معرفی نشریات ناشنوایی در اروپا و آمریکا

معرفی نشریات ناشنوایی در اروپا و امریکا

گروه مأخذشناسی مجله

تلاش شده مهم‌ترین نشریات ناشنوایی و ناشنوایان در کشورهای اروپایی و امریکا را شناسایی و معرفی اجمالی از آنها داشته باشیم. البته در غرب از اوایل سده ۱۹ میلادی، ده‌ها نشریه درباره ناشنوایی منتشر شده و در اینجا نمی‌توان همه آنها را معرفی کرد. ولی تصمیم داریم در یک کتاب مستقل به معرفی نشریات اختصاصی بپردازیم. هم اکنون مهم‌ترین آنها گزارش می‌شود. این نشریات به ترتیب الفبای نام انگلیسی آنها به ترتیب شده‌اند.

سالنامه امریكایی ناشنوایان
The American Annuals of the Deaf

این نشریه از ۱۸۴۷ چاپ آن آغاز گردیده و به استثنای سالهای ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۷ كه جنگهای داخلی، انتشار آن را متوقف كرد، هر ساله منتشر شده است.
در ابتدا هیئت علمی مدرسه امریكایی ناشنوایان هارتفورد در كانتیكت، آن را خلاصه كرد؛ چرا كه دیگر نشریات انگلیسی‌زبان به آموزش كودكان ناشنوا و مسائل آن نمی‌پرداختند. این هیئت علمی، اهداف گسترده‌ای را برای این نشریه در نظر گرفته بود.
اهداف والای مدنظر برای این نشریه، بیش از سه سال و نشر دو مجله به طول نینجامید. در ۱۸۵۰ مسئولیت انتشار آن از مدرسه امریكایی ناشنوایان به مجمع مربیان ناشنوایان امریكا منتقل شد، كه از ۱۸۵۰ تا ۱۸۹۵ عهده‌دار انتشار آن بود. گردهمایی مدیران مدارس ناشنوایان امریكا كه پیش‌تر گردهمایی سرپرستان و رئیسان مدارس ناشنوایان امریكا نام داشت و امروزه گردهمایی مدیران آموزشی خدمت‌رسان به ناشنوایان نام دارد، در ۱۸۹۵ به مجمع مربیان امریكایی ناشنوایان پیوست.
در ۱۹۱۷، مجمع اخیر به این نتیجه رسید كه دیگر قادر به تأمین كمكهای مادی برای نشر سالنامه نیست. از آن پس گردهمایی مدیران آموزشی خدمت‌رسان به ناشنوایان، تا ۱۹۴۰ انتشار سالنامه را بر عهده گرفت و در این سال نیز مجمع مربیان امریكایی، دوباره كمكهای مالی به نشریه را آغاز كرد. از ۱۹۴۰ این سالنامه، نهاد رسمی مجمع مربیان امریكایی و گردهمایی مدیران آموزشی بوده است. توافقنامه ۱۹۶۱ بین این دو سازمان، آنان را مالكان مشترك سالنامه ساخت و از آن تاریخ، این دو سازمان، با كمیته‌ای متشكل از چهار عضو از هر یك از آنها، به اداره نشریه می‌پردازد.
با حمایتهای مالی گوناگون، سالنامه توانست در راستای هدف ابتدایی خود، كه همان انتشار گسترده مطالب مورد توجه و علاقه افراد دخیل در آموزش ناشنوایان بود، گام بردارد. مقالات سالنامه، دربردارنده موارد زیر بود: متون تاریخی، فنون تدریس و توضیحاتی در تأثیر عوامل سیاسی بر آموزش ناشنوایان. خوانندگان این سالنامه برای دستیابی به آمار مرتبط با ناشنوایی، گزارشهای تحقیقاتی درباره روان‌شناسی و جامعه‌شناسی ناشنوایی، رساله‌های فلسفی و گزارشهایی از كنفرانسهای مهم برای افراد متخصص در زمینه ناشنوایی، بدان مراجعه می‌كنند.
این سالنامه بخشی به نام «دیدگاه‌ها، پرسشها و پاسخها» دارد كه دربردارنده نقل قولهایی از سایر منابع، و پاسخهای سردبیر به پرسشهای خوانندگان است. همچنین گاهی این بخش دارای سرمقاله‌هایی است. بررسی آزمونها و كتابهای موجود در زمینه آموزش ناشنوایان نیز بخش همیشگی این نشریه است. افزون بر این، سالنامه بخشی به نام «معلم با معلم» دارد و در آن، روشها و مواد درسی جدیدی ارائه می‌شود، كه یا خوانندگان ارسال داشته‌اند و یا به قلم سردبیر است.
از ۱۹۶۷، سالنامه یك شماره را به راهنمای خدمات به ناشنوایان اختصاص داده ‌است. نخستین بار در ۱۸۵۸ بود كه گزارشی آماری درباره خدمات به ناشنوایان منتشر شد. در طول سالیان این گزارشها گسترده‌تر شد تا اینكه یك نشریه، تماماً به ارائه خلاصه‌ای از اطلاعات مربوط به ناشنوایان اختصاص یافت. شماره ماه ژانویه تا ۱۹۶۷ حاوی اطلاعات آماری بود و پس از آن، این اطلاعات در شماره ماه مه ارائه گردید؛ چرا كه پردازش داده‌ها و آماده كردن آنها برای چاپ، یك سال به طول انجامید. امروزه شماره راهنما در ماه آوریل منتشر می‌شود. این شماره به شرح اطلاعات مربوط به هر مدرسه و برنامه ویژه كودكان ناشنوا در ایالات متحده می‌پردازد؛ از جمله: نشانی پستی و شماره تلفن هر مدرسه، شماره تلفن معلمان، شمار ثبت‌نام‌ شدگان، توزیع دانش‌آموزان بر مبنای سن، شمار دانش‌آموختگان و شمار دانش‌آموزانی كه به چندین معلولیت مبتلا بوده‌اند. دیگر قسمتهای شماره ماه آوریل، شامل موارد زیر است:
فهرست امكانات موجود برای دانش‌آموزان ناشنوا در مقاطع پس از دبیرستان؛ برنامه‌های آموزش پرسنل شاغل در زمینه آموزش ناشنوایان در دانشگاه‌ها؛ برنامه‌های مخصوص دانش‌آموزان ناشنوا و نابینا؛ برنامه‌های توان‌بخشی فدرال و ایالتی؛ سازمان‌های مذهبی؛ خانه‌سازی و اسكان ناشنوایان؛ برنامه‌های ورزشی؛ اردوهای تابستانی؛ سازمان‌های ملی ناشنوایان؛ سازمان‌های تخصصی ملی و مراكز اطلاعاتی درباره ناشنوایی؛ برنامه‌های تحقیقاتی برگزیده و تحت حمایت مالی دولت؛ برنامه‌های درجه دكتری در زمینه ناشنوایی. همچنین این راهنما دربردارنده فهرست اعضای مجمع مربیان امریكایی ناشنوایان و كمیته‌های تخصصی سازمان‌های حامی نشریه نیز هست. افزون بر این، هر ساله این نسخه راهنما، مقالات مطالعاتی را ارائه می‌دهد كه حاوی خلاصه تحقیقات و آرمانهای موجود در زمینه موضوعات عمده و مورد علاقه مربیان متخصص، از جمله قوانین جدید، دانش‌آموزان مبتلا به چندین معلولیت و هماهنگی آموزشی است. نسخه راهنمای سالنامه، ابزاری بسیار ارزشمند و سودمند برای مدرسان به شمار می‌آید. در سال ۱۹۶۹، و برای اذعان بر اهمیت این راهنما سردبیر مجزایی برای آن منصوب شد. ویلیام كریگ ، مدیر مدرسه ناشنوایان پنسیلوانیای غربی در پیتسبرگ ، سمت سردبیری نسخه راهنما را بر عهده گرفت و در ۱۹۷۴ نیز، هلن كریگ ، كه یكی از اعضای كادر مدرسه پنسیلوانیای غربی بود، در سمت دستیار سردبیر، همكاری با او را آغاز كرد.
سردبیران سالنامه: نخستین سردبیر سالنامه، لوسرن رای ، یكی از اعضای هیئت علمی مدرسه امریكایی ناشنوایان بود. هنگامی كه مجمع مربیان امریكایی، ناشر سالنامه گردید، رائی همچنان به فعالیت خود به عنوان سردبیر ادامه داد. در سال ۱۸۵۵، ساموئل ‌پورتر جانشین وی شد؛ همو كه آغازگر گزارشهای آماری سالنامه درباره آموزش ناشنوایان بود. پس از شش سال، لِوِلین ‌پرات از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۰ این سمت را عهده‌دار شد. وی پیش از آن در دانشگاه ملی افراد كرولال ، كه بعدها دانشكده گالودت نام گرفت، فعالیت می‌كرد پنجاه سال پس از آن، بین سالهای ۱۸۷۱ تا ۱۹۲۰، ادوارد آلن ‌فی سردبیر سالنامه بود. وی همانند سردبیران پیشین، استاد دانشكده ملی كرولالها بود و در پایان فعالیت خود در آنجا، به سمت معاون رئیس دانشكده برگزیده شد. فی، سالنامه را در بالاترین سطح و استاندارد سواد و دانش نگاه داشت. خود او استاد زبان انگلیسی و دانشمندی در زمینه زبان‌های خارجی و ناشنوایی بود. او كه از بحث و اختلاف‌نظر بیمی نداشت، سالنامه را به نشریه‌ای پرشور و هیجان بدل ساخت؛ اگر چه پنجاه سال فعالیت وی به عنوان سردبیر نشان از این دارد كه وی بر مقالات این نشریه با كمال انصاف و عدالت نظارت داشته است. او اغلب نظریاتی را در نشریه منتشر می‌كرد كه بحث‌انگیز بودند. مدیریت وی باعث شد مقالات داخل و خارج از حوزه آموزش دانش‌آموزان ناشنوا احترام خاصی برای سالنامه قائل شوند.
دیگر معاون رئیس دانشكده گالودت، ایروینگ اس. فاسفلد ، پس از فی سردبیر سالنامه شد. فاسفلد، دارای درجه دكتری در روان‌شناسی بود، و در دوران او، شمار مقالات مرتبط با نتایج آزمایشهای روان‌شناختی دانش‌آموزان ناشنوا افزایش یافت. مسئولیت در قبال این روند نشر نیز نشانگر روندی جدید در زمینه آموزش و به ویژه آموزش استثنایی بود. پس از استعفای فاسفلد در ۱۹۴۳ به مدت دو سال ایگناتیوس بورلی ، رئیس مدرسه ناشنوایان مریلند ، جایگزین وی شد. در سال ۱۹۴۵ لئونارد‌ الستاد ، سردبیری سالنامه و ریاست دانشكده گالودت را برعهده گرفت كه در ۱۹۴۸ او این سمت را به پوری‌ واكس ‌داكتر واگذار كرد كه در ۱۹۴۰ به عنوان دستیار سردبیر آغاز به كار كرده ‌بود.
مك‌كی ‌ورنون در ۱۹۶۹ جانشین داكتر شد. ورنون بخشهای «دیدگاه‌ها» و «معلم با معلم» را به سالنامه افزود و تلاش برای افزایش تأثیر مثبت این نشریه را استمرار بخشید. او نسبت به تفاوتهای ظریف سیاسی‌ـ فرهنگی در آموزش كودكان ناشنوا بسیار حساسیت نشان می‌داد.
سالنامه نخست به صورت فصلنامه منتشر می‌شد. از سال ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۰ هر دو ماه یك بار انتشار یافت. اما از ۱۹۰۰ تا كنون در ماههای ژانویه، مارس، مه، سپتامبر و نوامبر منتشر می‌شود. ششمین شماره، نسخه راهنماست كه در ماه آوریل انتشار می‌یابد.
اهمیت نشریه: شمارگان سالنامه در طول قرن بیستم سه برابر شده‌ است و در این مدت شمار دبیران دانش‌آموزان ناشنوا نیز به دو برابر افزایش یافته است. سالها، مدارسِ تحت نظر گردهمایی مدیران آموزشی ناشنوایان، به تعداد اشتراك خود با نشریه كه نمایانگر وسعت كادر آموزشی آنها نیز بود، هزینه‌ای را پرداخت می‌كردند؛ اما در ۱۹۶۹ این رویه تغییر یافت و پس از آن، تمامی اعضای مجمع مربیان امریكایی در ازای بخشی از دستمزد خود، با سالنامه مشترك می‌شوند. در ۱۹۲۰ كه فِی از سمت سردبیری استعفا داد، سالنامه ۱۱۰۰ مشترك داشت و به گزارش همین نشریه در سال مالی ۱۹۸۵ آن، ۴۴۰۰ نسخه برای توزیع میان ۳۶۱۵ مشترك آن به چاپ رسید. با این همه، رقم شمارگان، نشانگر اهمیتی نیست كه این نشریه در آموزش دانش‌آموزان ناشنوا دارد. مدت طولانی انتشار آن باعث شده ‌است كه مجموعه و شماره‌های آن به سندی معتبر از آموزش كودكان ناشنوا در ایالات متحده بدل شود. افزون بر این، به نظر آنان كه توجه خاصی به ناشنوایان و این حوزه دارند، بازتاب رویه‌های كنونی در این زمینه، سالنامه را یكی از معدود نشریات ضروری ساخته ‌است.

آشا
American Speech- Language- Hearing Association (ASHA)

این نشریه كه از سپتامبر ۱۹۵۹ به همت انجمن گفتار، زبان و شنوایی، شروع به كار كرد، شمارگانی كمتر از شش هزار نسخه داشت كه به تدریج به پنجاه هزار نسخه رسید. خوانندگان آن، عمدتاً آسیب‌شناسان گفتارـ زبان ، شنوایی‌سنجان ، و دانشجویان هستند و در حدود نهصد نسخه از آن نیز به كتابخانه‌ها و سایر مشتركان، فرستاده می‌شود.
هدف از انتشار آشا این بود كه بین اعضا و مقامات ارشد انجمن، مجرای ارتباطی به وجود آید. این نشریه به چاپ مطالبی می‌پردازد مرتبط با فعالیتهای حرفه‌ای و اداری آسیب‌شناسان گفتارـ زبان، شنوایی‌سنجان و انجمن گفتار‌ـ زبان و شنیداری. این مجله، در طول بیست سال نخست انتشار، به صورت تك‌رنگ و با تصاویر بسیار اندك، چاپ می‌شد.
در اواخر ۱۹۷۸، قالب مجله، دوباره طراحی شد، بدین صورت كه جلد آن، تمام رنگی بود و در متن آن، از رنگ، بهره گرفته شده بود. همچنین، بر داشتن تصاویر و ترسیمها نیز تأكید داشت. سپس، مقالات جدیدی در آن گنجانده شد و مولفان، تشویق شدند كه به شیوه‌ای غیررسمی، مطالب را بنگارند و برای نمونه، از اصطلاحات تخصصی كم‌تری استفاده كنند و بیشتر به ارتباط با خوانندگان، توجه داشته باشند.
آشا، همچنین دست‌نوشته‌های ارسالی را نیز می‌پذیرد كه البته باید در قالب مقاله ، مطلب مجله‌ای، اخبار، گزارشهای كمیته، سرمقاله‌های میهمان، بررسی كتابها و مطالب بالینی و نامه باشد. گزارشهای كمیته به اعضای كمیته آشا محدود می‌شود؛ اما ضرورتی ندارد كه دیگر مقاله‌نویسان به آشا وابسته باشند. شایان ذكر است كه هیچ دستمزدی به مؤلفان مقالات، پرداخت نمی‌شود.
آشا، در موضوعات تخصصی بسیار گسترده‌ای، از جمله موضوعات فلسفی، فكری، تاریخی و یا تركیبی، به چاپ مقاله و گزارش می‌پردازد. مقالات و مطالب مجله‌ای از لحاظ محتوا از یكدیگر متمایز می‌شوند. دست‌نوشته‌های دارای ماهیت فنی كه توسط اعضای آن تخصص باید مورد بررسی قرار گیرند، مقاله محسوب می‌شوند و برای بررسی، به حداقل سه دستیار سردبیر، ارجاع می‌گردد. مطلب مجله‌ای، عموماً نیازمند این نوع بررسی نیست و همانند سایر قسمتهای مجله، بدان پرداخته می‌شود.
خوانندگان نیز می‌توانند با ارسال نامه به سردبیر، درباره موضوعات مرتبط با اختلالات ارتباطی، ابراز عقیده كنند. آشا پذیرای طیف گسترده‌ای از موضوعات و نظریات است. واكنشها، عقاید متضاد، آرا و پرسشها نیز چنانچه در دویست كلمه و یا كمتر مطرح شوند، قابل چاپ هستند. نامه‌های بدون نام و امضا، چاپ نخواهند شد، اگرچه در صورت تقاضای نویسنده نامه، چنانچه سردبیر، وی را بشناسد و دلیل موجهی برای ناشناخته ماندنش وجود داشته باشد، از ذكر نام وی، خودداری می‌شود.
سرمقاله‌ها، اساساً همان نقش نامه‌ها را دارند؛ با این تفاوت كه بین یكهزار تا دو هزار كلمه هستند. بررسی كتاب‌ها مطالب بالینی نیز مشروط به رعایت برخی رهنمودها چاپ می‌شوند. افزون بر این، از بخش‌های جدید نیز در این نشریه استقبال می‌شود.
همه دست‌نوشته‌ها پس از پذیرش، از لحاظ سَبك، ویرایش خواهند شد و مقالات پذیرفته شده، صرفاً برای تأیید مؤلف به او برگردانده می‌شوند. دست‌نوشته‌هایی كه منتشر شده و یا در نشریه و مؤسسه دیگری تحت بررسی است، نباید برای آشا فرستاده شود.
سیاست ویرایشی آشا بر اهمیت نوشتار مؤثر در همه مطالب منتشر، تأكید دارد؛ چرا كه هدف اصلی از انتشار مطالب در آشا، برقراری ارتباط است. آشا، نشریه‌ای است كه بیشترین شمار خواننده را در انجمن گفتارـ زبان‌ـ شنوایی امریكا داراست و در مطالب آن، در صورت امكان، اصطلاحات تخصصی كه برای همه خوانندگان مفهوم نباشد، حذف می‌شوند و به جای «نویسنده حاضر» و یا «محقق»، از اول شخص و ضمایر آن، استفاده می‌گردد.
مطالب مهم سالانه نشریه عبارت‌اند از: گفت‌وگو با رئیس انجمن؛ بررسی مهم‌ترین رویدادهای مجمع؛ فهرست راهنمای كتابها و مطالب بررسی شده؛ راهنمای تولیدكنندگان و ناشران ؛ گزارش سالیانه؛ گزارش حسابرسان، اعضا و مسئولیتهای كمیته؛ اصول اخلاقی؛ فراخوانِ مقاله برای مجمع؛ برنامه‌های دانشگاهی و درمانگاهی معتبر؛ گزارش قانونگذاری شورا؛ وضعیت حقوق‌های دفتر مردمی؛ فهرست اعضای جدید.
هر سال، برخی شماره‌ها، به موضوعی خاص می‌پردازند؛ برای نمونه، نقش اقلیت‌ها در این تخصص، تحقیق درباره وسایل كمكی شنوایی و آسیب‌شناسی گفتار در زندان‌ها.

چشم‌انداز ارتباط
Communication Outlook

نشریه‌ای بین‌المللی است كه هر سه ماه یك بار منتشر می‌شود و منحصراً به چاپ اطلاعاتی درباره فناوری و وسایل كمك‌شنوایی کسانی كه قادر به سخن گفتن نیستند، می‌پردازد. این وسایل و فناوریها، دامنه گسترده‌ای دارد و از تصاویر ساده‌ای كه فرد برای نیازهای اساسی خود به آن اشاره می‌كند تا زبان اشاره و وسایل كمك‌شنوایی الكترونیکی رایانه‌ای را كه مجهز به دستگاه ‌تركیب‌كننده صدا است و می‌تواند كلمات، عبارات و جملات گوینده را نشان دهد، شامل می‌شود. این گونه‌های مختلف ارتباطی، زیر یك مقوله به نام تقویت‌كننده ارتباط، دسته‌بندی می‌شوند. فلج مغزی، از میان رفتن سلولهای عصبی، ضربه مغزی، نواقص شنوایی، سكته و بیماری، تنها بخشی از محدودیتهای فیزیكی است كه شخص را از سخن گفتن و گاهی از نوشتن باز می‌دارد. تقویت ارتباط، دربرگیرنده كلیه افراد و سازمان‌های علاقه‌مند به كرولالهاست.
چشم‌انداز ارتباط، فراتر از یك نشریه معمولی است و مجموعه مطالب منظمی ‌را برای علاقه‌مندان به تبادل نظر و اطلاعات درباره تقویت ارتباط، تدوین و عرضه می‌كند. افزون بر این، این نشریه به سیستم توزیع وسایل كمك ارتباطی به کسانی كه نیازمند این‌گونه وسایل هستند، كمك می‌كند.
خوانندگان: مخاطبان نشریه چشم‌انداز ارتباط، از طیفهای مختلفی هستند، از جمله: استفاده كنندگان وسایل كمك‌شنوایی، والدین، اعضای خانواده، دوستان، آسیب‌شناسان گفتار، درمان‌‌شناسان فیزیكی و شغلی، مددكاران اجتماعی، معلمان، ناظران و مدیران آموزشی، پزشكان، روان‌شناسان، مقامات دولتی، متخصصان رایانه، رابطان، تولید كنندگان، توزیع‌كنندگان و مهندسان توان‌بخشی مكانیكی و الكترونیكی.
ساختار: هدف اصلی از انتشار این نشریه كمك به ایجاد ارتباط بین ناشنوایان دیگر قشرهای جامعه؛ گسترش روابط بین متخصص‌های ارتباطات به منظور تبادل اطلاعات و تجارب آنها است. این نشریه، با اطلاع‌رسانی مناسب، خوانندگان را به سوی استفاده بهتر از روشها و ابزارهای ارتباطات هدایت می‌كند. این نشریه، شامل سرفصلهای زیر است و در هر فصل از مقاله‌های خوانندگان استقبال می‌كند. عنوانهای بخشهای آن عبارت‌اند از:
اخبار وسایل كمك‌شنوایی : گزارش، مقاله و آگهی تبلیغی درباره وسایل كمك ارتباطی و ابزارهایی كه جدیداً تولید شده یا در حال تولید است، در این بخش عرضه می‌شود. منابع جدید : منابعی كه برای ناشنوایان و متخصصان ناشنوایی سودمند است. مانند نشریات جدید، در این بخش معرفی می‌شوند. فعالیتها : شامل گزارشهایی درباره کسانی است كه در مراكز تولید و ساخت قطعات مختلف وسایل تقویت شنوایی مشغول به كاراند. نرم‌افزار : این فصل، لوح فشرده و مانند آن كه برای استفاده ناشنوایان سودمند است، معرفی می‌كند. نكات : گزارش روشها، راهبردهای آموزشی جدید و دیدگاه‌های نوین و چگونگی استفاده از آنها توسط خوانندگان است. حمایت حقوقی : گزارش رخدادهای حقوقی و دانستنیهای قانونی درباره ناشنوایان است. طرحهای پیشنهادی : گزارش رهیافتهای نو، مطالب آموزشی دقیق و مبسوط برای استفاده متخصصان تقویت ارتباطات است. آیا كسی می‌داند؟ : شامل پرسشها و پاسخ‌ها در زمینه‌های مختلف ناشنوایان است. رخدادهای آینده : تقویم زمانی رویدادهای منطقه‌ای، ملی و بین‌المللی است. مشتركین و ضمائم : شامل اطلاعاتی درباره تقویت وسایل كمك ارتباطی است.
ویژگی مقالات: مقالات ارسالی خوانندگان به مجله باید گزارشی یا داستانی یا تحلیلی و علمی باشد. خوانندگان معمولاً ناشنوایانی‌اند كه درباره تجارب خود در استفاده از وسایل كمك ارتباطی گزارش می‌دهند یا والدینی كه تلاش كودكان خود را برای برقراری ارتباط، تشریح می‌كنند؛ نویسندگانی هستند كه تولیدكنندگان وسایل كمك ارتباطی را نقادی می‌كنند و بر ضرورت انجام تحقیقات، سرمایه‌گذاری، آموزش و حمایت، تأمین بودجه امور حقوقی، مهندسی و وكالت تأكید می‌كنند.
مقالاتی كه دارای دوهزار كلمه و یا كمتر باشند، برای چاپ انتخاب می‌شوند. مقالات ارسالی باید با موضوع تقویت ارتباط مرتبط باشند و می‌توانند شامل دیدگاه‌ها، ایده‌ها و یا اطلاعات تكنیكی باشد كه نویسنده در اختیار خوانندگان قرار می‌دهد.
متصدی این نشریه، مركز بین‌المللی به نام ایساك است كه در بهینه‌سازی زبان می‌كوشد و در واقع آزمایشگاه زبان مصنوعی ، است و نام اختصار آن ایساك و وابسته به دانشگاه ایالتی میشیگان است. این مركز گسترش و پی‌گیری تحقیقات در زمینه ارتباطات، كنترل و دستیابی رایانه‌ای برای معلولان ، در دانشگاه ویسكانسین در مدیسون ، تدوین و چاپ نشریه چشم‌انداز ارتباط را به عهده دارد. چشم‌انداز ارتباط، نشریه رسمی انجمن بین‌المللی ارتباط، در تبلیغ و ترویج ایده‌های ایساك می‌كوشد.
پیش از تأسیس ایساك در می ۱۹۸۳، چشم‌انداز ارتباط، نشریه‌ای وابسته به گروه اقدامات بین‌المللی برای ارتقای ارتباط ، بود.
ایساك، با انتشار این نشریه، به خوانندگان كمك می‌كند تا نسبت به تجارب جهان آگاهی پیدا كنند و روشها و وسایل ارتباطی ایساك، به عنوان یك سازمان بین‌المللی، در كلیه زمینه‌های مربوط به تقویت ارتباطات، این وظایف را به عهده دارد: تبادل اطلاعات در سطح بین‌المللی؛ تعامل با دیگران در خصوص تقویت ارتباطات؛ استفاده از آن در همه شئونات زندگی؛ درخواست از كشورهای توسعه یافته برای كمك به كشورهای جهان سوم؛ افزایش سطح آگاهی در جوامع معلولان؛ چاپ نشریات و برگزاری نشستها در زمینه روزآمد كردن اطلاعات تخصصی آموزش ناشنوایان و خادمان ناشنوایی برای روش استفاده از ابزارهای ارتباطی و ارائه خدمات ارتباطی مقبول.
اعضای ایساك برای یك سال، از امتیازاتی برخوردار می‌شوند؛ از جمله: اشتراك نشریه چشم‌انداز ارتباط، تخفیف ویژه برای اشتراك نشریاتی چون ارتباط جایگزین و تقویت‌كننده كه نشریه رسمی ایساك در زمینه علوم میان رشته‌ای بین‌المللی است؛ همچنین اشتراك نشریه ارتباط با یكدیگر ، كه فصلنامه مؤسسه ارتباطات بلیسیمبولیك در تورنتو و اونتاریو در كانادا است. اعضای ایساك، همچنین از تخفیف در هزینه حق شركت در كنفرانسهایی كه این شركت برگزار می‌کند برخورداراند و نیز می‌توانند عضو گروه‌های علاقه‌مند به ارتباط تقویتی بشوند. افزون بر این، تسهیلات دیگری نیز برای علاقه‌مندان به شركت در كنفرانسهای ایساك و سایر نشریات این سازمان وجود دارد.

تلاش
Endeavor

این نشریه را انجمن كودكان ناشنوای امریكا منتشر می‌كند. این مركز، قبلاً انجمن بین‌المللی والدین ناشنوایان نام داشت. در اصل، بخش والدین مجمع مربیان امریكایی ناشنوایان بود كه مستقل شد. در طول فرآیندهای تغییر نام ‌این سه گروه، تلاش، عمده‌ترین مجرای ارتباطی میان والدین بود كه نخستین شماره آن، در پاییز ۱۹۶۹، توزیع گردید. از آن زمان تا كنون، شمار خوانندگان از شش هزار، به هجده هزار خانواده كودكان ناشنوا و متخصصان فعال در ‌این زمینه، افزایش یافته است. تلاش، شش بار در سال، منتشر می‌شود و از یك خبرنامه چهار تا شش صفحه‌ای، به نشریه‌ای دوازده تا شانزده صفحه‌ای تبدیل شده است. قطع و اندازه نشریه نسبت به گذشته تغییر كرده است و آگهی‌ها و تصاویری در آن گنجانده شده است. تلاش، از نظریه ارتباط كلی ، طرفداری و حمایت می‌کند.
ویژگی‌ها و مطالب: تلاش، چندین ستون دایمی دارد. ستون رئیس ، به قلم رئیس هیئت اجرایی انجمن كودكان ناشنوای امریكا نگاشته می‌شود. همواره، یكی از والدین كودكان ناشنوا را به‌ این سمت، منصوب می‌کنند. ‌این ستون، در بردارنده مطالبی درباره انجمن كودكان ناشنوا و فعالیتهایش، دیدگاه‌هایی درباره هیئت اجرایی و تجارب فردی در زمینه پرورش كودكان ناشنواست.
همچنین، همواره یكی از والدین، ستون سردبیر را می‌نگارد. ‌این ستون، شامل مسائل ملی و موضوعات شخصی مرتبط با والدین كودكان ناشنواست.
ستون گروه‌های وابسته ، خبرهایی را درباره فعالیتهای گروه‌های وابسته به انجمن كودكان ناشنوا در سراسر‌ امریكا و كانادا به خوانندگان ارائه می‌دهد. این ستون، نمایانگر فعالیتهای منطقه‌ای گروه‌های والدین است. همچنین به دیگر گروه‌ها درباره نوع فعالیتهایی كه یك گروه والدین محلی قادر به انجام داده آن است، ‌ایده‌هایی می‌دهد.
ستون قانونگذاری ، به قلم وكیلان و كارشناسان در زمینه مسائل حقوقی است كه بر زندگی ناشنوایان و خانواده‌هایشان تأثیرگذار است. همچنین درباره پرونده‌ها و موضوعات حقوقی اطلاعاتی به روز ارائه می‌دهد. ‌این ستون، همچنین درباره قوانین موضوعه، همچون قوانین ۹۴- ۱۴۲ (آموزش برای كلیه كودكان معلول ) و قانون توان‌بخشی ۱۹۷۳، بخش۵۰۴، اطلاعات حاشیه‌ای به خوانندگان، ارائه می‌نماید. تغییر در قوانین مرتبط با مدارس دولتی، برنامه‌های آموزشی شبانه‌روزی و حرفه‌ای، همچنین، آموزش شغلی، كاریابی، ورزش، فناوری، همه و همه مسائلی است كه در‌ این بخش، گنجانده می‌شوند.
یكی از بخشهای دایمی تلاش، ارائه یك مقاله مهم و پرمحتواست. در ضمن، هر شماره بخشی دارد به نام همراه با اخبار ، كه در یك یا دو جمله، خبرهای دنیای ناشنوایی را ارائه می‌دهد؛ اطلاعاتی درباره برنامه‌های تلویزیونی دارای شرح و زیرنویس، سازمان‌های جدید، فناوری، بورسهای تحصیلی، تغییرات و نوآوریها. اطلاعات ‌این بخش از خبرنامه‌ها، اطلاعیه‌های رسمی و نامه‌های ویژه، از مدارس، سازمان‌های دولتی و فعالیتهای خصوصی در امریكا و سایر كشورها، جمع‌آوری می‌شود.
بیشتر شماره‌های نشریه به بررسی كتابهای مورد علاقه والدین ناشنوایان می‌پردازد. در شماره‌های تابستان و‌ ایام تعطیل، فهرست مطالب خواندنی مفید ، منتشر می‌شود. كتابهای مخصوص كودكان نیز مورد بررسی قرار می‌گیرند.
افزون بر این، تلاش، در بردارنده اشعاری است كه كودكان و بزرگسالان ناشنوا و یا دیگران، سروده‌اند. دیگر بخشهای آن نیز عبارت‌اند از: مقالات كوتاه و ویژه‌ای درباره موضوعاتی چون: سگهای كمك‌كننده به ناشنوایان ، گاهشمار گردهماییها، نامه‌های رسیده از سوی والدین و متخصصان، اطلاعاتی درباره وسایل كمك‌شنوایی، قطعنامه‌های مصوب سازمان‌های دخیل در امور ناشنوایان، قدردانی ویژه از افراد خاص، انتشار مقالات دیدگاهی انجمن كودكان ناشنوا و اسامی اعضای جدید آن.
شماره‌های ویژه نشریه نیز به طور متناوب، منتشر می‌گردد. ‌این شماره‌ها در بردارنده راهنمای اردوی تابستانی است كه اكنون، به طور مجزا و بر مبنایی سالیانه منتشر می‌شود. همچنین، شماره‌ای با عنوان ناشنوایی و ناتوانیهای یادگیری دارد. افزون بر این، یك ضمیمه ویژه به كودكان نابینا و ناشنوا و خانواده‌هایشان اختصاص یافته است.
سردبیر و همچنین بسیاری از فعالان در تلاش، والدین كودكان ناشنوا و یا كم‌شنوا هستند. متخصصان نیز در بخشهایی از آن، همچون ستون قانونگذاری، مقالات و دیگر ستونها گاه به گاه، فعالیت داشته و تأثیرگذارند.
مری جِین رودز ، نخستین سردبیر تلاش و انجمن ملی ناشنوایان ، حامی مالی و ناشر‌ آن بوده است.

نشریه فرت
The Frat

این نشریه، ارگان رسمی انجمن ملی برادری ناشنوایان است كه در فوریه ۱۹۰۴، یعنی كمتر از دو سال پس از شكل‌گیری ایده انجمن برادری ناشنوایان در فلینت میشیگان ، آغاز به كار كرد. فرت Frat به معنای برادری یا اخوت است.
تاریخچه: اسناد و مدارك انجمن ملی برادری، گویای چگونگی انتخاب نام نشریه نیست. البته پژوهش جدی در این باره انجام نگرفته است. در واقع، این نشریه آن چنان مشهور شده است كه انجمن را نیز اغلب «اخوت» می‌نامند.
نخستین شماره‌های اخوت، چهار صفحه داشت و قطع آن، متوسط و به اندازه ‌۲۲ × ۱۵ سانتیمتر بود. اگرچه نخست قرار بود این نشریه به صورت ماهنامه منتشر شود، اما همواره، به طور نامنظم، منتشر می‌شد و در دو سال اولیه انتشار خود از حیطه مطبوعات خارج شد.
در ۱۹۰۷، توافقنامه‌ای با انجمن ملی ناشنوایان منعقد گردید مبنی بر اینكه ارگان رسمی آن، یعنی كارگر خاموش با عنوان دفتر اخوت ، چند صفحه‌ای را به انجمن ملی برادری اختصاص دهد. در مجمع سال ۱۹۰۷ انجمن توافق شد كه به این‌ ترتیب، انجمن، بیشتر و بهتر به مردم معرفی می‌شود و در هزینه‌های چاپ نیز صرفه‌جویی می‌گردد. كارگر خاموش (كه اكنون ناشنوایان امریكا نام دارد) در آن زمان نشریه‌ای بیست صفحه‌ای در قطع ۳۵ * ۲۷ سانتیمتر بود.
در مجمع سال ۱۹۰۹ انجمن، مطرح گردید كه سایر نشریات، از جمله سایلنت ‌سكزس موفقیت خاموش و ناشنوایان امریكا، پیشنهاد درج «دفتر اخوت» در نشریه خود را دادند. با این ‌همه، در نهایت، انجمن، قراردادی را با سوثرن اُپتیست (خوش‌بین جنوبی) منعقد ساخت. در میانه سال ۱۹۱۱ و به دلیل درخواست ناشر اُپیست، این قرارداد، فسخ گردید. شایان ذكر است در اوایل دهه ۱۹۰۰، تعدادی نشریه برای خوانندگان ناشنوا منتشر می‌شد، اما به استثنای كارگر خاموش، مدت انتشار سایر نشریات، كوتاه بود.
انجمن، با انتشار شماره اوت ۱۹۱۱ اخوت، نشر تنها ارگان رسمی خود را از سر گرفت. استاندارد نشریه این بود كه هشت صفحه داشته باشند؛ اما با گسترش انجمن، شمار صفحات اخوّت، بین هشت تا شانزده، در نوسان بود. در سالهای اخیر، استاندار نشریه شانزده صفحه شده است.
ساختار و خط‌مشی: در سرمقاله نخستین شماره اخوت در ۱۹۰۴، آمده بود كه اخوت، نه تنها به دیدگاهها و نظریات می‌پردازد، بلكه به هر ‌یك از اعضا كه نشریه برای او فرستاده می‌شود، درباره فعالیت دیگر برادران، رشد و توسعه انجمن، گزارش مقالات و هر موضوعی كه دانستن آن، رفاه عمومی را ارتقا می‌بخشد و همچنین، درباره ارزشمندترین و ضروری‌ترین سرمایه ما، یعنی هماهنگی، اطلاعاتی ارائه خواهد داد. افزون بر این، ذكر شده بود كه این نشریه، در دسترس همه اعضایی قرار می‌گیرد كه از سایر منابع اطلاعاتی در اختیارِ اعضای دیگر بخشهای انجمن، محروم‌اند.
بدین ترتیب، سالهای متمادی، محتوای اخوت، عمدتاً در موضوعات مرتبط با موارد زیر بود: انجمن ملی برادری، اعضای آن، روند گسترش آن و اقداماتش در جهت ایجاد اطمینان و اعتماد به سازمان. به دلیل وجود آشفتگی در سالهای نخستین آن، كه رهبران ناشنوا در تداوم موجودیت انجمن، مردد بودند، اخوت همواره از اعضای خود می‌خواست از انجمن دفاع كرده، رشد آن را افزایش دهد و نهایتاً، اعضای جدیدی برای آن بیابند. در مورد اقدامات بخشهای مختلف انجمن، مزایایی كه به اعضای آن تعلق می‌گرفت و سازماندهی بخشهای جدید نیز در این نشریه، مقالاتی منتشر می‌شد. به اختصار می‌توان گفت حال‌وهوای سرمقاله‌های اخوّت، سرشار از درد و رنجی روزافزون بود.
در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ كه انجمن رو به گسترش نهاد، هر شماره اخوت، ۲۴ صفحه داشت و مقالات متنوع‌تری در آن منتشر می‌گردید و اگرچه هنوز هم موضوعات مرتبط با بخشهای انجمن و بیمه بر صفحات نشریه حكم‌فرما بود، اما با تبدیل شدن اخوت به نشریه مورد علاقه افراد عضو و غیرعضو، بر مطالب ارسالی از سوی اعضا (از جمله اشعار) افزوده شد.
بین آوریل ۱۹۲۸ و مِی ۱۹۳۱، پرسش و پاسخ درباره قوانین مجلس ، به یكی از بخشهای دایمی نشریه تبدیل شد. این ستون، به قلم ادوین ام. هزِل بود. او یكی از اعضای انجمن و نخستین ناشنوایی بود كه به عضویت مؤسسات ملی امریكاییهای طرفدار حكومت درآمد. یكی از محبوب‌ترین بخشهای اخوّت، كه در ۱۹۳۰ آغاز شد و تا ۱۹۵۱ انتشار آن همچنان ادامه داشت، «كانون توجه» از جیمز اف. میگر بود. این بخش مرتب منتشر می‌شد و آن قدر گسترش یافت كه یك صفحه كامل را در بر می‌گرفت. میگر، نویسنده‌ای همه ‌فن حریف بود: بذله‌گو، اصیل، گزنده و تحریك‌كننده. او اخبار سراسر جهان را كه به گونه‌ای با ناشنوایی در ارتباط بود، جمع‌آوری كرده، پوشش می‌داد و آنها را با اطلاعاتی كه معمولاً جدید بود، ارائه می‌كرد. میگر، در فوریه ۱۹۵۱، درگذشت و لئونارد وارشاوسكی ، مسئولیت ستون او را برعهده گرفت. او خود در اخوت، ستونی داشت به ‌نام «جرقه‌های ورزش» . وارشاوسكی نیز همچنان اخبار جهانی را به طور مختصر ارائه می‌داد؛ به ویژه اخباری را كه به ناشنوایی و ناشنوایان مربوط بود.
پس از «كانون توجه»، طولانی‌ترین بخش به قلم یكی از اعضای انجمن كه به طور مداوم منتشر می‌شد، نوشته گیلبرت سی. برادوك بود. وی از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۶، مجموعه‌ای از ۹۷ زندگینامه را زیر عنوان با مشاهیر به نگارش درآورد. كسانی كه از سرتاسر جهان، برای این قسمت انتخاب می‌شدند، یا به دلیل موفقیتهایشان بود، یا به دلیل فائق آمدن بر معلولیت ناشنوایی، و نهایتاً یا به دلیل اثر‌گذاری بسیار از آنان بر زندگی ناشنوایان. بعدها، انجمن دانش‌آموختگان دانشكده گالودت ، ستون «ناشنوایان سرشناس» را به صورت یك كتاب، گردآوری كرد.
در سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، مقالات مبسوطی درباره منشأ شكل‌گیری و روند توسعه انجمن ملی برادری ناشنوایان، با عنوان «سالهای سختی و سپس پیشرفت» . منتشر شد؛ نویسنده این مقالات، آرتور ال. رابرتز ، سردبیر اخوت در آن زمان بود كه با نام مستعار، آن را منتشر می‌كرد.
اخوت، از زمان شروع انتشار، سردبیران معدودی داشته است. فرانسیس پی. گیبسون ، از سال ۱۹۰۴ تا زمان مرگش در ۱۹۲۹، عهده‌دار این سمت بود. جانشین وی، آرتور ال. رابرتز نیز تا زمان مرگش در ۱۹۵۷ سردبیر نشریه بود. سپس ال. اس. چری تا ۱۹۶۷، در این سمت، فعالیت می‌كرد و سپس اف. بی. سالیوان جانشین او شد.
تا زمان سردبیری رابرتز، صفحات سرمقاله اخوّت، به ندرت موضوعات روز مرتبط با ناشنوایان را بررسی می‌كرد. رابرتز، موضعی شدید و نقادانه در برابر فروشندگان دوره‌گرد ناشنوا، برگرفت و آنان را «گدا» نامید. همچنین، درباره موضوعات آموزشی، حرفه‌ای، اجتماعی و قانونی كه با جامعه ناشنوایان مرتبط می‌گردید، ابراز عقیده می‌كرد. اخوّت، برای متقاعد كردن شركتهای بیمه به اینكه رانندگان ناشنوا، در مورد بیمه خودرو، در معرض ریسك بسیاری قرار دارند، تلاش بسیار كرد، و درباره این رانندگان به انجام تحقیق و نظرخواهی پرداخت. جانشینان رابرتز نیز این شیوه را ادامه دادند و امروزه، به ندرت، شماره‌ای بدون داشتن سرمقاله‌ای درباره موضوعات مرتبط با ناشنوایان، منتشر می‌گردد.
اطلاعاتی درباره مشتركان: اخوّت، به طور رایگان، در دسترس اعضای فعال انجمن، همسران اعضای متوفای انجمن و همچنین، مدارس ناشنوایان و شماری از مخاطبان خارج از امریكا قرار می‌گیرد. این نشریه، هر دو ماه یك بار منتشر می‌شود و شمارگان آن ده هزار نسخه است. در ۱۹۵۵، به دلیل افزایش هزینه‌های چاپ، این نشریه از ماهنامه به دو ماهنامه تبدیل شد.

فصلنامه توان‌بخشی قدرت شنوایی
Hearing Rehabilitation Quarterly (HQR)

عنوان و چارچوب جدید این مجله در ۱۹۷۶ طرح‌ریزی شد. انتشار این جزوه، حاصل رشد و توسعه موفقیت‌آمیز مجلات پیشین این اتحادیه است كه زمان آن به اوایل ۱۹۲۰ باز می‌گردد. نخستین نوشته چاپی آن، مربوط به سالهای ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ تحت عنوان كرونیكل است.
سپس بولتن اتحادیه سخت‌شنوایان نیویورك به صورت هفته‌نامه از فوریه ۱۹۲۳ به چاپ رسید. در این بولتن، رخدادهای مربوط به اتحادیه، فعالیتهای اعضا، گزارشهای نشست هیئت امنا و نامه‌های خوانندگان، چاپ می‌شد. در ۱۹۶۱ مهم‌ترین خبرهای اتحادیه سخت‌شنوایان نیویورك جای بولتن را گرفت. سری جدید نشریه، قابل فهم‌تر بود و در آن، بر مقایسه‌هایی كه قابل توجه متخصصان امور بازپروری شنوایی و نیز كسانی كه ضایعه شنوایی داشتند و خریداران نشریه بود، تأكید می‌شد. مضاف بر اینكه از اخبار مربوط به فعالیتهای اتحادیه نیز گزارشهایی می‌آورد. امروزه روند فصلنامه توان‌بخشی قدرت شنوایی تكامل همه جانبه پیدا كرده و وضعیت كنونی اتحادیه سخت‌شنوایان نیویورك را، به عنوان مؤسسه‌ای كه شهرت و دامنه و گسترش تأثیر به آن سوی محدوده جغرافیایی نیویورك هم رسیده است، نشان می‌دهد.
مخاطبان: این فصلنامه، برای ارتباط میان نشریات دوره‌ای مربوط به توان‌بخشی شنوایی، به وجود آمده است. چه آن نشریاتی كه برای خوانندگان متخصص بازپروری طراحی شده و چه آن نشریاتی كه برای جذب افراد معلول شنوایی و دیگر كسانی كه به این موارد توجه دارند چاپ می‌شود. مخاطبان فصلنامه، متخصصان توان‌بخشی شنوایی از جمله شنوایی‌سنجها، گوش‌شناسان، آسیب‌شناسان گفتاری، تكنسین‌های مددرسان ناشنوایان، روان‌شناسان، آموزگاران، مشاوران توان‌بخشی شغلی و دانشجویان می‌باشند. این مجله، مخاطبان دیگری نیز دارد، از جمله: افراد مبتلا به نقص شنوایی، خریداران نشریه، مثل والدین كودكان دارای ضایعه شنیداری، علاقه‌مندان و رهبران صنفی و سیاسی كه به هرحال مشكلات افراد معلول شنوایی برایشان مهم است. فصلنامه، برای حفظ مخاطبان متفاوت خویش، می‌کوشد توازنی میان محتوای مطالب ایجاد كند. از هر شماره، حدوداً ۱۵۰۰ نسخه چاپ می‌شود. نسخه‌ها برای مشتركان و كتابخانه‌های آموزشی و تخصصی فرستاده می‌شود.
اهداف: فصلنامه، اطلاعاتی درباره پیشرفتهای اخیر در موضوعات گوناگون توان‌بخشی شنیداری و درمانهای ممكن برای كسانی كه با درجات مختلف ضایعه شنوایی و انواع گوناگون آن زندگی می‌كنند، ارائه می‌دهد. مشاوره و راهنمایی خوانندگان، استفاده از فرصتهای مختلف برای معلولان شنوایی، معرفی پیشرفتها و نوآوریها در عرصه فناوری برای كمك ناشنوایان یا كم‌شنوا و اخبار مربوط به سازمانهای خدماتی، از جمله مطالبی است كه در این مجله مطرح می‌گردد.
مقالات، رویكردهای تازه‌ای را درباره توان‌بخشی ایجاد نموده، یا پیشرفته‌ترین اطلاعات در رشته‌های مختلف را كه در ارتباط با ناشنوایان به كار می‌رود، خلاصه می‌كنند. شیوه نوشتار مقالات، معمولاً به گونه‌ای است كه نیاز متخصصان تمام زمینه‌های تخصصی بازپروری شنوایی و نیز افراد معلول آموزش دیده و والدین كودكان معلول را برآورده می‌كند. افزون بر مقالات انفرادی، اطلاعات منظمی برای متخصصان و افراد علاقه‌مند منتشر می‌شود.
مؤلفان نشریه: فصلنامه، از همه مقالاتی كه پیش از این در جایی چاپ نشده باشند، در تمام زمینه‌های مرتبط با پرورش قدرت شنیداری، استقبال می‌كند. مقالاتی كه از سوی متخصصان یا دانشجویان سطح بالا یا كارآموز فرستاده شده است، خصوصاً مقالاتی كه در زمینه‌های مختلف از جمله شنوایی‌شناسی، گوش‌شناسی، تكنولوژی اعضای مصنوعی، ارتباط درمانی، آموزش، روان‌شناسی، و توان‌بخشی باشند، در اولویت چاپ قرار دارند. همچنین، مقالات و اطلاعات كوتاهی كه سازمانها و مؤسسات مختلف برای فصلنامه می‌فرستند و ارزشمند تشخیص داده شوند، پذیرفته می‌شوند. گاه گزارشهایی با زبان اول شخص نیز به چاپ می‌رسد.
این فصلنامه، هیئت تحریریه‌ای دارد كه از ۲۷ پژوهشگر و شخصیت دانشگاهی برجسته در رشته‌های شنوایی‌شناسی، فناوری، آموزش، ارتباط درمانی، گوش‌شناسی، روان‌شناسی و توان‌بخشی تشكیل شده است. اعضای هیئت تحریریه، مقالات ارسال شده را برای انتشار، بررسی می‌کنند.
شیوه و روش فصلنامه اهمیت ویژه‌ای دارد. از آنجا كه فصلنامه توان‌بخشی به دنبال مخاطبان زیاد است، باید نحوه نوشتن، ترجیحاً شفاف باشد. در مقالات، از آوردن اصطلاحات بسیار تكنیكی و هر نوع واژه مهجور و دور از ذهن، خودداری می‌شود، با این نیت كه با متخصصان رشته‌های خاص رابطه برقرار كرده، نیز خوانندگان باهوشی را كه احتمالاً دارای ضایعه شنیداری می‌باشند، پوشش دهند. روش مقالات بدین گونه است كه سرخطهایی چند را در بر می‌گیرد و در صورت اقتضای بلندی و پیچیدگی، مقاله شامل چند زیر مجموعه عناوین نیز می‌گردد.

روان‌شناسی توان‌بخشی
Rehabilitation Psychology

این مجله را بخش روان‌شناسی توان‌بخشی مؤسسه روان‌شناسی امریكا منتشر می‌كند. این بخش در ۱۹۴۹، به عنوان گروه مشترك‌المنافع ویژه آغاز گردید و تحت عنوان شورای ملی ابعاد روان‌شناسی معلولیت شناخته شد. در ۱۹۵۴، مقدمه مجله با عنوان خبرنامه چاپ شد. در ۱۹۵۷، نام این نشریه، به گزارش خبری تغییر یافت و افزون بر بخشهای خبری درباره شورای ملی، به چاپ اطلاعات علمی بیشتری پرداخت. در ۱۹۵۸ شورای ملی ابعاد روان‌شناسی معلولیت، بخش رسمی مؤسسه روان‌شناسی امریكا گردید و در۱۹۶۰ نام این بخش، ابعاد روان‌شناسی معلولیت شد. در ۱۹۶۹، نام گزارش خبری به ابعاد روان‌شناسی معلولیت تغییر یافت تا موقعیت جدید آن را، به عنوان مجله‌ای علمی در پاسخ به افزایش اهمیت شناخت عوامل روان‌شناسی در معلولیت و نیاز به پخش اطلاعات علمی در این باره، منعكس سازد. بالاخره در ۱۹۷۲ نام مجله و بخش، به روان‌شناسی توان‌بخشی تغییر یافت.
روان‌شناسی توان‌بخشی، مجله‌ای میان رشته‌ای است كه با همه مواردی كه درباره ابعاد روان‌شناسی توان‌بخشی است، در ارتباط است. مجله، مقالاتی را منتشر می‌كند كه ابعاد رفتاری و روان‌شناسی توان‌بخشی را در بعد گسترده‌ای از موقعیتها و زوایای مختلف نشان می‌دهد. موضوعات و تعداد مقالات روان‌شناسی و توان‌بخشی، برای مطالعه متخصصانی كه با روان‌شناسی و ابعاد روان‌شناسی توان‌بخشی كار می‌كنند، به صورت متناسب در نظر گرفته می‌شوند. مجله، نسخه‌های خطی‌ای را چاپ می‌كند كه با موضوعات بیماریهای مزمن و معلولیت جسمی، روحی و احساسی معلولان سر و كار دارد و شامل جمعیتهایی مانند معلولان رشدی و افراد مسن می‌شود. به علاوه، مجله شامل گزارشهای تحقیقاتی و گزارشهای بالینی مختصر برای تحقیقاتی می‌شود كه نمونه آنها كم است. بخش نقد كتاب، نقدهایی از كتابهای تازه چاپ شده مربوط را ارائه می‌كند. گاهی كل شماره مجله به موضوع مهم ویژه یا مورد علاقه خوانندگان اختصاص می‌یابد. پیشنهادهای خوانندگان برای موضوعات خاص، مورد استقبال سردبیر قرار می‌گیرد.
مسئولان مجله برای تغییر نگرشهای رایج روان‌شناسی درباره معلولیت، سیاست خاصی را پیش گرفته‌اند كه به شرایط معلولان كمك می‌كند. بنابراین، مجله نویسندگان را تشویق می‌كند كه اصالت معلولان را در اجرای تحقیق، تغییر اطلاعات و استفاده از زبان حفظ كنند. نویسندگان نباید از معلولان با الفاظی یاد كنند كه بیانگر ناتوانی و ضعف آنها است؛ بنابراین شایسته نیست از لفظ معلول استفاده كنند.
نیز نکـ: نشریات توان‌بخشی

مطالعات زبان اشاره
Sign Language Studies (SLS)

تنها نشریه علمی ‌است كه به طور ویژه، زبان‌های اشاره‌ای و به ویژه زبان اشاره ابتدایی را بررسی و ابعاد فرهنگی، زبان‌شناسانه و روان‌شناسانه آنها را پژوهش می‌كند. این نشریه، در آغاز، هر شش ماه یك بار منتشر می‌شد و اكنون، ترتیب انتشار آن، فصلنامه است و از همین روی، شماره‌های آن منظم و مرتب نیست. ‌
توماس ای. سبئوك، سردبیر نشریه سمیوتیكا در ۱۹۷۱ پیشنهاد كرد كه ویلیام سی. استوكو كار تدوین نشریه‌ای با موضوع زبان اشاره را آغاز كند. این نشریه جدید را، مركز پژوهشی سبئوك در بلومینگتون در ایندیانا منتشر می‌كرد. با انتشار نخستین شماره آن در سپتامبر ۱۹۷۲، سبئوك با انتشارات ماوتون قرار‌دادی منعقد كرد. بنابراین، پنج شماره اول این نشریه (۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴) با حمایت و مسئولیت مركز علوم زبانی دانشگاه ایندیانا، ناشران ماوتون، هیگ و نزرلند به چاپ رسید.
مشكلات اداری و اقتصادی ماوتون و دانشگاه ایندیانا، اشكالاتی در روند چاپ و نشر به وجود آورد. تصور استوكو این بود كه یافتن دانشگاه یا انتشارات دیگری كه توانایی انتشار این نشریه تخصصی كوچك را داشته باشد، دشوار یا غیرممكن است. همچنین، وی اخیراً انتشار خصوصی یك نشریه غیر‌تجاری دیگر، به نام خاستگاه‌های زبان را برعهده گرفته بود كه بر زبان‌های اشاره تأكید داشت.
بالاخره استوكو تصمیم گرفت مجله زبان اشاره را به ناشران خصوصی بسپارد و پس از آن، این نشریه به شكل فصلنامه و از سوی انتشارات لینستوك به چاپ رسیده است. نام لینستوك كه از تركیب و ادغام «لینگوییستیكس» به معنای زبان‌شناسی و «استوكو» مشتق شده است، تا اندازه‌ای به این دلیل انتخاب شده بود كه معمولاً لینستوك (یا لینتسكوك) را برای جرقه زدن به گلوله توپ و به راه انداختن یك انفجار عظیم به كار می‌بردند. انتشارات لینستوك در ۱۹۷۷ در ایالت مریلند به ثبت رسید و ویلیام سی. استوكو، سردبیر، و روث استوكو، مدیر ‌آن، تنها سهام‌دارانش بودند.
مطالعات زبان اشاره، با هدف خدمت به همه علاقه‌مندان به زبان ناشنوایان، به ویژه انسان‌شناسان، صوت‌شناسان، روان‌شناسان و جامعه‌شناسان طراحی شده است.
راهنمایی مخاطبان و خوانندگان نشریه، در زمینه مسائل ذیل، در حوزه وظایف این نشریه است: یادگیری زبان از سوی كودكان ناشنوا و شنوا؛ شكل‌گیری زبان در شرایط عادی و غیرعادی؛ دستور زبان‌های اشاره؛ فرهنگ و ویژگیهای اجتماعی استفاده ‌كننده از زبان اشاره؛ وجوه تشابه و اختلاف زبان‌های اشاره و زبان‌های گفتاری؛ زبان و ارتباط آن با مغز؛ رابطه زبان و دستگاه عصبی؛ كاركرد زبان‌های اشاره در بین ناشنوایان مناطق شهری و روستایی؛ شكل‌گیری زبان و شناخت خاستگاه‌های زبان.
همچنین، این نشریه، مباحث جنبی زبان‌های اشاره، مانند تحصیل این زبان از سوی ناشنوایان و سیاست‌های آموزشی را مطرح و بررسی می‌كند. خوانندگان آن، معمولاً مدیران و معلمان مدارس استثنایی، ناشنوایان و والدین فرزندان ناشنوا و تمام كسانی هستند كه مشكلات زبانی كودكان و والدین را، مورد پژوهش قرار می‌دهند.
مطالعات زبان اشاره برای بسیاری از دانشگاه‌ها، مؤسسه‌ها، شخصیت‌ها و كتابخانه‌های پژوهشی جهان فرستاده می‌شود.
همكاری جمعی از متخصصان در مدیریت و هیئت تحریریه، عملكرد و كارنامه این نشریه را، مثبت كرده است. در نخستین هیئت تحریریه، ارسولا بلوگی، جرج دتمولد، ویلیام نمسر، جروم ‌شین و فردریك شرایبر حضور داشتند. گوردن هوز نیز در ۱۹۷۳ به آنان پیوست. اِچ. راسل برنارد از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ سمت دستیار سردبیر نشریه را برعهده داشت و پس از آن، فعالیت خود را در مقام معاون سردبیر ادامه داد. جان بونویلیان، هری هومان، كاترین میداو، ترنس اُرورك و جیمز وودوارد در ۱۹۷۸ به سمت معاونان سردبیر منصوب شدند. چندی پیش، شارلوت بیكر‌ـ شِنك، دنیس كوكلی و بتی كلونوموس این مسئولیت را پذیرفتند. علایق گسترده و دانش‌پژوهی هوشمندانه این افراد، خوانندگان را به حوزه‌های جدیدی كشاند و پیوند میان چندین مجمع علمی ‌را به آنان نشان داد.
مجموعه‌ای از هفده مقاله این نشریه، با عنوان اشاره و فرهنگ: مطالبی خواندنی برای دانشجویان زبان اشاره امریكایی در ۱۹۸۰ منتشر شد. این مجموعه مقالات، منبع سودمندی برای معلمان و فراگیران زبان اشاره به شمار می‌آید.
مطالعات زبان اشاره را بیشتر، برنامه‌هایی در دست دارند كه عمقی‌تر به زبان می‌پردازند. در ۱۹۸۵، استوكو همراه با ویرجینیا ولترا از مؤسسه روان‌شناسی ، چكیده مباحث و مصوبات سومین سمپوزیوم بین‌المللی پژوهشی زبان اشاره را در اثری به نام مطالعه زبان اشاره ارائه دادند. این مجموعه، ۸۳ پژوهش در زمینه زبان اشاره را در خود جای داده است و با همكاری مشترك مؤسسه روان‌شناسی رم و انتشارات لینستوك به چاپ رسیده است. هدف این مجموعه، گسترش زبان‌های اشاره و بسط دامنه نفوذ نشریه بود.
مقالات، با روشهای مختلف پژوهش، مانند روش تاریخی یا روش میدانی تألیف می‌شوند. مؤلفان، از آوردن اصطلاحات پیچیده و مغلق پرهیز می‌كنند و با زبانی روشن و فصیح به بیان نكات و مطالب می‌پردازند.

اخبار خاموش
Silent News

این نشریه به همت جولیوس ویگینز در ۱۹۶۹ تأسیس شد و به مدت چهار سال به وسیله انتشارات سایلنت كه مؤسسه‌ای غیرانتفاعی بود، به صورت ماهانه منتشر می‌شد. در ۱۹۷۳، شركت ثبت شده‌ سایلنت نیوز، كه مؤسسه‌ای غیر‌انتفاعی است، شكل گرفت و از آن تاریخ، این نشریه را منتشر می‌كند. بیشتر كاركنان اخبار خاموش، از گزارشگران، خبرنگاران و عكاسان ناشنوا هستند.
اخبار خاموش، هم برای عموم ناشنوایان و هم برای كسانی كه به گونه‌ای حرفه‌ای، دلْ‌مشغول حوزه ناشنوایان هستند، اطلاع‌رسانی می‌كند و از میان ناشنوایان، گستره خوانندگانش، دانش‌آموزان دبیرستان تا سالمندان را در بر می‌گیرد. والدین و بستگان ناشنوایان نیز اخبار خاموش را می‌خوانند. در میان خوانندگان حرفه‌ای این روزنامه، معلمان، مددكاران اجتماعی و رابطان قرار دارند. افزون بر این، بسیاری كتابخانه‌های عمومی و دانشگاهی اخبار خاموش را دریافت می‌دارند. اخبار خاموش، هفت هزار مشترك دارد كه حق اشتراك می‌پردازند. با در نظر گرفتن نسبتهای خانوادگی و نسخه‌هایی كه به سازمان‌ها، بنگاهها، مدارس، دانشگاه‌ها و كتابخانه‌ها فرستاده می‌شود، برآورد شده است ماهانه بیش از سی‌هزار نفر، اخبار خاموش را می‌خوانند.
اخبار خاموش، خبرهایی را چاپ می‌كند كه مشخصاً به ناشنوایی و ناشنوایان مرتبط است و روزنامه‌های موجود، اخباری از این دست را چاپ نمی‌كنند. این نشریه از میان شبكه ملی گزارشگران و نویسندگان، همزمان حجم فراوانی از اطلاعات را گردآوری می‌كند و هر ماه، تازه‌ترین تحولات قانونی، تكنولوژیك، پزشكی و ورزشی را گزارش می‌‌كند. افزون بر پوشش كامل خبری بیشتر حوادث ملی و آداب و رسوم، ستون‌های ثابتی به اخبار سراسری، توصیه‌های مربوط به استفاده از وسایل ارتباط از راه دور سفر، اختصاص داده شده است. شرح حال شخصی ناشنوایان منحصر به فرد نیز در این نشریه گنجانده شده است.

نشریه آموزش انگلیسی به دانش آموزان ناشنوا
TEDS

این نشریه‌ برای مربیان، معلمان و پژوهشگرانی كه در جست‌وجوی روش‌های كاربردی و راهبردهای بدیع برای آموزش زبان انگلیسی به ناشنوایان یا دانش‌آموزانی است که انگلیسی زبان دوم آنها است. مقالات مندرج در این نشریه، شیوه‌های ابتكاری و غیرمعمول در زمینه مسائل و مشكلات تدریس را مطرح می‌كند. دیگر ویژگی‌های‌ این نشریه عبارت‌اند از: ستون دستور زبان، ستونی منظم درباره اصول آموزش و دستور و ساختار زبان، چاپ مصاحبه‌هایی با مربیان و پژوهشگران برجسته درباره شكل‌گیری زبان، بخشنامه‌ها و اظهارنظرهای خوانندگان درباره مطالب كاربردی و نظری. ‌این بخش، بررسی‌ها و پژوهش‌های خوانندگان را مطرح می‌كند و راه‌حل‌هایی برای حل مشكلات موجود در حوزه آموزش زبان را مطرح می‌كند.
این نشریه در ۱۹۷۴، زیر نظر گروه انگلیسی دانشكده گالودت آغاز به كار كرد. نخست نام آن، Teaching English to the Deaf نشریه آموزش انگلیسی به ناشنوایان بود؛ اما پس از روشن‌تر شدن هدف از انتشار آن، یعنی كمك به انجام گرفتن مطالعات و بررسی‌ها درباره مشكلات عملی، كه امروزه مربیان ناشنوا و آموزگاران انگلیسی ناشنوایان، با آن مواجه‌اند، هیئت سردبیری، رأی به تغییر نام نشریه داد و نامش اینگونه شد:
Teaching English to Deaf and Second-Language Students (TEDS)
این تغییر نام در ۱۹۸۱، رُخ داد تا شمار بیشتری از دبیران و آموزگاران زبان انگلیسی را كه در زمینه آموزش انگلیسی به عنوان زبان دوم به دانش‌آموزان ناشنوا و دانش‌آموزان شنوا و زبان دوم فعال‌اند، در بر بگیرد. مؤسسه آموزگاران زبان انگلیسی به سایران به عنوان مركزی قابل توجه، نیاز به انتشار این نشریه داشت تا آموزش انگلیسی به دانش‌آموزان و دانشجویان خارجی و آموزش انگلیسی به ناشنوایان را تسهیل كند. از این رو، هدف اصلی این نشریه، ارائه اطلاعات كاربردی و عملی درباره آموزش مهارت‌های زبان به ناشنوایان بوده است.
این نشریه، پس از ۱۹۷۷، به ارگان رسمی‌ بخش مدرسان انگلیسی ناشنوایان تبدیل شده است كه عضو مجمع مربیان امریكایی ناشنوایان است. از این زمان، شمارگان آن به یك هزار نسخه رسیده است. این نشریه، سه بار در سال منتشر می‌شود.
مدیریت نشریه، از میان گزارش‌ها و مقالات رسیده، آنهایی را كه منطبق با آیین‌نامه آنهاست، انتخاب و منتشر می‌سازد.

نشریه اختلالات ارتباطی
Journal of Communications Disorders

این نشریه به موضوعات بسیاری در زمینه اختلالات ارتباطی، از جمله بررسیهای تجربی محض، و درمانگاهی و تئوریكی می‌پردازد. خوانندگان این نشریه شامل زبان‌شناسان‌، عصب‌شناسان‌، روان‌شناسان، روان‌پزشكان و متخصصان شنوایی و گفتاری است.
مقاله‌هایی كه عمدتاً معضلات مربوط به اختلالات ارتباطی را مورد بحث قرار می‌دهند، شامل روندهای طبیعی ارتباطی به اضافه جنبه‌های آناتومیكی، روان‌شناسی، تشخیصی، روان‌پویایی‌، تشخیص بیماریهای روانی و اختلالات ارتباطی است.
در این نشریه ضمن توجه به تاریخ علم و وضعیت كنونی و آینده آن، مقاله‌هایی كه موضوعات آنها در زمینه پژوهشهای كاملاً تجربی و مقاله‌های بالینی و نظریه‌ای باشد، مورد استقبال قرار می‌گیرد. مقاله‌ها و نوشته‌های امریكایی كه ماهیتی بین‌المللی و چند رشته‌ای دارند، در این نشریه منتشر می‌گردند.
گزینش نوشته‌ها: برگهای نشریه اختلالات ارتباطی، به روی همه كسانی كه می‌خواهند نوشته‌هاشان را تحویل دهند، باز است. این نوشته‌ها برای سردبیر فرستاده می‌شود. وی برای مشاوره آنها را به شواری سردبیری ارجاع می‌دهد و آنجا با در نظرگرفتن ارجحیت محتوا، كیفیت كار و اعتبار گزارش این نوشته‌ها مورد بازبینی و بازرسی قرار می‌گیرند. شورای سردبیری بررسی می‌کند و سپس ویراستار تصمیم پذیرش یا رد مقاله‌ها را براساس توضیحات داده شده به نویسنده ابلاغ می‌كند و یا پیشنهادهای اصلاحی خود را كه می‌تواند نوشته را قابل‌پذیرش كند، ارائه می‌دهد؛ گرچه ویراستاران نمی‌توانند بر پایه و اساس نامه‌ها و درخواستها دگرگونی و بازبینی انجام دهند. خود نوشته‌ها باید همان گونه كه فرستاده شده باقی بماند. موقعیت نویسنده یك مقاله اهمیتی ندارد. مشاوران سردبیر معمولاً از هویت نویسندگان آگاهی دارند، ولی تصمیمهایشان را تنها در پیوند با كیفیت نوشته‌ها می‌گیرند.
نشریه، هیچ هزینه‌ای را برای چاپ مقاله‌ای نمی‌پردازد. نوشته‌ها به ترتیب پذیرششان چاپ می‌گردند، ولی در موارد استثنایی، چندی از مقاله‌‌های ویژه، جلوتر از زمان‌بندی به چاپ می‌رسند. سردبیر تیترهای هر موضوع را خود بر می‌گزیند. این نشریه مقالات مورد علاقه روان‌شناسان، روان‌كاوان، متخصصان گفتار و علوم شنوایی، اختلالات ارتباطی، زبان‌شناسان، عصب‌شناسان و متخصصان گوش، بینی و حنجره را منتشر می‌کند.
این نشریه به مقاله‌هایی كه مشكلات و مسائل اختلالات گوناگون ارتباطی را بیان كند، بیشتر اهمیت می‌دهد. مضامین نوشته‌ها عبارت‌اند از: جنبه‌های آناتومی و فیزیولوژیكی، اختلالات ارتباطی، نیز عناصر آسیب‌‌شناسی روانی در اختلالات ارتباطی، جنبه‌های روان‌‌حركتی اختلالات ارتباطی و ابعاد تشخیص و درمان اختلالات ارتباطی.
همه مقاله‌های پذیرفته شده باید در بایگانی محفوظ بمانند، چه گزارشهای تجربی، پژوهشهای موضوعی، و چه مقاله‌های نظری. پژوهشهای تجربی باید از كیفیت بالایی برای ارائه یك مقاله اصیل برخوردار باشند. مقاله‌ای كه نخست بر پایه برشماری مشخصه‌های موضوع در مقوله‌ای تشخیصی باشد، ولی فرضیه‌ای را ارائه ندهد و با دیگر گروه‌های علمی مطابقه نشده باشد تا فرضیه‌هایی را به اثبات رساند، قابل پذیرش نیستند.
مقاله‌های بلند بالای تجربی، باید بیشتر اطلاعات اثباتی را ارائه دهند تا آنكه تنها گزارشی از یك آزمون كوتاه در یك شیوه گسترده باشند. به طور كلی این بایدها از روی یك سری آزمونهای به هم پیوسته حاصل می‌شود. یادداشتهای آزمونی كوتاه، تنها و تنها باید بر پایه آزمونهایی چند استوار شده باشد.
نوشته‌های نظری و گزارشی كه پذیرفته می‌شوند، باورهای نوینی را عرضه می‌دارند؛ پیشنهادهایی برای بازبینی نظریات كنونی ارائه داده و یا نظریات و مسائل را در شیوه‌های مفید بازسازی می‌كنند؛ اما از آنجا كه این مقاله‌ها گرایش به درازی گفتار دارند، تنها به شرطی پذیرفته می‌شوند كه مضمون اصلی‌شان مرتبط به موضوع اختلالات ارتباطی باشد. مقاله‌های كوتاه انتقادی كه به روش علمی نوشته شده ‌باشد نیز، تنها به شرطی چاپ می‌شوند كه افكار نوینی را عرضه کنند و جهت نگاهشان به سوی یك مسئله مهم باشد.
تاریخ: نشریه اختلالات ارتباطی، خود از درون یك كتاب به نام آسیب ‌شناسی گفتاری: پژوهش بین‌المللی علم آسیب‌شناسی گفتاری ، نوشته رابرت بروبیكر و آر. دبلیو. رایبر ، منتشر شده به سال ۱۹۶۶ از سوی شركت انتشاراتی هلند شمالی آمستردام، به‌ وجود آمده است. كتاب از استقبال خوبی برخوردار شد و به ‌زودی شركت انتشاراتی، چاپ دوم كتاب را خواستار شد. مؤلفان آن، تجدید نظر و چاپ دوباره آن را پس از یك سال انتشار شایسته ندیدند.
تدوین‌كنندگان پس از مشاوره با شماری از مقاله‌نویسان ویراست دوم، پیشنهاد كردند روزنامه بین‌المللی در زمینه اختلالات ارتباطی تأسیس شود. بیشتر كسانی كه مورد مشاوره قرار گرفته بودند، نظرشان این بود كه چنین نشریه‌ای می‌تواند پاسخ به نیازهای تخصصی خوانندگان در این زمینه باشد. بنابراین، تدوین كنندگان به سرعت دست به كار شدند.
مؤلفان این نشریه متعلق به منطقه خاصی نیستند و متخصصانی از سراسر جهان مقاله می‌نویسند. آنها ابتدا راجع به موضوعی که می‌خواهند بنویسند، موافقت نشریه را به دست می‌آورند. نخستین شماره در می ‌۱۹۶۷ به چاپ رسید، شامل مقاله‌هایی از كسانی چون هوبرت ماورر به نام «لكنت زبان به مثابه ردّ و پذیرش همزمان » بود كه در شماره‌های بعدی آن چند بار چاپ شد. نیز، بخشی از شماره‌ها به شماری از مقاله‌هایی كه اصولاً در یك كنفرانس ارائه شده بود (‌كنفرانس به نام، «اصول روان شناسی حركتی و اهمیت آن در زمینه اختلالات ارتباطی» در نیویورك در بیست و ششم مارس ۱۹۶۶ برگزار شده بود) اختصاص داشت.
بیشتر مقاله‌هایی كه در این كنفرانس ارائه شده در روزنامه اختلالات ارتباطی دوباره تجدید چاپ شده از سوی اولیور بلادشتاین و لویس وولبرگ نوشته شده بود.
از همان ابتدای كار، این نشریه موقعیت خوبی یافت و احترام و ستایش متخصصان را كه در این زمینه فعالیت می‌كردند، برانگیخت. در سالهای اخیر شماری از شماره‌های تخصصی و ویژه‌ای به چاپ رسیده است. در پاریس در ۱۹۷۷ یك ویژه‌نامه به نام «مشكلات لكنت زبان: تئوری و درمان » به چاپ رسید. این شماره بر پایه مقاله‌های ارسالی كه به كنفرانس دومین یادواره سالانه امیل فروشلز درباره اختلالات ارتباطی در دانشگاه پیس نیویورك در ۱۹۷۵ ارسال شده بود، تدوین شده است. افزون بر اینكه این روزنامه كمك بزرگی برای پژوهشهای تجربی و بالینی در زمینه مربوط می‌باشد، فروشلز خود نیز، از نخستین حامیان همین نشریه و از اعضای هیئت تحریه آن بود. در ۱۹۷۸ نشریه مذكور باز یك ویژه‌نامه به نام «مشكلات شنوایی و ناشنوایی » منتشر كرد. این شماره رویكردی چند جانبه به زمینه‌های مورد بحث داشته، كوششهای زبان‌شناسان، روان‌كاوان و روان‌شناسان و نیز متخصصان پژوهشهای ناشنوایی، شنوایی در این موارد را منعكس می‌ساخت.
بیشتر شماره‌های نشریه نیز، شامل آمیزه‌ای از مقاله‌های گوناگون بود که یك بازبینی بین‌المللی كتابها و دیگر نشریاتی كه با جنبه‌های گوناگون اختلالات ارتباطی سر و كار دارد، در آن گنجانده شده است.

اخبار فدراسیون جهانی ناشنوایان
WFD News

فدراسیون جهانی ناشنوایان ، شانزده سال پیش به چاپ این نشریه اقدام كرد تا از این راه، اطلاع‌رسانی جهانی در زمینه ناشنوایی را سامان دهد. این نشریه دارای ماهیت خبری و رویكرد فرهنگی و تا اندازه بسیاری حقوقی در سطح جهانی است. از این رو، بیشتر رخدادهای مربوط به حقوق ناشنوایان در جهان را بازنمون می‌كند تا مسائل آموزش و پرورش یا دیگر موضوعات متعلق به آنها را. علاقه این نشریه به گزارش نهادهای ناشنوایی جهانی به ویژه كانون‌ها و سازمان‌های ناشنوایی عضو فدراسیون بیشتر است.
پیش از این، مجله صدای سكوت از سوی این فدراسیون منتشر می‌شد كه با توقف آن، نشریه اخبار را با سازماندهی جدید، منتشر كرد. بنیانگذار آن سزاری ماگاروتو بود و هم اكنون به سردبیری كارول لی اكولین منتشر می‌شود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *