علی امانبايو

Ali-amanyoعلی امانبايو در سال ۲۰۱۲ به عنوان مشاور وزير کار و حفاظت اجتماعی منصوب شد .
در طی ساخت يک مدرسه دولتی در آلماتی، به اين نکته اشاره کردم که ساختمانهای جديد نيازمندند که به آسانسور با سايز مناسب و رمپ مجهز شوند .
به نظر می رسد پيشنهاد من با يک اظهار نظر احمقانه و گيج کننده مواجه شده که اين يک مدرسه ويژه نبوده است. اين موضوع وضعيت افراد معلول قزاقستان را در نظر من منعکس کرد .
جامعه ما نياز به تجديد نظر اساسی در طرز نگرش خود دارد و بايستی ذهن خود را باز نگه دارد .
معلوليت به معنای معيوب بودن نيست. افراد معلول را نبايد در نهادهای خاص محبوس کرد بلکه بايد در جامعه مانند هر فرد ديگری با بقيه در ارتباط باشد و يکپارچگی بين آنها و ديگر اعضای جامعه وجود داشته باشد.
به عنوان نتيجه، افراد معلول به طور معمول احساس دلسردی دارند و خودشان را در خانه محبوس می کنند. اين يک چرخه است که بايد شکسته شود.
محدوديت های ايجاد شده بوسيله معلوليتم، من را مصمم تر می کند تا به موفقيت برسم به خاطر اينکه به بقيه ثابت کنم که با ديگران هيچ تفاوتی ندارم.
در ۱۴ سالگی برای تسهيل در راه رفتن به من عصا داده شد و من با درک اين موضوع که اين معلوليت جزئی جداييی ناپذير از زندگی من است از بيمارستان مرخص شدم. زندگيم ويران شد اما اميدم را از دست ندادم .
در دهه ۱۹۶۰ بر خلاف الان مسائل مربوط به افراد معلول به طور کامل ناديده گرفته می شد يا اصلا در موردشان صحبت نمی شد و عملا ما نامرئی بوديم. به عنوان يک نتيجه, من بطور مداوم با تبعيض مبارزه می کردم .
در دبيرستان به خاطر کلاس رانندگی رد شدم و از داشتن موقعيت تدريس من در دانشگاه ملی قزاقستان ممانعت شد تنها به خاطر اينکه نميتوانستم در برداشت سالانه سيب زمينی شرکت کنم.
اين موانع خسته کننده بود اما من هرگز منصرف نشدم و خواستار احترام گذاشتن به حقوقم شدم و در اين راستا استقامت کردم و تا آنجايی پيش رفتم که با رئيس دانشگاه به بحث و مجادله پرداختم تا اينکه به من پيشنهاد کار داده شد.
امروز زندگی در جامعه برای افراد معلول نسبتا راحت تر است، ما يک اتحاديه از معلولين داريم و من به عنوان رئيس اين اتحاديه، بازديدهای متعدد، سمينارها و همايشهای زيادی را در مناطق مختلف قزاقستان برای بالا بردن آگهی و ترويج حقوق معلولين سازماندهی کردم.
ما بطور فعال مشغول رايزنی در باب دسترسی به آموزش، اوقات فراغت و اشتغال برابر هستيم . آرام در حال پيشروی هستيم اما مطمئنا به موفقيت خواهيم رسيد.
قزاقستان: يک قهرمان برای افراد دارای معلوليت است .
به عنوان موانع موجود اجتماعی و فرهنگی که مشکل دارند، معلولين نياز به غلبه با يک چالش مهمتر دارند: آنها بايد درک کنند که معلوليت يک حکم برای زندگی نيست و آنها ميتوانند با وجود داشتن معلوليت يک زندگی شاد و موفق داشته باشند و از آن لذت ببرند.
جامعه در حال رشد به سوی درک وپذيرش بيشتر است اما آنچه که اهميت دارد اين است که شما نياز داريد که خودتان را بيشتر قبول داشته باشيد. اجازه ندهيد که معلوليت شما را عقب نگه دارد خودتان را به سوی جلو سوق دهيد و برای کسب بهترينها تلاش کنيد .

منبع: UNDP Voices From Asia، ترجمه سحر عابدی، واحد بين الملل مجتمع آموزشی نيکوکاری رعد

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *