محمود مظفري

mahmood-mosafari1– لطفاًَ بيوگرافي خود را شرح دهيد؟
محمود مظفري هستم، ۵۲ ساله، اهل تهران.
– علت ناشنوايي شما چه بود؟
بر اثر بيماري زردي و طي انجام آزمايشات پزشكي و تزريق اشتباه دچار فلج و ناشنوايي شدم.
– طريقه آشنايي شما با همسرتان چگونه بود؟
مسبب آشنايي من و همسرم، خواهرم بود كه چند بار بعد از  ديدار با همسرم ازدواج كردم و ثمره ازدواجمان يك پسر مي باشد كه الحمدا… شنواست و در امورات زندگي از جمله تلفن و … ما را ياري مي دهد و من خدا را شاكرم با وجود معلوليتي كه دارم مستقل زندگي مي كنم و از همسرم بسيار راضي و خشنود هستم، لذا جا دارد از زحمات اين بانو تشكر و قدرداني بنمايم.
– هنر ويتراي را چگونه آموختيد؟ از روي علاقه بود يا مربوط به رشته تحصيليتان بود؟
تحصيلات من تا سوم راهنمايي مي باشد يك روز در بهزيستي شهيد آيت متوجه فردي شدم كه هنر ويتراي انجام مي داد و من نسبت به آن هنر، بسيار علاقه پيدا كردم و ايشان که نامشان در خاطرم نيست، به من آموزش ويتراي دادند و مشوق اصلي من آقاي غلامرضا فراهاني بود كه در آموزشگاه نيمروز با همياري ايشان توانستم به فراگيري اين هنر بپردازم و ۱۵ سال فعاليت بدون حقوق داشتم كه بعلت نياز مبرم به درآمد آنجا را ترك كردم و در جاهاي مختلفي از جمله مجتمع نرگس بهزيستي امام علي (ع) به مدت چند سال با حقوق ناچيز مشغول بكار شدم و اكنون در مركز شهيد صدوقي در محله كرج در نزديكي محل زندگيم مشغول بكار مي باشم و الحمدا… راضي هستم.
– شما در هنگام ويتراي آيات قرآني و غيره چه احساسي داريد؟
هنگاميكه ويتراي قرآن را انجام مي دهم واقعا احساس خوشي دارم و خود را بيش از پيش به خداوند نزديك مي بينم و با ذوق و شوق وافري اين كار را انجام مي دهم.
– در حال حاضر شغل اصلي تان غير از هنر ويتراي چيست؟
قبلا در دارو سازي كار مي كردم كه بعلت ناشنوايي نتوانستم ادامه دهم به همين دليل شغل ويتراي را انتخاب كردم چون با هنر ويتراي بزرگ شدم، نفس كشيدم و زندگي كردم و از اين شغل بسيار خرسند هستم و خداوند را به خاطر نعمتش سپاسگزارم و هيچ وقت معلوليتم مانع از پيشرفتم در كار نشده است و اکنون در مركز صدوقي (ره) به راحتي كار مي كنم. البته خواهرم زهره مظفري نيز در رسيدن به اهدافم نقش بسزايي داشته است كه از ايشان نيز تشكر مي نمايم.
– شما به عنوان يك فرد ناشنوا فعاليت اين مركز را چگونه ارزيابي مي كنيد؟
فعاليت اين مركز به عقيده من عاليست و من دوست دارم هر روز به اين مركز بيايم چون برنامه هاي قابل توجهي دارد و مي توانم استفاده زيادي از برنامه هاي آن داشته و به اهدافم برسم اما متأسفانه من در كرج سكونت دارم و مسير آن بسيار طولاني است ولي سعي مي كنم هفته اي يك بار به اين مركز بيايم و از برنامه هاي آن بهره ببرم.
– در صورت مطالعه نشريه آواي نگاه نظرتان چيست؟
به علت مشغله هاي زيادي كه دارم موفق نشدم آن را مطالعه كنم. البته خواهرم آن را مطالعه می کند و مزاياي آن را براي من توضيح مي دهد و با تعاريف آن مرا با دنياي بيرون آشنا مي سازد.
– كمي در رابطه با خصوصيات اخلاقي تان بگوييد؟
با خنده ديگران شادم و با گريه ديگران غمگينم، بسيار دوست دارم شادي ها را ملاحظه كنم تبسم را دوست دارم و مهربان هستم ولي به علت سختي و مشكلات زندگاني گاهي غمگينم: عاشق رفت و آمد خانوادگي هستم و صله رحم را دوست دارم.
– پيشنهاد يا انتقاد از اين مركز؟
انتقادي ندارم چون كارهاي  فعاليتي اين مركز بسيار عاليست.
پيشنهاد: اين مركز مي تواند مرا به سازمان هاي مختلفي معرفي نمايد تا بتوانم راهي براي آموزش هنر ويتراي به كليه افراد اعم از ناشنوا و شنوا پيدا کنم و از این هنر لذت ببرم و از لحاظ مالي سازمان هاي مختلف مرا حمایت کنند تا بتوانم هنر ويتراي را در بين افراد گسترش دهم.
– كلام آخر؟
آرزومندم به معلولان در كليه نقاط توجه خاصي شود و افراد عام بدانند كه ما نيز مي توانيم مانند افراد عادي كار و تلاش كنيم. در پايان سلامتي و موفقيت را براي شما سروران گرامي از درگاه احديت خواستارم.

mahmood-mosafari2منبع: وب سایت انجمن خانواده ناشنوایان ایران

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *