با حذف آنها از زبان اشاره، درصد بالایی از ارتباط زبانی مختل خواهد شد.

1 پاسخ
  1. Maryam
    Maryam says:

    اینجانب مریم ۴۶ ساله و مجرد قصد مهاجرت به کشور كانادا را دارم .
    لازم به توضیح میباشد فارغ التحصیل مقطع کاردانی در دو رشته هنرهای سنتی و کامپیوتر نرم افزار می باشم و همچنین دارای ۱۳ سال سابقه کار به عنوان کارمند (کاربر کامپیوتر) در بخش های کارگزینی و آمار اداره بهزیستی استان خودم بودم. هم اکنون مشغول به یادگیری زبان انگلیسی میباشم. بنده کمی معلولیت گفتاری و شنوایی دارم. ولی قادر هستم به طور مستقل کارهای روزمره را انجام دهم.

    پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *