حجت برزگر

وقتی معلول گلستانی از روی موانع می پرد
1418276784_147مردی که عاشق معلولیتش است و می گوید محدودیت های جسمانی برایم خالق لحظاتی خوش در زندگی بوده اند.
در این گزارش با عنوان ‘داستان مردی از خطه کتول که عاشق معلولیتش است’ می خوانیم: با این که ۳۹ سال از زمان معلولیت حجت برزگر می گذرد، معتقد به معلولیت نیست و می گوید محدودیت های جسمانی برایم خالق لحظاتی خوش در زندگی بوده اند
برای دیدار با این مرد پرانگیزه و باانرژی باید به طبقه سوم ساختمان بلند مرکز شهر بروی. مطبش آن جاست. ما نیز به همراه فاطمه ابراهیمی رئیس اداره بهزیستی شهرستان علی آبادکتول و دو تن از مددکاران این اداره برای دیدار با او همین راه را پیمودیم
حجت برزگر ۴۳ سال دارد و به دلیل این که هنگام تزریق واکسن فلج اطفال تب شدید داشته، از چهار سالگی دچار معلولیت شدید جسمی حرکتی شده است
وی دارای مدرک دکترای علوم ورزشی و تغذیه است که دو سال پیش از دانشگاه تهران دانش آموخته شده است
برزگر ورزش را شروعی دوباره می داند و می گوید ورزش را از نوجوانی آغاز کردم و معتقدم تغذیه خوب و سالم به همراه ورزش می تواند بدنی سالم بسازد، لذا تحصیلاتم را در همین زمینه ادامه دادم
وی در رشته بدنسازی و وزنه برداری فعالیت می کند، ۲ بار مدال قهرمانی مسابقات جانبازان و معلولین را به سینه آویخته است و هم اکنون مربی بین المللی پرورش اندام، داور درجه یک فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام و رئیس کمیته پرورش اندام استان گلستان است
برزگر می گوید ما با استفاده از مشکلات و محدودیت های جسمانی خود لحظات شیرین می سازیم لذا معلول نیستیم بلکه آن کس که عاجز از خلق لحظه هاست، معلول است
این دکترای تغذیه، معلولیت که نه، اما این محدودیت اش را نقطه عطفی برای خود و دیگر آدم های شبیه خودش می داند که راه ترقی را به این واسطه سریعتر و راحتتر کشف کنند
برزگر همچنین پدر و مادرش را از مهمترین افراد زندگی خود توصیف می کند و از این که سبب شده اند او بتواند روی پای خود ایستاده و مستقل باشد، همیشه قدردانشان است
وی معلولین را مؤثرترین افراد جامعه می داند و معتقد است باید آن ها قابلیت های خود را شناخته و به عرصه عمل تبدیل کنند تا بتوانند به جای نگاه به آینده، آینده ساز باشند
برزگر با بیان این که آموزش نقش مؤثری در بازگشت معلولین به اجتماع دارد به شرط آن که خود شخص نیز این بازگشت را بخواهد، افزود: بعضی ها نگاهشان این گونه است که زندگی می کنیم و می سازیم، می سازیم و می سوزیم و وقتی حالشان را می پرسی نیز می گویند؛ ای، می گذرد
غافل از این که آن کس که با زندگی ساخته است، باخته است لذا انسان باید در هر موقعیتی، افسار زندگی را خود به دست گرفته و آن را بسازد.

منبع: سایت کاشانه مهر کاشان، ۲۰ آذر ۱۳۹۳

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *