مادر…

پدر بیمار…
مادر بیمار…
خودم هم که معلول جسمی حرکتی و مشکل ریوی-تنفسی…
مادر با اون حال بیمارش از من هم باید مراقبت کنه
سعی میکنه درد قلبش رو پنهون کنه تا کارهای بچشو انجام بده
اونوقت سازمان بهزیستی میگه حق پرستاری اول به معلولین ضایعه نخاعی تعلق میگیره
و معلولین دیگه در اولویت نیستن!
آره درست! اما تازه اگر تعلق هم میگرفت میشد ماهی چقدر؟
نهایت ۶۰ هزار تومان!!!!
پول یک بسته داروی منم نمیشه….!!!
همه ی اینها به کنار..
حق پرستاری مادرم که یک عمره ازم نگهداری کرده و همچنان پرستاری میکنه اینقده؟
به همین راحتی چشم میپوشیم از همه چیز!!
آهان یادم نبود که حق پرستاری مادرمو خداوند حساب میکنه، نه بنده هاش..
اینها همش گلایه بود؟
آره گلایه هایی که به نتیجه نمیرسه
مثل تموم حرفهایی که معلولان میزنند
و آخرش باماهی ۴۰،۵۰ تومان، حقشون اداء میشه
خدایا اگر اینها ناشکری به درگاه “تو” بود من غلط کردم ببخش منو…
فقط مادرمو شفا بده، بقیه ش مثل همیشه اهمیتی نداره…

منبع: فرزانه حبوطی، وبلاگ معلولان و زندگی، ۷ شهریور ۱۳۹۳

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *