تیپ ما به عنوان یک نابینا

blindeتیپ ما به عنوان یک نابینا چه تأثیري در روابط متقابلمان با اجتماع میگذارد. منظور از تیپ نحوه پوشش آراستگی لحن صحبت کردن ما و برخورد با دیگران می باشد. در ابتدا این نکته را به خودمان یاد آوری کنیم که ما در نظر افراد عادی ناتوان و ضعیف هستیم آن هم به معنای فاجعه بار و تأسف برانگیز آن. هیچ موقع یادم نمی رود حتی من که کم بینا هستم در دوران دبیرستان برایم این سوال یا طرز تفکر بقیه که می پرسیدن چگونه خودت غذا میخوری یا حمام میروی برایم خیلی مسخره و ناراحت کننده بود یا زمانی که تازه مشغول به کار شده بودم همکارانم می پرسیدن که برای مثال چطور رادیو را روشن میکنی و یا حتی فامیل که این توانایی را در من نمی دیدن که بتوانم پیغامی از آنها را به گوش مادر یا پدرم برسانم پس از من می خاستن تلفن را در اختیار خواهرم قرار بدهم تا آنان این کار پیش پا افتاده را انجام دهند و … که حالا از این برخوردها ناراحت نمی شوم به جای آن سعی می کنم به دنبال چرایی این برخوردها و رفع آنهایی که منطقی باشد می پردازم. شاید نظر شما هم همین باشد دلیل برخورد نادرست دیگران خودمان باشیم درست مانند اینکه میگویند بچه از بچگی چیزی را یاد ندارد هر کاری را که بزرگتر خود انجام دهد سریع الگو میگیرد. رفتاری که ما انجام میدهیم حالا با هر کس هر کجا دقیقاً همانطور به ما برمیگردد. شاید اگر من از خود در جمع های خانوادگی انزوا را نمی پذیرفتم و گوشه گیری من و جدا کردن خودم  از بقیه همسن و سال هاي فامیل نبود شاید اگر نظری در جمع شان مطرح میشد من چهارتا نظر میدادم شاید اگر یک جوک یا داستان بیان میشد و همه زیر خنده میزدن من هم شریک این بزم بودم شاید اگر در بحث های خانه داری خانم های فامیل خودم را دخیل میکردم شاید اگر در یک مجلس عروسی بهترین پوشش و آرایش را داشتم و شاید و شایدهای بسیاری که می توانست من را آن طور در فامیل بشناساند که برادر خواهر دختر خاله و دیگران رامیشناختن. بله اگه واقع بینانه نگاه کنیم ما نباید اشتباه رفتار کسی را در برخورد با خودمان به او گوشزد کنیم این خود ما هستیم که باید خودمان را تذکر دهیم. باید تلنگری به خودمان بزنیم و ببینیم کجای راه هستیم و کجای این زندگی ایستادیم. آیا لحن صحبت کردن ما در برخورد با بقیه درست است آيا ما طوری صحبت میکنیم که ترحم بقیه برانگیخته میشود به عبارتی مشکل بینایی ما حربه ای میشود تا رضایت یا کمک مادی یا معنوی دیگران را به دست بیاوریم یا آدمی ناتوان دیده میشویم که به محض دیدنمان خدا را شکرشان را میشنویم که آنقدر مثل ما بیچاره نیستند و یا آنقدر تمارض میکنیم که برای خودمان مشکلات جسمی و روحی ایجاد میشود. آیا لباس پوشیدن ما مناسب یک خانم یا آقای متین و نجیب هست شاید شنیده باشین عقل آدما به چشمشونه آیا لباس پوشيدنمون روی برخورد دیگران باهامون تأثیر داره، خوش پوشی و خوش آرایشی یا شلخته و نامرتب بودن این نقشی در نشون دادن توانایی ما داره؟ اینکه بهشون یادآوری کنیم همه چی به دیدن نیست و هزاران اگر و اما که اگه در مورد خودمون وقت بزاریم و برای خودمون اونارو حل و رفع کنیم دیگه نیاز نیست دنبال این بریم که چرا دیگران توانایی ما رو قبول ندارن یا ما اینهمه درس خوندیم چرا باید بیکار باشیم یا چرا نمیتونیم ازدواج کنیم یا چرا مسوولین اینطور برخورد میکنند، چرا پدر و مادرمون اینجوری میکنند و خیلی چراها که گره اش فقط به دست خودمون باز میشه. بله ما باید اول خودمون رو باور کنیم و بعد از دیگران انتظار داشته باشیم که مارو باور کنند.
اكرم جعفري(روشندل)، مرکز مجازی نابینایان ایران، ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۴

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *