سوارکاری

سوارکاری یک ورزش چند معلولیتی است که ورزشکاران دارای معلولیت جسمی یا دارای مشکلات بینایی می توانند در آن شرکت کنند. مسابقات سوارکاری بر طبق سوابق عملی ورزشکاران به صورت مختلط و گروهی انجام می گیرند. سوارکاران در دو ماده درساژ به رقابت می پردازند: یک تست (مسابقه) قهرمانی شامل یک سری حرکات و یک تست (مسابقه) آزاد با موسیقی.
همچنین یک نوع تست (مسابقه) تیمی برای سه یا چهار سوار کار برگزار می شود. عملکرد سوارکاران بر اساس نمایش مهارت های اسب سواری و استفاده از یک سری دستورات برای قدم زدن ، یورتمه، چهارنعل، در هنگام سوارکاری، مورد قضاوت قرار می گیرد سوارکاران می توانند از یک سری لوازم کمکی مجاز از قبیل شلاق درساژ، یک میله رابط افسار (لگام)، نوارهای چرمی و دیگر لوازم کمکی استفاده نمایند، lpc از طریق کمیته بین المللی سوارکاری پارالمپیک ، متولی این رشته ورزشی است، قوانین و مقررات lpc برطبق قوانین و مقررات فدراسیون بین المللی سوار کاری، با اندکی تغییرات تهیه شده اند. مسابقات سوارکاری برای نخستین بار در بازی های پارالمپیک ۱۹۹۶ آتلانتا برگزار شد و این ورزش در حال حاضر در چهل کشور انجام می گیرد.
منبع: وبلاگ لبخند زندگی، ۲۶ آذر ۱۳۹۰

سوارکاری تطبیقی چیست؟
امروزه در سراسر دنیا “اسب درمانی” بسیار رایج شده است و به عنوان راهکاری درمانی برای گستره ی وسیعی از بیماری ها به کار گرفته می شود. در ایران هم در حدود سه سال است که باشگاه سوارکاری اسواران با بهره گیری از کادری متخصص این کار را آغاز کرده است.
اما اینکه بگوییم ” اسب درمانی ” و به همین عنوان بسنده کنیم ،شاید به نظر مناسب نرسد.اگرچه اگر بخواهیم واژه هایی مانند Horse Therapy یا Therapeutic Riding را برایشان معادل فارسی جایگذین نماییم ، فورا در همان ابتدا همان اصطلاح ” اسب درمانی ” به ذهن می رسد . اما اگر خوب در این عنوان عمیق شویم ، در می یابیم که با اشکالاتی روبرو هستیم:
نخست اینکه یک شنونده که برای اولین بار اصطلاح “اسب درمانی ” را می شنود ، درمان اسب در ذهنش مجسم می شود و نه درمان به وسیله ی اسب!
دومین اشکال در مورد اصطلاح “اسب درمانی” این است که به جامع بودن فعالیت اشاره ندارد و شنونده را بیشتر به سمت فعالیت درمانی معطوف می سازد ، و این در حالی است که درمان گوشه ای از این فعالیت است.
از طرف دیگر وقتی واژه ی “اسب درمانی” به کارگرفته می شود ، تصور بر این است که حتما ورزشکار باید دارای معلولیت بدنی و یا ذهنی باشد تا این فعالیت برایش موثر واقع شود.در حالیکه از این فعالیت حتی برای بهبود عملکرد مفاصل و عضلات در مورد یک فرد سالم هم می توان بهره برد.
آخرین اشکال در مورد این نام ، این است که به خاطر موجود واژه ی درمان در بخشی از آن شاید تصور شود قصد مداخله در کار پزشکان وجود دارد .باید توضیح داده شود که نه تنها این فعالیت مداخله در کار پزشکان محترم نمی باشد بلکه راهکاری مکمل است در جهت تکمیل تسریع پروسه ی درمان آنان در معالجه ی مریض و هرگز این فعالیت بدون توصیه ی پزشک نباید صورت گیرد؛ که در این رابطه کمیته ی سوارکاری جانبازان و معلولین فدراسیون سوارکاری جمهوری اسلامی با تهیه ی آئین نامه ای ، سعی داشته مقررات خاصی را جهت ارائه ی خدمات “اسب درمانی ” تعیین نماید تا از بروز مشکلات احتمالی چلوگیری به عمل آید.
با توجه به مراتب بالا و اشکالات مطرح شده ، شاید بهترین پیشنهاد اطلاق عنوان “سوارکاری تطبیقی ” به جای اصطلاح ” اسب درمانی ” است ، چراکه هدف از این فعالیت این است که می خواهیم با بهره گیری از خواص ویژه ی سوارکاری و تاثیرات خاص این ورزش بر روی بدن انسان و اجرای تمرینات کنترل شده که در آینده یک به یک تشریح خواهد شد،به اصلاح و تطبیق الگوی حرکتی هر فرد سوارکار و تقویت عوامل سلامتی بپردازیم.این فرد می تواند دارای بدن و ذهنی کاملا پویا و سالم باشد و یا دارای انواع معلولیت ها.
لذا اکنون که در آغاز مسیر این فعالیت هستیم ، لازم است همه نام این فعالیت را “سوارکاری تطبیقی” بنامیم و به یاری یکدیگر جامعه ی مخاطب را شناسایی و تحت پوشش قرار دهیم.
غزاله منتظم، سرپرست کمیته سوارکاری جانبازان و معلولین کشور، ۱۳۹۲

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *