موسی الرضا امین زارعین

print

دکتر موسی الرضا امین زارعین پژوهشگر و استاد نمونه
موسی-امین-الزارعین

دکتر موسی الرضا امین زارعین متولد ۱۳۳۸٫
قطع نخاع مهره ۶ گردن در حین مسابقات کشتی۲۳/۰۴/۱۳۵۸در بیرجند دانشجوی فنی مهندسی در گرگان .
اخذ مدرک دکتری فلسفه علم از بخش شرق شناسی دانشگاه مسکو در شهر دوشنبه (استالین آباد).
موسس جامعه معلولین سامان سبزوار ورییس انجمن تشکلهای معلولین خراسان رضوی وعضو هیئت امناء جامعه معلولین ایران. اقدام ومشارکت به احداث ۱۴۸ واحد مسکونی برای معلولین .
شهروند طلایی ومعلول نمونه ی کشور در سال های ۸۶و۸۷ ازطرف شهرداری تهران وبهزیستی کل کشور.
معلم نمونه ی شهرستان ۲بار ودراستان ۱بار .
قبولی کنکور سراسری ۳بارمکانیک گرگان سال۱۳۵۷برق مشهد سال ۱۳۶۵نقشه کشی صنعتی تهران سال ۱۳۶۶٫
مقالات وکتب چاپ شده به زبان های فارسی – روسی – سرلیک و«انگلیسی وعربی (accept)»۲۱مورد مشاوره رساله های فوق لیسانس ۸مورد.
دریافت مدال افتخاری تیراندازی در استوک مندویل انگلستان سال ۵۸٫
دارنده ی رکورد شنای معلولین ایران سال ۱۳۶۵٫
دریافت ۲نشان لیاقت وعلمی از کشور تاجیکستان سال ۱۳۸۴٫
نامزد دریافت نشان دولتی ونامزد نخبگان کشور سال ۱۳۹۰٫
وب سایت شخصی: www.aminzarein.com

زندگی نامه خود نوشت:

تولد‏
ـ در سحرگاه ۲۲اردیبهشت ۱۳۳۸ مطابق با ۱۱ ذیقعده در سبزوار متولد شدم. این روز مصادف با سالروز تولد امام علی‌بن موسی‌الرضا(ع) است.
منزل ما در کوی نقابشک (شهید مشکانی) روبه‌روی هیأت ابوالفضلی بود که این هیأت به همت صنف دباغ‌ها تأسیس و احداث شده بود.
والدین
خانواده‌ام مذهبی و سنتی بودند. مرحوم پدرم دارای سواد خواندن و نوشتن، شغلش دباغی (سالامبورساز) بود و کارش رونقی داشت . وی شانزده سال متصدی هیأت ابوالفضلی بود و یازده سال پیاپی هیأت سینه‌زنی را در سه روز آخر دهه سوم صفر به مشهد مقدس می‌برد و در مدت تصدی زیربنای حسینیه را دو برابر کرد.
مادرم، حاجیه عصمت مهربان، متولد سال ۱۳۰۹ از خانواده‏ای تقریباً مرفه‌ و سوادش بیشتر از پدرم بود، محفوظات او از قرآن، ادعیه مشهور، حافظ و مولوی چه بسا بیشتر از من باشد. وی تا قبل از حادثه معلولیت من استاد جلسات قرآن بود.
خانواده
من فرزند پنجم خانواده‌ای ده نفری هستم. دو خواهر بزرگترم، ربابه خانم، باسواد، خانه‌دار و ساکن سبزوار؛ و عزت‌خانم، دارای تحصیلات حوزوی، خانه‌دار و ساکن قم هستند. برادرانم حاج عبدالجواد، متولد ۱۳۳۵ تولیدکننده ماشین‌آلات صنعتی؛ عبدالوهاب، متولد ۱۳۳۶ جانباز و شاغل در صنعت مرغداری؛ برادر کوچکترم حاج محمدرضا متولد ۱۳۴۶، دارای تحصیلات عالی حوزوی و از شاگردان برجسته حضرت آیت الله سبحانی و ساکن قم هستند و خواهر کوچکترم حشمت‏خانم، خانه‌دار و ساکن تهران است.
در میان چهار فرزندی که هنگام تولد من در خانه بودند، من ضعیف‌ترین بودم؛ چنانکه مادرم هر شب تا صبح نگران سلامتیم بوده و حتی در ماه‌های اول امیدی به ادامه حیات من نداشته است؛ اما با این حال بسیار پرجنب‌وجوش و بازیگوش بوده‌ام.
کنجکاوی و تحصیل
بسیار علاقه‌مند به تحصیل بودم . عامل و باعث آن نیز کنجکاوی‌های بی‌حد و حصر من و پاسخ‌های مادرم به سؤالات عجیب و غریبم بوده است. از مادرم سؤال‌های عجیب می‌پرسیدم و او تا جایی که می‌دانست و به قدر دانش خود پاسخ می‌داد. وقتی از پاسخ عاجز می‌شد و یا نمی‌توانست با پاسخ‌هایش مرا قانع کند وعده‌ می‌داد که باید به مدرسه بروی و از معلم خود بپرسی.
مثلاً از او می‌پرسیدم اول و آخر عالم کجاست؟ مادرم می‌گفت عالم اول و آخر ندارد. من می‌پرسیدم مگر می‌شود؛ زیرا هر چیزی یک اول و آخر دارد و عالم هم باید آخر داشته باشد. اگر از یک طرف مستقیم بروی، بالاخره زمین در جایی به پایان می‌رسد و به یک پرتگاه ختم می‌شود! آنجا کجاست؟ و بعد از انتهای زمین چه چیزی هست؟ مادرم می‌گفت این سؤالات را باید به مدرسه بروی و از معلمت بپرسی، تا جوابت را بدهد.
در بچگی خیلی می‌ترسیدم، مخصوصاً از شب و تاریکی. مادرم می‌گفت هرچه در روز هست درشب هم هست. و شب‌ فرقی ندارد وقتی به مدرسه بروی به تو می‌گویند که شب و روز چگونه پیدا می‌شود و تو می‌فهمی که شب ترس ندارد.
به هر حال این کنجکاوی‌ها و اشاره‌های مادرم به مدرسه، مرا به شدت علاقه‌مند به مدرسه کرده بود.
در آن سال، حدود ۲ ماه قبل از شروع مدرسه به تعداد روزهای باقی‌مانده (۶۰ روز)، چوب کبریت کنار هم چیده بودم و هر شب یکی از آنها را برمی‌داشتم و خوشحال بودم که یک روز دیگر به مدرسه نزدیک‌تر شده‌ام، تا اینکه همه چوب‌ها را یکی یکی کنار گذاشتم و روز رفتن به مدرسه فرارسید.
روز اول مدرسه لباس نو را که برایم خریده بودند، پوشیدم و خیلی خوشحال بودم، وقتی به جلو مدرسه رسیدم با دو سه نفر از بچه‌های همسایه بگو مگو کردم و درگیر شدم و توی گل و لای جوی آب جلو در مدرسه لباس‌هایم کثیف شد. به شدت ناراحت شدم . نه می‌توانستم با لباس‌های گل‌آلود به مدرسه بروم و نه رویی داشتم که به منزل برگردم . احساس می‌کردم دنیا به آخر رسیده است . به ناچار به کارگاه دباغی پدرم رفتم. مرحوم پدرم با رویی خوش از من استقبال کرد. برایم آواز خواند و با طناب تابی درست کرد تا من بازی کنم. لباس‌هایم را درآورد و شست و کارگرش را فرستاد تا به مادرم اطلاع بدهد که من ظهر به خانه نمی‌آیم و ناهار از بیرون تهیه کرد و ظهر با هم ناهار خوردیم. آن روز برای من روز سختی بود، اما رفتار پدرم سختی آن روز را برایم آسان و قابل تحمل کرد. فردای آن روز به مدرسه رفتم و تحصیلاتم را آغاز کردم. این روزها جزء بهترین روزهای زندگی من است و هیچ‌گاه از یادم نمی‌رود.
سه سال اول ابتدایی را در مدرسه آقاخانی در کوچه حمام‌حکیم گذراندم. معلم سال دوم من آقای قاری‌زاده بود که خیلی روی من تأثیر گذاشت چون در چشم من مردی بزرگ می‌نمود و او را صاحب کرامات می‌دانستم.
مسائل اولیه و ابتدایی ریاضی را خیلی خوب به ما یاد داد به همین دلیل من در همه سال‌های تحصیل ریاضی را خوب می‌فهمیدم و نقطه قوت من بود و باعث شد ساعت کلاس درس ریاضی برای من همیشه از بهترین ساعت‌های مدرسه باشد و تمام هفته منتظر درس و کلاس ریاضی باشم.
بعداً فهمیدم همان عینک دودی که به چشم داشت باعث می‌شد که من فکر کنم که خطاب معلم به من است و اخباری که در کلاس می‌داد براساس دانش و تجربه‌اش بود. و اینها باعث شد آقای قاری‌زاده برای من به شخصیتی با توانایی‌های عجیب و خارق‌العاده تبدیل شود.
در این سال‌ها همانقدر که به ریاضی علاقه داشتم و مشتاق خواندن ریاضی بودم، از درس انشاء و نقاشی فراری بودم. حتی‌ آلان هم بعد از سال‌ها، نوشتن برایم سخت است و نقاشی کردن هم اصلاً بلد نیستم. البته بعد از معلولیت کمی وضعیت تغییر کرد . خواندن ریاضی برایم سخت شد تا جایی که در سومین کلاس خصوصی ریاضی که برای آمادگی کنکور شرکت کردم، حالم به هم خورد و نتوانستم تا پایان درس در کلاس بمانم و از آن روز به بعد احساس کردم که توانایی خواندن ریاضی را از دست داده‌ام و درک ریاضی برایم سخت و سنگین شده است.
تحصیل همراه با کار
همان سال‌های ابتدایی شروع به کار کردم. در مدرسه ابتدایی مخفیانه و دور از چشم بابای مدرسه با خودم شکلات «کام» می‌بردم و روی سکویی در داخل مدرسه می‌ایستادم و درس‌ها را برای بچه‌ها می‌‌خواندم. مزد این تدریس ابتدائی، از آنها می‌خواستم که از من شکلات کام بخرند. و شرط می‌کردم پوست شکلات را در مدرسه نریزند و به من پس بدهند، ولی بازهم برخی از آنان پوست شکلات را در حیاط مدرسه می‌ریختند و بابای مدرسه می‌فهمید که من شکلات کام فروخته‌ام و به من می‌گفت این فقط کار توست. خدایش بیامرزد.
سال چهارم، پنجم و ششم را در دبستان ربانی واقع در کوچه پامنار گذراندم. در همه این سال‌ها بین دانش‌آموزان کلاس، رتبه اول تا سوم بودم، تا بالاخره با کسب رتبه سوم (و معدل ۵۶/۱۶) گواهی ششم ابتدایی را گرفتم و پدرم بنابه وعده قبلی خود، دوچرخه‌ای برایم خرید، خیلی خوشحال شدم، ولی این شادی دیری نپایید زیرا نتوانستم در رشته فیزیک که بسیار به آن علاقه‌مند بودم ادامه تحصیل بدهم. در آن سال شوروی واردات کُرک بز، از ایران را متوقف کرد و بسیاری از تجار بزرگ تهران ورشکسته شدند. در این جریان کسبه خرده‌پا مثل پدرمن هم آسیب فراوان دیدند و درآمد آنها به شدت کاهش پیدا کرد.
تحصیل در آن زمان رایگان نبود، و پدرم به واسطه رکود بازار، درآمدش به شدت کم شده بود و نمی‌توانست هزینه ادامه تحصیل مرا بدهد.
در آن موقع سبزوار سه دبیرستان دولتی داشت، دبیرستان ابن‌یمین، دیپلم طبیعی می‌داد و دبیرستان اسرار، دیپلم ریاضی و فیزیک می‌داد و دبیرستان دکتر غنی، دیپلم انسانی می‌داد و یک هنرستان فنی و حرفه‌ای داشت که در خیابان عطاملک جنوبی بود، دو دبیرستان غیرانتفاعی هم داشت. در آن سال (۱۳۵۰) مزد کارگر روزانه ۱۵ تومان بود.
شهریه دبیرستان طبق مقررات، سالانه ۸ تومان بود. ولی چون اجازه داده بودند که از مردم کمک بگیرند، مدارس به بهانه جلب کمک‌های مردمی، بیش از تعرفه مقرر می‌گرفتند؛ دبیرستان دکتر غنی ۱۰۸ تومان؛ دبیرستان اسرار ۱۲۸ تومان؛ دبیرستان ابن‌یمین ۱۵۸ تومان، برای یک سال شهریه می‌گرفتند و پرداخت این مبالغ عملاً حالت اجباری پیدا کرده بود. فقط هنرستان همان مبلغ مقرر یعنی ۸ تومان را می‌گرفت. به همین دلیل پدرم می‌خواست من از تحصیل صرف‌نظر کنم و مشغول کار شوم تا هزینه زندگی‌ام را تأمین کنم. چندین شب گریه کردم تا اینکه پدرم با ادامه تحصیل من مشروط به اینکه هم زمان کار کنم و هزینه ثبت نام و کتاب و لوازم‌التحریرم را خودم پرداخت کنم موافقت کرد. من که از خوشحالی سر از پا نمی‌شناختم قول دادم هزینه لباس مدرسه را هم خودم تأمین کنم.
علاقه شدید به فیزیک داشتم ولی هزینه ثبت‌نام دبیرستان برای من زیاد بود؛ توان پرداخت هزینه آن را نداشتم، به ناچار در مدرسه حرفه‌ای کوروش کبیر که هزینه ثبت‌نام آن کمتر (حدود ۸ تومان) بود مشغول به تحصیل شدم، این مدرسه (هنرستان دکتر شریعتی فعلی) به همت مرحوم ملکانی تأسیس شده بود و من در دوره شبانه این مدرسه تحصیل می‌کردم، روزها در کارخانه سالامبورسازی پدرم کار می‌کردم. کار پدرم حدوداً بعد از یک سال دوباره رونقی گرفت و خانواده ما که با مناعت طبع در تنگدستی روزگار می‌گذارند، نفس راحتی کشیدند و من به پدرم می‌گفتم این پاداشی است که خداوند به خاطر موافقت شما با ادامه تحصیلم داده است.
خرداد ۱۳۵۶ موفق به اخذ دیپلم مکانیک از هنرستان سبزوار شدم و تا جایی که به یاد دارم در بین ۱۲ نفری که در آن سال فارغ‌التحصیل می‌شدند؛ تنها کسی بودم که در خرداد دیپلم گرفتم و بهترین نمره رسم فنی امتحان نهایی آن سال در سبزوار را گرفتم و تنها نفری بودم که رسم فنی را در مقوا و کاغذ مخصوص رسم کرده بودم.
در این دوره خیلی کار کردم. از دوره‌گردی و دستفروشی تنقلاتی مثل آدامس، نان قندی، شکلات ، تا کفاشی، بنایی، قالی‌بافی خشت‌زنی و کوره‌پزی؛ قیمت دستمزد کارگری را کاملاً به خاطر دارم. در این میان قالی‌بافی از همه کارها برایم سخت‌تر بلکه مرگبار بود، و به همین دلیل هم یک ماه بیشتر به قالی‌بافی نرفتم. در قالی‌بافی که همراه با برادرانم می‌رفتم ۱۵ روز به عنوان «پادو» کارهای قالی‌باف‌ها را انجام می‌دادم و بعد از ۱۵ روز به عنوان «پرکن» که ابتدایی‌ترین کار قالی‌بافی است شروع به قالی‌بافی کردم. ولی در مدت کوتاهی همه مراحل را یاد گرفتم و در حد یک استادکار به قالی‌بافی ادامه دادم. دلیل عمده این پیشرفت سریع، اعتماد به نفسی بود که پدرم به من می‌داد. من مراحلی را که دیگران در چند سال طی می‌کنند در چند ماه طی کرده بودم، ولی چنان که گفتم کار قالی‌بافی برایم بسیار سخت بود. یک روز دراز کشیدم و به آسمان نگاه کردم و به خدا گفتم یا مرا مرگ بده و یا مرا از کار قالی‌بافی معاف کن و منتظر شدم تا بمیرم. خوابم برد. بعد از مدتی بیدار شدم و دیدم اتفاقی نیفتاده است و نمرده‌ام پس بلند شدم و به خانه برگشتم. فردا برادرانم در اثر اختلاف با صاحب‌کار، قالی‌بافی را ترک کردند و من هم دیگر به قالی‌بافی نرفتم. بعد از آن تا مدتی در خانه قالی‌بافی می‌کردم و در مدت کوتاهی ۱ تخته قالی و ۴ تخته قالیچه بافتم. در این کار برادرانم خیلی به من کمک کردند. این قالی‌ها هنوز در خانه پدری هست و استفاده می‌شود.
بنایی را از ۱۲ سالگی شروع کردم که در ایام تعطیلی مدارس و تا حادثه قطع نخاع ادامه یافت.
در کار بنایی تقریباً همه کاری انجام داده‌ام؛ جوشکاری، آهن‌ریزی، دیوارچینی، گچ‌بری، سقف و طاق‌ضربی؛ برخی ساختمان‌های که در آنها کار کرده‌ام هنوز در شهر سبزوار پابرجاست و من هر وقت از کنار این ساختمان‌ها رد می‌شوم خاطرات آن ایام به ذهنم می‌آید. در کار بنایی دو کار را انجام نداده‌ام ، یکی آسفالت‌کاری و دیگری کاشی‌کاری که اولی را خوش نداشتم و دومی پیش نیامد.
در این دوره چند جا کار کردم که هیچ وقت فراموش نمی‌کنم. اواخر اسفند ۱۳۵۵، دانشسرای مقدماتی (دانشکده فنی امام خمینی (ره) فعلی) تصمیم گرفتند در تعطیلات نوروزی تمام میز و صندلی‌ها و کمدهای دانشسرا را رنگ کنند و برای تشویق ما انجام این را به ما که هنرجوی هنرستان بودیم پیشنهاد کردند، من با سه نفر دیگر از هنرجویان هنرستان کار را قبول کردیم. ۶۰۰۰ تومان هم به عنوان حق‌الزحمه در نظر گرفته شده بود.
قرار بود که کار ظرف ۱۰ روز انجام شود، اما ما آن را در۴ روز انجام دادیم و مدیر دانشسرا آقای امیرهوشنگ ابراهیمی به قدری از سرعت عمل و تلاش ما راضی بود که علاوه بر ۶۰۰۰ تومان، ۲۰۰ تومان پاداش داد. از آن گروه ۴ نفره آقای حاج محمود عروج فروشگاه ابزار و یراق دارد . حاج احمد تدینی در ایران خودرو کار می‌کند. مرحوم مهدی نعیمی در جوار حق آرمیده است.
از دیگر کارهایی که در این دوره در همان سال (سال ۵۵) انجام دادم ساخت و نصب کانال‌ کولرهای فرودگاه شهید هاشمی‌نژاد مشهد است که تعدادی از دوستان همشهری‌ام طرف قرارداد انجام این کار بودند و من هم به همین واسطه در انجام این کار همکاری داشتم و از آن گروه مرحوم محمدرضا ساغریان شهید شده است؛ مرحوم حسین درفشی فوت شده است؛ آقای علی صالحی که سرکارگر بود بعداً از ناحیه دو دست معلول شد؛ در حال حاضر در تهران زندگی می‌کند و بقیه در قید حیات هستند.
و آخرین بار یک هفته قبل از حادثه معلولیت که از گرگان به سبزوار می‌آمدم بین راه در اسفراین توقف کوتاهی کردم و متوجه شدم که استادکار و همکاران قدیمی‌ام در حال احداث ساختمانی برای رئیس پیش‌آهنگی اسفراین هستند. به من هم پیشنهاد کردند که با آنان همکاری کنم. در قبول پیشنهاد تردید داشتم زیرا کمک هزینه دانشجویی که درآن سال به ما می‌دادند خیلی زیادتر از هزینه‌های من بود و نیازی به پول نداشتم؛ ولی بالاخره ماندم و کمک کردم، ازآن جمع فقط من مانده‌ام و دوستم آقای مهدی تیماچی که نماینده فروش سیمان شاهرود در سبزوار است. بقیه در جوار رحمت حق آرمیده‌اند خدایشان بیامرزد.
ورزش
هم زمان با تحصیل همیشه کار می‌کردم. به لحاظ جسمانی بسیار ضعیف بودم و زیاد مریض می‌شدم و در دعواهایی که بین کودکان معمول بود، همیشه کتک می‌خوردم و این آزاردهنده بود؛ پس شروع به ورزش کردم. از ۱۷ سالگی کشتی را شروع کردم، چند ماه قبل از آن هم باستانی کار می‌کردم. فراموش نمی‌کنم که یک روز در سالن‌ بدن‌سازی ۸ نفر به ترتیب با من شنا کردند و یکی پس از دیگری خسته ‌شدند و کنار رفتند و من همچنان ادامه ‌می‏دادم؛ و حدود۳۰۰ شنا به طور پی‌درپی و بدون استراحت انجام می‌دادم، بنابراین از دوران کودکی و نوجوانی‌ام تا قبل از شروع ورزش، خیلی احساس خوشایندی ندارم.
دانشگاه
در همان سال در کنکور شرکت کردم، رتبه‌ام را به خاطر نمی‌آورم ولی ۱۲ انتخاب داشتم که من در انتخاب هشتم قبول شدم که رشته کاردانی مکانیک انیسیتو تکنولوژی گرگان بود. بعداً که کارنامه‌ام را گرفتم متوجه شدم، در خیلی جاها از جمله مشهد نمره آورده‌ام و در گرگان ذخیره سوم بوده‌ام.
کلاس‌های انیسیتو در علی‌آباد تشکیل می‌شد و دانشجویان مجبور بودند فاصله ۳۵ کیلومتری گرگان تا علی‌آباد را برای شرکت در کلاس‌ها طی کنند، به همین دلیل بسیاری از کسانی که انیسیتو را انتخاب کرده بود از ثبت‌نام انصراف ‌دادند و من در همان روز اول پذیرفته و ثبت‌نام شدم. به این ترتیب یکی از آرزوهای بزرگم که تحصیل در مشهد، بود، هیچگاه محقق نشد.
این دوره ۴۵ واحد را با موفقیت گذراندم و بهترین نمره را در کار عملی گرفتم، زیرا قطعات یک موتور اوراق شده را در مدت ۵/۴ ساعت، یعنی نیم ساعت زودتر از وقت مقرر روی هم سوار کردم و موتور را روشن نمودم.
با روی کار آمدن دولت شریف‌‌امامی، برای مصالحه با دانشجویان و تطمیع آنها امتیازات زیادی به دانشگاه‌ها داد، از جمله کمک هزینه تحصیلی دو برابر شد.
انیسیتو خوابگاه داشت، اما کسی که خوابگاه نمی‌خواست هر ماه ۳۰۰ تومان علاوه بر کمک هزینه تحصیل که ماهانه ۳۵۰ تومان بود، برای هزینه مسکن پرداخت می‌کرد. یعنی هر ماه به هر دانشجو ۶۵۰ تومان پرداخت می‌کردند. درزمان شریف امامی این مبلغ دو برابر شد یعنی به ۱۳۰۰ تومان افزایش یافت. در آن زمان دلار ۵/۶ تومان بود. یعنی هر ماه معادل ۱۰۰ دلار می‌دادند که به ۲۰۰ دلار رسید و واقعاً زیادتر از هزینه‌هایم بود و من بیشتر آن را پس‌انداز می‌کردم. من و سه نفر دیگر از دوستانم یک منزل را اجاره کرده بودیم و هر ماه ۱۲۰۰ تومان اجاره می‌دادیم.
همچنین در این دوره مقطع کاردانی به مقطع کارشناسی ارتقاء پیدا کرد و ما به یک باره دانشجوی کارشناسی شدیم. بهترین دوران زندگی من همین یک سال و اندی تحصیل در علی‌آباد و گرگان بود که با حادثه قطع نخاع دیری نپایید.
اقدامات انقلابی
این سال‌ها ، قبل از انقلاب بود و به مرور فعالیت‌های انقلابی رو به گسترش بود و من هم با تمام وجود وارد این فعالیت‌ها شده بودم. در کلاس‌ها و جلسات سخنرانی افرادی که مرتبط با افراد مؤثر و رهبران انقلاب بودند شرکت می‌کردم.
در تکثیر و توزیع اطلاعیه‌ها و سخنرانی‌های امام (ره) که از طرق مختلف به دست ما می‌رسید شرکت داشتم. در ابتدا (سال‌های ۵۵) که فعالیت‌های انقلابی بسیار پراکنده و مخفی بود، با تعدادی از دوستانم گروهی برای مبارزه تشکیلاتی و مسلحانه با رژیم سلطنتی تشکیل داده بودیم، چون تصور نمی‌کردیم که انقلاب به سرعت گسترش پیدا کند و در مدت کوتاهی به پیروزی برسد، به فکر افتادیم در یکی از روستاهای اطراف سبزوار مخفیانه چاه و تونل در زیرزمین حفر کنیم؛ آذوقه و برخی ملزومات دیگر را در این مکان پنهان کنیم تا بتوانیم با این توش و توان سال‌های طولانی بطور مخفیانه و هماهنگ علیه رژیم شاه مبارزه کنیم. روند پیروزی آن‌چنان به سرعت طومار رژیم را درهم پیچید که آن اقدامات در مراحل اولیه باقی ماند و هرگز عملی نشد.
در این مدت در راهپیمایی‌های مردم در سال ۵۷ در بسیاری از شهرها از جمله مشهد، تهران و قم شرکت می کردم. در جریان همین فعالیت‌ها دو بار در تهران و مشهد به همراه تعداد دیگری از دوستانم جلو تانک‌‌های ارتش خوابیدم تا مانع حرکت آنها به سمت جمعیت تظاهرکننده شوم.
وقتی امام (ره) تصمیم گرفت که به ایران بیاید مرحوم حاج علیرضا دولت‌آبادی گفت: مردم سبزوار را برای استقبال از امام دعوت کنید؛ و برای اولین بار در بلندگوی مسجد جامع سبزوار ازمردم برای حضور در مراسم استقبال از امام دعوت کردم؛ اولین جمله‌ای که گفتم این بود : «هر که دارد هوس کرب‌وبلا بسم ا…»
۱۰۰ نفر آمدند و به تهران رفتیم. از ۵ بهمن در تهران بودیم. حضرت آیه‌ا… سیدمحمدحسن علوی، مرحوم حاج علیرضا دولت‌آبادی، مرحوم علی‌اصغر صفار، حاج آقای ساده از جمله کسانی بودند که در این جمع حضور داشتند، و من در همین روزها و بنابه معرفی آقای علوی، به عنوان یکی از محافظان امام (ره) انتخاب شدم و در ۱۲بهمن در بهشت زهرا؛ در حلقه پنجم محافظین امام (ره) قرار داشتم.
ماجراهای پرحادثه آن سال‏ها از حوصله این نوشتار خارج است و خود مجال دیگری را می‏طلبد. در سبزوار ایستگاه رادیو داشتیم که مرکز آن مسجد جامع بود. از تلفن بهشت زهرا با تلفن مسجد جامع تماس گرفتیم و سخنرانی امام در ۱۲ بهمن را به طور مستقیم از طریق گوشی تلفن از رادیوی سبزوار پخش کردیم.
من وارد ورزش کشتی شده بودم، سال ۱۳۵۴ بعد از ماه رمضان مرحوم رمضان‏علی خدر از قهرمانان کشتی وزن ۵۷ کیلوی آسیا را برای شرکت در مراسم افتتاح شرکت جهان پوشاک به سبزوار دعوت کرده بودند. وی بعد از مراسم افتتاحیه با تعدادی از کشتی‌گیران سبزوار کشتی گرفت.
کشتی با این قهرمان بزرگ انگیزه زیادی برای شروع کشتی در من ایجاد کرد. بنابراین کشتی را جدی‏تر نزد اساتیدم آقای رضا عرب، آقای مسعود فروزان، پهلوان شفیعی‌ و قاسم شاهی آغاز کردم.
در دوره تحصیل در گرگان کشتی را بطور حرفه‌ای دنبال می‌کردم و اوج کشتی من در همین دوران دانشجویی بود که این هم دیری نپائید. در این دوران آقای علیرضا سوخته‌سرایی مازندرانی، قهرمان فوق‌سنگین ایران که ساکن علی‌آباد بود، به دعوت مربی کشتی علی‌آباد؛ کشتی مرا دید و قصد داشت مرا به تهران ببرد. من نگران درس و تحصیل بودم اما آقای سوخته‌سرایی تأکید داشت که درس را در تهران ادامه خواهی داد.
من در هر دو رشته فرنگی و آزاد کشتی می‌گرفتم. بهترین مقام من در کشتی‌ مقام پنج یا ششم آموزشگاه‌های کشور در وزن ۵۲ بود؛ و بهترین کشتی من در این دوران با آقای حسین کاشمری (قهرمان جهان در سال ۵۵ در بین کشتی‌گیران ناشنوا) بود. من این کشتی را با امتیاز واگذار کردم و آن را از این جهت بهترین کشتی خود می‌دانم که آقای حسین کاشمری همه حریفان خود را ضربه فنی می‌کرد.
قبل از این که من کشتی را شروع کنم از مرحوم ملامهدی حجازی‌ پدر آقای فخرالدین حجازی خواستم برایم استخاره کند. مرحوم ملامهدی حجازی در سبزوار به استخاره‌هایی که می‌گرفت مشهور بود. من به دلیل تردید در ورودم، به ایشان مراجعه کردم.
مرحوم ملامهدی حجازی بعد از استخاره گفت، شما در راهی که می‌خواهید آغاز کنید معروف و مشهور می‌شوید و نامتان سر زبان‌ها می‌افتد، اما گرفتاری شدیدی هم برای شما ایجاد می‌شود و تأکید کرد برای شما مشکلی ایجاد می‌شود که تا آخر عمر با شما خواهد بود.
من گمان کردم که این گرفتاری در حد شکستگی یا دررفتگی دست و پا است که در کشتی معمول است. وقتی می‌خواستم از خدمت ایشان مرخص شوم دوباره مرا صدا کرد و گفت: کاری را که می‌خواهی شروع کنی انجام نده، خوب نیست. اما من همچنان گمان می‌کردم حادثه یا مشکلی که آقای حجازی می‌گوید در حد شکستگی و دررفتگی دست و پا است و احساس می‌کردم که ورود به این رشته ورزشی به چنین مشکلاتی می‌ارزد و اینها مشکلی نیست که بتواند مرا از پرداختن به کشتی منصرف کند.
مادرم و برادرم، حاج عبدالجواد، با ورود من به ورزش کشتی مخالف بودند. اما من شروع به تمرین کردم و ادامه دادم؛ بعد از دو ماه از شروع تمرین، یکی از کشتی‌گیران قدیمی را بردم و این مایه امیدواری من شد؛ چون همه می‌گفتند شما اگر ۵ سال هم کار کنید در کشتی پیشرفتی نمی‌کنید. در تمام این مدت از شروع ورزش کشتی در سال ۵۴ تا حادثه قطع نخاع در سال ۵۸ این مخالفت‌ها ادامه داشت.
مادرم می‌گفت این چه ورزشی است که وقتی بازنده می‌شوی تماشاچی‌ها تو را هو می‌کنند و وقتی برنده می‌شوی برایت دگ‌دگ می‌کنند. یک بار هم برادرم جواد به دیدن یکی از کشتی‌های من آمده بود. من در این کشتی یکی از کشتی‌گیران قدیمی و صاحب نام سبزوار را بردم و او شاید از ناراحتی ناشی از شکست، وقتی از تشک خارج شد لباس‌هایش را به طرف یکی از تماشاچی‌ها که از روستا آمده بود پرت کرد و گفت لباس‌هایم را توی ساکم بگذارید ولی او متوجه نشد و این کشی‌گیر سیلی محکمی به او زد و شروع کرد به توهین و فحاشی که من بلافاصله خودم را به او رساندم و گفتم شما اجازه بدهید تا من این کار را برای شما انجام دهم و مانع ادامه ماجرا شدم. برادرم بعد از مسابقه به من گفت: عاقبت نام و آوازه را دیدی؟ روزی مثل امروز نوبت توست و یکی دیگر تو را به زمین می‌زند.
قطع نخاع
مادرم بعد از حادثه قطع‏نخاع به من گفت: همان شب (شب قبل از شرکت در مسابقات گناباد) خواب بدی راجع به من دیده ولی به من نگفته است. او به همین دلیل خیلی سعی کرد که مانع شرکت من در این مسابقات شود ولی من به او قول دادم که برای آخرین بار کشتی می گیرم و بعد از این مسابقات کشتی را رها خواهم کرد. به این ترتیب توانستم رضایت او را جلب کنم. آن کشتی آخرین کشتی من بود و الان ۳۴ سال است که دیگر کشتی نگرفته‌ام. و شاید به خاطر اینکه عهدشکنی‌ام محتمل بود این بار قولی که به مادرم دادم با یک تضمین ابدی عملی شد.
گفتم آخرین کشتیم. تیر ماه سال ۵۸ مسابقات انتخابی تیم استان خراسان در گناباد برگزار می‌شد؛ کشتی استان بسیار قوی بود و تیم برگزیده‌ای از مسابقات انتخابی استان خراسان مستقیماً به افغانستان می‌رفت. به همین دلیل هم مسابقات از سطح بسیار بالایی برخوردار بود. من در رشته فرنگی در وزن ۵۷ کیلو به عنوان عضو تیم کشتی سبزوار در این مسابقات شرکت کرده بودم.
در آن موقع در اوج آمادگی بودم، به همین دلیل یکی از شانس‌های مسلم مدال‌های آن وزن محسوب می‌شدم. هرچند برخی گمان می‌کنند که حادثه قطع نخاع ناشی از عدم آمادگی من بوده است که تصور نادرستی است.
آن روز من به دلیل حوادثی که در اردوی تیم سبزوار اتفاق افتاد ناراحت بودم و تصمیم داشتم که کشتی نگیرم اما با اصرار برخی از اعضا، بعد از آماده شدن، به سالن مسابقات رفتم ولی خیلی عصبانی بودم، اتفاقاً به محض ورود به سالن مرا برای مسابقه دعوت کردند. حریف من هم کسی بود که من سه ماه قبل در جریان مسابقات آموزشگاه‌ها در بجنورد اصطلاحاً سی ثانیه او را برده بودم. یعنی ظرف کمتر از سی ثانیه او را ضربه فنی کرده بودم.
دقیقاً یک ربع مانده به ساعت ۵ عصر روز ۲۳ تیرماه سال ۱۳۵۸ مصادف با ۱۹ شعبان ۱۳۹۹ هجری قمری کشتی شروع شد. من شاید از سر ناراحتی و عصبانیتی که داشتم کاری کردم که هیچ کشتی‌گیر حرفه‌ای چنین کاری انجام نمی‌دهد. یعنی حریفم را خاک کردم و روی او نشستم. داور تشک تصورکرد که من قصد مانور دادن دارم، در کشتی مانور دادن ممکن است با هدف خالی کردن دل حریف، تبانی و … انجام شود، کشتی را قطع کرد و به من تذکر داد و دوباره شروع کردیم و در این نوبت حریف من فنی را اجرا کرد که در واقع این فن شگرد من بود؛ یعنی کنده فرنگی. کنده فرنگی یک بدل دارد، در کشتی من همیشه یا کنده را می‌زدم یا اگر کنده من را می‌گرفتند بدل آن را می‌زدم. در این کشتی حریف من وقتی کنده فرنگی را اجرا کرد من خواستم بدل آن را اجرا کنم که حریف من خطا کرد و حادثه اتفاق افتاد. در این قضیه شاید بیشتر از کشتی‌گیر حریف، داور مقصر بود که مانع ادامه کشتی و خطای حریف نشد.
تجربه قطع نخاع
تجربه لحظه قطع نخاع تجربه بدیعی بود. الان به نظرم می‌رسد که ابن‌سینا در نمط سوم کتاب اشارات و تنبیهات، راجع به تجرد نفس، به انسان معلق در فضا اشاره می‌کند و می‌گوید انسان در هیچ حال از خود غافل نیست، آیا احساسی که من در لحظه قطع نخاع داشتم همان است که ابن‌سینا به آن اشاره می‌کند؟ در آن لحظه احساس می‌کردم زمان متوقف شده است و من روی سرم بین زمین و آسمان معلق مانده‌ام.
می‌خواستم داد بزنم که کسی بیاید و من را ازاین حالت خارج کند و روی زمین بگذارد. بعداً فهمیدم که در این لحظات من روی سرم ایستاده بودم و با پاهایم دوچرخه می‌زد‌ه‌ام.
وقتی مرا روی تشک کشتی دراز می‌کنند، آقای مسعود فروزان مربی تیم سبزوار یک سوزن به سینه من فرو می‌کند و می‌بیند از محل سوزن خون بیرون می‌آید ولی من کمترین تکانی نخورده و عکس‌العلمی نشان نمی‌دهم. ایشان قبلاً هم یک مورد حادثه قطع نخاع را در تهران دیده بود با تجربه‌ای که داشت متوجه می‌شود که من قطع نخاع شده‌ام . پزشکی که برای معاینه می‌آید یک عدد قرص سرماخوردگی می‌آورد که به من بدهد. آقای فروزان برآشفته می‌شود و اجازه نمی‌دهد و مباحثه و درگیری لفظی بین آنها ادامه پیدا می‌کند و مدتی طول می‌کشد. به همین علت من برای مدتی روی تشک بدون حرکت باقی ‌مانده‌ام و مرا جابه‌جا نکرده‌اند.
این بی‌حرکت ماندن خیلی مفید بود، زیرا، ثابت نگه داشتن وضعیت مصدوم، نیم ساعت تا یک ساعت بعد از حادثه، هم از تشدید صدمه جلوگیری می‌کند و هم در روند بهبودی مؤثر است.
من نیم ساعت یا بیشتر اصلاً چیزی از وقایع خارجی نفهمیدم جز همان احساسی که گفتم و بعد کم‌کم صداهای بسیار مبهم را می‌شنیدم و بینایی‌ام بهتر شد و افراد و اشیاء را تار می‌دیدم ولی قادر به تکلم نبودم. بعد از مدتی احساس کردم که در آمبولانس هستم و در هنگام حرکت آمبولانس در سر پیچ‌های جاده من به شدت اذیت می‌شدم و دلم می‌خواست فریاد بزنم و بگویم آهسته‌تر حرکت کنید ولی قادر به حرف زدن نبودم.
بیمارستان مشهد
با آمبولانس مرا از گناباد به بیرجند بردند ولی بیمارستان بیرجند مرا قبول نکرد و به ناچار با همان آمبولانس به شهر مشهد بردند. رئیس هیأت کشتی خراسان سعی کرده بود که هلی‌کوپتر برای انتقال من به مشهد اعزام کند ولی موفق نشده بود. خیلی دوست داشتم که دو نفر از هم‌وزن‌های من شهید اصغر سرسنگی و اصغر اسدپور همراه من باشند. اتفاقاً این دو نفر همراه من با همان آمبولانس تا مشهد آمدند. من در مشهد در بیمارستان امداد بستری شدم. در اولین لحظاتی که بعد از دو روز توانستم با لکنت حرف بزنم از کسی که با او کشتی گرفته و در اثر خطای او قطع نخاع شدم گذشت کردم و اصرار کردم که صدای مرا ضبط کنند چون قادر به نوشتن و امضاء کردن نبودم و در همان جا گفتم که خدا را شکر می‌کنم که اگر قرار بود در این کشتی از ما دو نفر یک نفر صدمه ببیند آن یک نفر من بودم نه حریفم زیرا در آن صورت هم او می‌مرد و هم من می‌مردم. او به علت آنکه توان تحمل این صدمه سنگین را نداشت و من از ناراحتی ناشی از صدمه‌ای که به دیگری زده‌ام، و گفتم خدا را شکر می‌کنم که به دست من چنین اتفاقی برای کسی نیفتاد و تأکید کردم که در هر حال حتی اگر من مُردم کسی حق مؤاخذه حریفم را به خاطر حادثه‌ای که اتفاق افتاده است ندارد. و خطاب به حریفم گفتم که من به قضا و قدر اعتقاد دارم و او را فقط وسیله تحقق آن می‌دانم نه عامل حادثه پس نگران نباشد.
از سبزوار حدود ۲۰ نفر از دوستانم که برخی از آنها در جوار رحمت حق آرمیده‌اند از جمله شهید رضا ساغریان، مرحوم حاج محمد عروج با چهار دستگاه اتومبیل به مشهد آمده بودند و در منزل آقای غلام عروج و مرحوم جعفر میرزایی ساکن شده بودند و مراقب و پیگر وضعیت من بودند من ۱۹ روز در مشهد بستری بودم.
پزشک هندی بیمارستان اعتقاد داشت که بهترین حالت برای مصدوم قطع نخاع، مُردن است و طریقش این است که بیمار رها شود تا در اثر زخم بستر بمیرد؛ و به همین دلیل مرا رها کرده بودند بعد از حدود ۱۵ روز که بدون کمترین حرکتی روی تخت خوابیده بودم، دوستم آقای مهدی تیماچی برای ملاقات آمد و سیگارش را به من تعارف کرد. من سیگاری نبودم و سیگار نمی‌کشیدم. دوستم به من گفت: بکش، حالا که نمی‌خواهی قهرمان جهان شوی، سیگار را گوشه لب من گذاشت، من فقط یک پک زدم، ناگهان حالم بکلی عوض شد.
وضعیت بدی پیدا کردم، به شدت آلوده شدم وقتی چند نفر از دوستانم برای تمیز کردن آمدند و مرا از جا بلند کردند تا روی تخت و پشتم را تمیز کنند؛ دیدم که مرحوم شهید رضا ساغریان شروع به گریه کرد. من حس نداشتم و احساس درد نمی‌کردم و نمی‌فهمیدم که چرا دوستم گریه می‌کند. وقتی با تعجب به او نگاه کردم، به من گفت: پوست پشت شما جمع شده است‌. در اثر گرمای هوا (در تیر ماه) و عدم تحرک و عدم مراقبت، زخم بستر گرفته بودم.
اعزام به انگلستان
دوستانم با دیدن این وضعیت و بحث و گفتگوی مفصل موفق شوند نظر آنان را برای اعزام من به انگلستان جلب کنند. مرا با آمبولانس به تهران بردند. در بیمارستان شفا یحیائیان مجدداً مرا معاینه کردند و با اعزام به خارج از کشور موافقت کردند.
در تهران موهای سرم را که به شدت آلوده بود تراشیدند اما بالشت آلوده و کثیف زیر سر مرا عوض نکردند و پیچی کردند. غافل از اینکه در انگلستان باز می‏شود و مایع شرمساری می‏گردد.
در سفر به انگلستان یک پرستار و یک پزشک بیهوشی همراه من بودند. در بین راه هواپیما نقص فنی پیدا کرد و اجباراً در فرودگاه آتن به زمین نشست و پس از شش ساعت توقف و تعمیر مجدداً به طرف انگلستان پرواز کرد.
در تاریخ نوزدهم مرداد ۱۳۵۸ وارد لندن شدم. آقای دادگر سفیر ایران در انگلستان در فرودگاه به استقبال من آمد. حدود ۵/۲ ماه در لندن در بیمارستان بستری شدم . در لندن زخم پشت مرا درمان کردند و تنها در یک قسمت ناچار به عمل جراحی شدند. در آنجا حدود ۱۵ روز بعد از ورود به لندن یک انگشتم را می‌توانستم حرکت بدهم و ۵ ماه یک روز بعد توانستم حرکت کنم.
در تمام این ۵ ماه حتی یک لحظه اجازه ندادند که من بر روی پشت بخوابم و همیشه یا به پهلو یا به رو می‌خوابیدم، تحمل این وضعیت برای من خیلی سخت بود. در لندن پزشکی که مرا دید و معاینه کرد پیش‌بینی کرد اگر دو عارضه یعنی زخم بستر و از کار افتادن کلیه‌ها حاد نگردد و کنترل شود، می‌توانم بعد از مدتی زندگی تقریباً عادی داشته باشم. در آن مقطع هر دو عارضه را داشتم؛ زخم بستر را درمان کردند و کلیه‌هایم در حال حاضر کار می‌کند. یک جراحی هم بر روی مثانه و کلیه انجام دادند که امکان تخلیه ادرار در کیسه پلاستیکی فراهم شود. ۲۰ سال با همین وضعیت به سر ‌بردم. در سال ۱۳۸۰ آقای دکتر اقبال در مشهد در یک عمل جراحی ۵ ساعته با قسمتی از روده، یک مثانه برایم درست کرد و اکنون تا حدود ۹۰ درصد بطور طبیعی دفع ادرار صورت می‌گیرد.
در لندن یک پزشک سیاهپوست مرا معاینه کرد و ادعا کرد که می‌تواند با انجام عمل جراحی مرا درمان کند. من با جراحی موافقت کردم مشروط بر اینکه یا درمان شوم و یا بمیرم. منظورم این بود که صدمه و عارضه دیگری بر عوارض قبلی اضافه نشود.
قرار شد با تزریق ماده حاجب رادیواکتیو بین مهره اول و مخچه عکس‌برداری کنند. پرستاری که تزریق را انجام می‌داد به من گفت این تزریق درد دارد، هر قدر که می‌خواهید فریاد بزنید اما سرتان را تکان ندهید. من گفتم چرا کسی نمی‌آید سر مرا نگه دارد و از تکان خوردن آن جلوگیری کند. پرستار توضیح داد که ماده‌ای که تزریق می‌شود عوارضی ایجاد می‌کند و به همین دلیل کسی نباید در هنگام تزریق حضور داشته باشد. بعد از تزریق، من تا ۳ روز کنترلی بر روی چشم و زبان خود نداشتم و پزشکان وضعیت مرا از طریق تلویزیون مداربسته مطالعه می‌کردند. در این مدت از دانشگاه‌ها و بیمارستان‌های مختلف می‌آمدند و مرا می‌دیدند. به‌طوری که برادرم که برای همراهی با من به انگلستان آمده بود شروع به اعتراض کرد و قضیه خاتمه پیدا کرد. ما تصور می‌کردیم که این پزشک صرفاً به قصد تحقیق و آزمایش وعده درمان با جراحی را داده است هرچند سفیر ایران هم برای رسیدگی به تقاضا و اعتراض برادرم به بیمارستان آمد و درستی اقدامات انجام شده را تأیید کرد.
آموزش زندگی با معلولیت
بعد از ۵/۲ ماه مداوا و معالجه در لندن به بیمارستان استوک مندویل در نزدیکی شهر اوزبری منتقل شدم.
این بیمارستان بزرگترین مرکز درمانی مخصوص معلولین و مصدومین جسمی در جهان است . در این بیمارستان از اکثر کشورهای دنیا معلولین و مصدومین برای معالجه می‌آمدند و در آن موقع حدود هزار نفر مصدوم و معلول از سراسر دنیا در این بیمارستان بستری بودند. حدود هفتصد نفر پرسنل داشت. در این بیمارستان به معلولین آموزش می‌دانند که چگونه غذا بخورند، چگونه حمام بروند، چگونه ورزش کنند، چگونه استراحت کنند و … بطور کلی چگونه با معلولیت زندگی کنند.
در این بیمارستان کار عمده‌ای که برای من انجام دادند آموزش بود. آموزش اینکه چگونه با معلولیت زندگی کنم. من در انجام دستورات آموزشی بسیار فعال بودم و همیشه موجب شگفتی پزشکان و پرستاران بودم. مثلاً از ما می‌خواستند که ۱۰ بار روی دست‌هایمان شنا برویم. معلولان دیگر با اصرار و التماس و تشویق و تهدید پرستاران چند بار موفق به انجام این تمرین می‌شدند اما من ۳۵ بار شنا می‌رفتم و صدای پرستار درآمد که بس است باز من ادامه می‌دادم و ۷۰ بار شنا می‌رفتم. فراوان اتفاق می‌افتاد که کارهای معلولان دیگر را برایشان انجام می‌دادم مثلاً اگر چیزی می‌خواستند بخرند می‌رفتم و خریدشان را انجام می‌دادم.
یک بار از پزشکی که «سر» بود پرسیدم که من تا کی باید روی ویلچر باشم؟ خیلی کنجکاو بودم که بفهمم آیا امیدی به درمان هست؟ او پاسخ داد که اگر تلاش کنی که مجدداً زخم بستر نگیری و از کلیه‌هایت مراقبت کنی که از کار نیفتد؛ می‌توانی یک زندگی تقریباً عادی داشته باشی. به این طریق فهمیدم که تا آخر عمر باید روی ویلچر باشم و امیدی به درمان نیست.
دوره درمان در انگلستان در زمینه تبلیغ انقلاب فعال بودم. از ایران با خودم عکس‌هایی از شخصیت‌های انقلاب و تظاهرات و راهپیمایی‌های مردم را برده بودم و از هر فرصتی برای شناساندن و معرفی ایران و انقلاب اسلامی استفاده می‌کردم. این فعالیت‌ها خیلی مورد پسند و مطلوب مسؤولین و پرسنل بیمارستان نبود، سعی می‌کردند به هر طریق مانع ادامه کارم ‌شوند. ولی من کمترین اعتنایی به تذکرات آنها نداشتم.
در آنجا مسؤولین بیمارستان خیلی اصرار می‌کردند که من بمانم و همانجا مشغول به کار شوم و به ایران برنگردم. با تأکید می‌گفتند که اگر به ایران برگردی می‌میری. آنها گمان می‌کردند هیچگونه امکانات درمانی برای معلولین در ایران وجود ندارد و من بعد از بازگشت به ایران در اثر عدم دسترسی به پزشک و مراکز‌ درمانی و تجهیزات پزشکی در اثر عوارض ناشی از قطع نخاع فوت می‌کنم. بعد از ۵/۸ ماه در تاریخ ۲۴/۱۲/۵۸ به ایران برگشتم.
با سوابق، مطالعات، تفکرات، روحیه و شخصیت، باید زندگی جدیدی را شروع می‌کردم ولی در تمام این مدت، بعد از معلولیت احساس ناامیدی نکردم، حتی، مدت‌ها امیدوار بودم که مجدداً به حالت اول برگردم و بکلی درمان شوم در اوایل اندک دغدغه‌هایی در باره برخی مسائل مثل ازدواج داشتم که آنها هم به مرور از بین رفت.
برخی معلولین می‌گفتند: شما را در حال قدم زدن در خیابان بیهق می‌بینیم و من بعد از این به ایران برگشتم و با تلاش‌ مستمر توانستم به کمک عصا روی پاهای خودم بایستم و راه بروم به آنها نامه نوشتم و خبر قدم زدن در خیابان بیهق را به آنها دادم.
در بازگشت به ایران بنا به سابقه ورود به انگلستان، سفیر ایران در لندن به استقبال من آمد، با این تصور که در بازگشت به ایران هم مسؤولین به استقبال من خواهند آمد. ورود خود را به هیچ کس اطلاع ندادم. وقتی هواپیما در فرودگاه به زمین نشست تنها بودم و در هواپیما ماندم تا اینکه خانمی آمد و به من کمک کرد تا از هواپیما پیاده شوم و باز در فرودگاه هیچ کس نبود که ساک‌های مرا از روی تسمه نقاله بردارد. تحمل این لحظات برای من سخت بود زیرا برخلاف انتظارم تنها مانده بودم و باور آن برایم سخت بود.
با اینکه من به کسی اطلاع نداده بودم ۱۵ نفر از دوستانم با سه اتومبیل از سبزوار آمده بودند. و همچنین پارکینگ عمومی آقای حسن نامنی منتظر من بودند و اطلاع نداشتند که در هواپیما فرودگاه کسی همراه من نیست. بین ما مرحوم حسن نامنی در حین انقلاب شکراب شده بود و رابطه خوبی نداشتیم اما این ماجرا سبب خیر شد.
آن شب من در فرودگاه تنها مانده بودم، مهمانداران هواپیما که می‌دیدند، من با آن وضع تنها مانده‌ام قصد کمک و همراهی داشتند. من اجازه نمی‌دادم که مرا جایی ببرند تا اینکه آقای حسن نامنی بی‌اطلاع بقیه به فرودگاه آمده بود مرا دید. به محض ملاقات با او بغض‌ها ترکید و اشک‌ها جاری شد به منزل آنها رفتیم و بعد از ملاقات با دوستان به بیمارستان رفتیم بیمارستان شفا یحیی‌یان حاضر به پذیرش من نشد؛ می‌گفتند ما کاری برای شما نمی‌توانیم انجام دهیم ولی هر سه ماه، یک بار برای چک‏آب به تهران بیایید.
برای من بدترین حرف در هنگام ورود این بود که کسی بگویند چرا کشتی گرفتی؟ ولی هیچ یک از آنها که انتظارش را داشتم این حرف به من نگفتند. از خانواده‌ام چیزی نشنیدم.
پدرم را بعد از حادثه و قبل از سفر به انگلستان دیده بودم. او با روحیه‌ای بسیارعالی قول داد که همه زندگی‌اش را برای بهبودی من بدهد. اما مادرم را بعد از حادثه ندیده بودم. و او هنوز گله‌مند است که چرا قبل از عزیمت به انگلستان او را برای دیدن من به مشهد نبرده‌اند.
قبل از ورود به ایران تصمیم گرفته بودم خاک ایران و پای مادرم را ببوسم که موفق به انجام هیچ یک از آنها نشدم؛ بعد از ورود به ایران مرا به آرامگاه مرحوم آیت… طالقانی بردند و من از فرط ناراحتی از حال رفتم.
در ملاقات با مادرم حال غیرقابل وصفی داشتم که هرچه را عهد کرده بودم از یاد بردم. من افتان و خیزان با پشتک و وارو و چرخ زنان به سوی او می‌رفتم و او چه حالی داشت که فرزند کشتی‌گیر خود را در چنین حال و وضعی می‌دید.
تلاش برای راه رفتن
در سبزوار، از همان روزهای اول شروع کردم به انجام کارهایی که در انگلستان دیده بودم. از جمله اینکه برخی معلولین با استفاده از دست‌هایشان و با کمک میله‌های پارالل روی پای خود می‌ایستادند. دوستانم شرایط مشابه را برایم فراهم کردند. کنار خیابان جعبه‌های نوشابه را در دو طرف من روی هم گذاشتند و من با دستانم لبه جعبه‌ها را گرفتم و روی پاهایم ایستادم. بار اول پاهایم جمع شدند؟ ولی خیلی خوشحال شدم که هرچند اندک روی پای خود ایستادم. روز اول ، یک دقیقه، روز دوم، دو دقیقه و روز سوم پنج دقیقه تا بالاخره نیم ساعت بدون کفش طبی با کمک دستانم ایستادم.
وقتی واکر آماده شد برای اولین بار با واکر ۱۰ متر در ۲۰ دقیقه راه رفتم و پنج بار افتادم که مرا گرفتند و بار دوم ۱۰ متر در ۲۰ دقیقه راه رفتم ۳ بار افتادم، تا اینکه مسیرهای طولانی را می‌رفتم و حدوداً سه ماه بعد با واکر و کفش کتانی، ۱۷۰ متر را بدون سقوط در نیم ساعت رفته و بعد ۳۴۰ متر در نیم ساعت راه می‌رفتم.
یکی از دوستان یک موتورسیکلت سه‌چرخ به من داده بود که با همین موتورسیکلت مسیرهای اطراف منزل را اندازه‌گیری کرده و در هر بار پیاده‌روی می‌توانستم مدت و مسافت را محاسبه کنم و پیشرفتم را مقایسه کنم.
بعد از سه ماه برای اولین بار به تهران رفتم و تقاضا کردم که به من کفش طبی بدهند تا پزشکان بیمارستان شفا یحیایان قبول نکردند. من می‌گفتم با واکر (بدون کفش طبی) راه می‌روم ولی آنها باور نمی‌کردند و می‌گفتند ، شما خواب دیده‌اید. معلولان در خیال و خواب می‌بینند که راه می‌روند و چنین توهماتی برای شما طبیعی است.
من به سالن ورزش طبقه بالای بیمارستان رفتم و روی دستگاه مخصوص با استفاده از میله‌های پارالل راه رفتم. کارکنان سالن ورزشی به سختی باور می‌کردند که من بتوانم روی این دستگاه راه بروم، با اینکه به چشم خود می‌دیدند حاضر نشدند بطور کتبی گواهی کنند که من می‌توانم راه بروم. می‌خواستم گواهی‌ آنان را به پزشکان نشان بدهم. تقاضا کردم برای من واکر بیاورند این تقاضا را هم قبول نکردند. به اتاق پزشکان برگشتم و گفتم من سه ماه دیگر با واکر به اتاق شما می‌آیم.
سه ماه دیگر برگشتم، با کفش کتانی و با واکر به اتاق آنها رفتم. آنچه را به چشم می‌دیدند باور نمی‌کردند. من به آنها گفتم اجابت مزاج را هم شرطی کرده‌ام! و الان فقط در ساعتی که خودم تعیین کرده‌ام انجام می‌شود. خیلی مرا تحسین کردند. آنها معتقدند بودند که این کار (شرطی کردن اجابت مزاج) حتی از راه رفتن هم مهمتر است من گفتم اگر به من کفش طبی بدهند دفعه بعد با عصا می‌آیم.
کفش طبی گرفتم و با کفش طبی به سبزوار برگشتم. پوشیدن کفش‌ها یک ساعت و نیم طول می‌کشید و خیلی خسته کننده و سخت بود. برادرانم به کمک می‌آمدند، ولی من ناراحت می‌شدم و تلاش می‌کردم تا تنهایی آنها را بپوشم و در بیاورم. می‌دانستم که آنها همیشه و هر روز نمی‌توانند با من باشند؛ و نمی‌خواستم وابستگی پیدا کنم.
چندی نگذشت که جنگ شروع شد و آنها و بسیاری از دوستانم به جبهه رفتن و من به یک باره تنها ماندم. ولی به واسطه‌ همان سماجت و اصرار پوشیدن کفش و کارهای دیگر، توانستم کمبود آنها را تحمل کنم و کارهایم را در منزل روزی سه نوبت هر نوبت ۲۰ دقیقه ورزش‌هایی را که در انگلستان آموخته بودم انجام می‌دادم. تا ورزش نمی‌کردم از خانه خارج نمی‌شدم.
درجریان همین فعالیت‌ها حاج آقای محمود عروج از همسایه‌ها به من گفت شما در این مغازه نشسته‌اید و کاری ندارید و بیکار ما در شرکت نفت برای حواله‌نویسی به شما نیاز داریم و من در شرکت نفت، ستاد سوخت مشغول به کار شدم، انجام دهم.
پدرم سختی پوشیدن کفش‌های طبی را می‌دید، می‌گفت: این کفش‌ها را نپوش! چرا اصرار داری که راه بروید.
یک ساعت‌ونیم تلاش برای اینکه بتوانم فقط ۱۰ دقیقه با کفش طبی راه بروم آنها را ناراحت می‌کرد. ولی من ادامه دادم تا اینکه به مرور سرعتم در پوشیدن کفش‌ها بیشتر شد و مدت و مسافت طولانی‌تری را پیاده‌روی می‌کردم؛ با کفش طبی و عصا. فاصله بین شرکت نفت (محل کارم) تا منزل را می‏رفتم. و گاهی اوقات بدون کفش و عصا کنار دیوار می‌ایستادم . از شرکت نفت، تا چهارراه دادگستری ۱۵۰۰ متر و از چهار دادگستری تا منزل ۱۲۰۰ متر بود. این فاصله۲۷۰۰ متر را، یک‏ساعت ونیم طی می‌کردم. پیشرفتم خیلی خوب بود که با حادثه‌ای باعث افت روحیه و کندی پیشرفتم شد.
در سال ۶۵ بعد از انقلاب فرهنگی وزارت علوم با تعیین شرایطی امکان ادامه تحصیل را برای دانشجویانی که نتوانسته بودند تحصیلات خود را تمام کنند فراهم کرد. من هم شرایط لازم را داشتم و به رئیس شرکت نفت گفتم که قصد ادامه تحصیل دارم. رئیس شرکت نفت که تصور نمی‌کرد اصلاً من تحصیلاتی داشته باشم وقتی از سابقه تحصیلات و قصد من برای ادامه تحصیل مطلع شد قول داد که اگر پذیرفته شدم با ادامه تحصیلم موافقت کند، هرچند من استخدام رسمی نبودم.
به گرگان رفتم، در گرگان فهمیدم، دانشکده فنی به ساری منتقل شده است. به ساری رفتم و دانشکده با ادامه تحصیل رشته مهندس مکانیک، با احتساب ۴۵ واحد قبلی موافقت کرد. امّا من همچنان به اقامت و تحصیل در مشهد علاقه‌مند بودم.
شرکت در کنکور سراسری
به دلیل علاقه به تحصیل در مشهد، و با اتکا به قول رئیس شرکت نفت، دوباره شروع کردم به مطالعه برای کنکور سراسری شرکت کردم، رتبه ۳۶۰۰ رشته برق قدرت در انستیو فنی شهید منتظری مشهد قبول شدم.
وقتی برای ثبت‌نام به دانشکده رفتم کمترین همراهی و همکاری با من نکردن ولی با هر سختی که بود ثبت‌نام کردم و به سبزوار برگشتم، تقاضا مأموریت به تحصیل را دادم.
بعد از مدتی به من اعلام کردند که مسؤولین ستاد سوخت (متشکل از فرماندار، رئیس اداره کشاورزی و رئیس شرکت نفت) با مأموریت شما موافقت نکرده‌اند. وقتی از مخالفت آنها مطلع شدم به دیدن هرسه نفر رفتم؛ هریک از آنان در ملاقات حضوری مدعی بودند که با تقاضای من موافق بوده‌اند. ولی بقیه اعضا مخالف بوده‌اند. در آخرین ملاقات با فرماندار وقت گفتم: مگر ممکن است هر سه نفر عضو کمیته بگویند با مأموریت من موافق بوده‌اند ولی نتیجه نهایی مخالفت با مأموریت من باشد.
فرماندار گفت: امام جمعه با ادامه تحصیل شما در قالب مأمور به تحصیل مخالفت کرده است. تلفنی امام جمه وقت سبزوار صحبت کردم. وی ابتدا منکر مخالفت خود شد؛ ولی وقتی گفتم: که آقای فرماندار گفته امام جمعه مأموریت به تحصیل را خلاف شرع دانسته است . ایشان پذیرفت که چنین حرفی را گفته ولی از وضعیت من مطلع نبوده، حالا مخالفتی ندارد به هر حال من نمی‌توانستم بدون استفاده از مأموریت و حقوق شرکت نفت در مشهد یا ساری ادامه تحصیل بدهم.
سال بعد، دوباره در کنکور شرکت کردم و قبول شدم، ولی نتوانستم موافقت شرکت نفت برای مأموریت به تحصیل را بگیرم.
از سوی دیگر دو بار در کنکور شرکت کرده و قبول شده بودم و موفق به ادامه تحصیل نشدم، طبق قانون کنکور سراسری، دیگر نمی‌توانستم در کنکور سراسری شرکت کنم.
به همین دلیل در سال ۶۴، دانشگاه آزاد سبزوار در گروه علوم انسانی شرکت کردم و در رشته الهیات قبول شدم. ابتدا با اکراه شروع به تحصیل کردم چون اعتقاد داشتم، چون فکر می‏کردم مطالب مفید ندارند.
ولی به تدریج علاقه‌مند شدم. تا جایی که احساس کردم گمشده‌ام را پیدا کرده‌ام. جلسه دوم یا سوم درس تاریخ فلسفه غرب بود که احساس کردم، اینها مباحث و مسائل مهم و مؤثری است و دانش‌آموخته علوم انسانی با تصمیمات خود می‌تواند جهان را تکان دهد.
وقتی استاد تدریس می‌کرد من متحیر از عمق و اهمیت مسائل فلسفی به استاد نگاه می‌کردم و می‌گفتم چنین افرادی در سبزوار بوده‌اند و من نمی‌دانسته‌ام. بعد از این اگر اتفاقاً آنها را در صف نانوایی می‌دیدم جلو می‌رفتم و می‌گفتم: استاد اجازه بدهید ما برایتان نان بخریم و بیاوریم. اعتقاد داشتم شخصیتی با این دانش مهم نباید اوقاتش صرف خرید نان شود، اموری که مربوط به کارهای جزئی بود را برایشان انجام می‌دادم.
دراین دوره استادی داشتم به نام دکتر رامبور صدرنبوی که در رشته اقتصاد و جامعه‌شناسی مدرک دکتری داشت. در آلمان تحصیل و تدریس کرده بود؛ استادی به تمام معنا بود؛ مقام استادی برازنده وی بود. یکی از امتحاناتی که با ایشان داشتم در پاسخ به یکی از سؤالات امتحان، نظر استاد را نوشتم، چندین نظریه از سایر منابع را ذکر کردم و در انتها نظر خودم را توضیح دادم. ورقه من، مایه تعجب استاد شده بود. بعد از امتحان مرا تشویق کرد و گفت: این منابع را از کجا پیدا کردید؟!. چون برخی از منابع در سبزوار نایاب بود و من در کتابخانه آقای علوی آنها را مطالعه کرده بودم.
ایشان قرار بود، یک روز، ۴ ساعت صبح و ۴ ساعت بعدازظهر فلسفه هگل بگوید. من تلاش کردم قبل از کلاس درباره هگل مطالعه کنم تا بتوانم در کلاس مطالبی را نقد کنم. در موعد مقرر کلاس شروع شد و دکتر صدرنبوی ۴ ساعت در باره فلسفه هگل توضیح داد و من هم گاهی ایرادی می‌گرفتم. بعد از ظهر شروع کرد به نقد فلسفه هگل و ۴ ساعت در رد و نقد هگل توضیح داد. واقعاً حق مطلب را ادا کرد و حیرت همگان را برانگیخت.
به درس ادبیات هم علاقه‌مند شدم، شاید به این علت بود که قبلاً ادبیات نخوانده‌ بودم. در تمام دوره کارشناسی فقط دو جلسه غیبت کردم آن هم به علت بیماری بود که عارض شد، مجبور شدم کلاس را ترک کنم. بسیار حریص و تشنه حضور و شنیدن و فراگرفتن بودم.
گاهی اوقات دیر به کلاس می‌رسیدم وعصازنان در حین تدریس وارد می‌شدم صدای عصا زد استاد را وادار می‌کرد سکوت کند تا من به صندلی چرخ‌دار برسم و بنشینم؛ برای من خیلی سخت بود که بعد از شروع کلاس در حالی که همه دانشجویان نشسته و در حال گوش دادن به درس استاد هستند وارد شوم. و زیرنگاه‌های سنگین آنان، خودم را به صندلی چرخ‌دار برسانم و بنشینم. ولی حاضر نبودم به خاطر چند دقیقه تأخیر، کلاس را از دست بدهم؛ همه سختی‌های روحی با این وضعیت را تحمل می‌کردم.
صبح‌هاکه برای رفتن به شرکت نفت، از خانه بیرون می‌آمدم، خوراک و ملزومات کافی با خود برمی‌داشتم و ظهر بعد از خاتمه کار به همراه آقای مهدی سرسنگی به باغی در خارج از شهر می‌رفتیم و تا شب درس می‌خواندم. برای هر ترم به اندازه تمام دبیرستان و دیپلم درس خواندم.
ترم آخر دوره کارشناسی از شرکت نفت اخراج شدم. مسائلی در شرکت نفت وجود داشت که گمان می‌کردم اگر این تخلفات را به مسؤولین شرکت نفت اطلاع بدهم، مورد بررسی و توجه قرار می‌گیرد و برطرف می‌شود؛ ولی نتیجه خلاف تصور من بود. به جای برخورد با متخلفین و رفع تخلفات، مرا از شرکت نفت اخراج کردند. برخی از دوستانی که قول حمایت داده بودند بعد از اخراج من همه رو پنهان کردند.
ورزش شنا
شنا را بعد از معلولیت در انگلستان به من آموزش داده بودند. رانندگی را هم در همانجا یاد گرفتم. ولی در آنجا حداکثر ۱۰ متر را می‌توانستم شنا کنم. در ایران تعدادی از دوستان بزرگوار آقای مسعود فروزان، حسین اسماعیل‌زاده، رضا کرابی مرا تشویق و راهنمایی و کمک‌های زیادی کردند تا شنا را فراگرفتم. همزمان دعوت‌نامه‌ای از انگلستان برای معالجه در انگلستان دریافت کردم.
آقای شعبانپور مدیرعامل فعلی باشگاه ورزشی بانک ثامن‌الحج (ع) تلاش کرد از طریق سازمان تربیت‌بدنی امکان سفر به انگلستان را فراهم کند. رئیس وقت سازمان تربیت بدنی ضمن اشاره به مشکلات ارزی کشور، قول داد اگر در یک رشته ورزشی مقام کسب کنم و بتوانم سهمیه پارالمپیک بگیریم مرا به المپیک اعزام می‌کند، بعد از خاتمه مسابقات امکان ادامه اقامت من در انگلستان برای مداوا را فراهم کند.
با کمک دوستان شروع کردم به تمرین و در جریان این تمرینات من رکورد ایران را ۹ ثانیه ارتقا دادم. با نفر اول جهان که آمریکایی بود ۷ ثانیه فاصله داشتم و توانستم سهمیه پارالمپیک را بگیرم.
برای تمرین در تیم ایران به اردو رفتم و سه روز در اردو بودم که روابط سیاسی ایران و انگلستان تیره شد و ایران از شرکت در پارالمپیک منصرف شد. اتفاقاً پارالمپیک آن دوره، در شهر اوزبری برگزار می‌شد که مرکز بزرگ درمان معلولین است و سابقه معالجه و بستری در بیمارستان آن شهر را داشتم و برای معالجه به همانجا می‌رفتم.
در حال حاضر می‌توانم یک نفر هم وزن خودم را ۳۰ متر در استخر با خودم ببرم و در تیراندازی با کمان هم درزمان اقامت در انگلستان آموزش دیدم و در یک مسابقه غیررسمی بین ۵۰ نفر از معلولین رتبه اول و مدالی به دست آوردم.
استخدام در آموزش و پرورش
در همان سال آموزش و پرورش از طریق آزمون سراسری استخدام می‌کرد و من با اصرار آقای کفاش، معاون سابق وزیر آموزش و پرورش در امتحان شرکت کردم و با رتبه ۵۹ بین ۱۲۰۰ نفر؛ در آموزش و پرورش به عنوان معلم حق‌التدریس استخدام شدم. بعد از مدتی رسمی شدم. وقتی مدرک کارشناسی‌ام را گرفتم سه ماه بود که استخدام آموزش و پرورش شده بودم.
سال اول مربی پرورشی بودم. آقای کفاش اصرار می‌کرد که تدریس کنم ولی من تصور می‌کردم که نمی‌توانم تدریس کنم.
سال اول در مدرسه ابتدایی مربی پرورشی بودم، برای همه دانش‌آموزان پرونده‌ای تشکیل دادم و روحیه و شخصیت آن را براساس نقاشی‌ها و انشاهایشان تحلیل می‌کردم و در پرونده‌ آنها ثبت می‌کردم. منظورم این بودکه با آموزش دانش‌آموز متناسب با روحیه و شخصیت خاصی که دارد انجام شود و اولیا مدرسه با شناخت کافی از هر دانش‌آموز برای وی برنامه‌ریزی کنند.
چهار سال در ابتدایی بودم؛ یک‏سال در راهنمایی و بعد به دبیرستان رفتم که این دوره شکوفایی کار من بود. به هر کلاسی را که می‌رفتم، در دو هفته اول با مشکلات زیادی مواجه بودم زیرا کادر آموزش به شدت مقاومت می‌کردند؛ حاضر به قبول و پذیرش من نبودند ولی بعد از دو هفته بکلی وضعیت عوض می‌شد. وقتی با خصوصیات من آشنا و مأنوس می‌شدند رفتار آنها عوض می‌شد چنان به من علاقه‌مند می‌شدند که حاضر نبودند جای مرا با هر کس دیگری عوض کنند.
دانش‌آموزان در همان جلسه اول مجذوب درس و بحث می‌شدند و به مرور علاقه آنان به درس و کلاس من بیشتر می‌شد.
البته علاقه‌ای که به وجود می‌آمد علاقه‌ای متقابل بود، من نیز به شدت، به کلاس و دانش‌آموزان و تدریس علاقه‌مند بودم. کلاس خصوصی هم داشتم.

موسی-امین-الزارعین02تحصیل کارشناسی ارشد
در سال ۱۳۷۸ آزمون ورودی دانشگاه آزاد اسلامی در مقطع کارشناسی ارشد پذیرفته شدم.
برای آمادگی شرکت در این آزمون؛ چند بار با تعدادی از دوستان قرار گذاشتیم که با هم شروع به مطالعه کنیم؛ ولی هر بار به مرور ایام یکی یکی از ادامه کار منصرف می‌شدند و من تنها می‏ماندم. از جمله در سال ۱۳۷۰ با دوستانم آقای محسن گرامی‌فر، مهدی سرسنگی، سیدحسن دلبری و سیدکاظم افتخارزاده برای گرایش عرفان اسلامی شروع به مطالعه کردیم و برای درس منطق‌الطیر و اسرار التوحید، هر روز بعد از ادای نماز صبح در مسجد مرکز تربیت معلم سبزوار نزد آقای دکتر سیداحمد کرابی حاضر می‌شدیم تا اینکه یک روز استاد به علت بیماری کلاس نیامد و به پیشنهاد آقای گرامی‌فر درس آن روز را من برای سایر دوستانم توضیح دادم و چون دوستان پسندیدند ادامه دادم و فقط یک جلسه برای رفع اشکال از حدود ۳۵ بیت به استاد مراجعه کردیم. اما چنان که گفتم سایر دوستانم یکی یکی منصرف می‌شدند و من تنها می‌ماندم ولی ادامه دادم و سه بار در تهران و مشهد و کرج شرکت کردم. در تهران و مشهد قبول نشدم ولی در کرج قبول شدم که به علت مشکلات رفت و آمد، ثبت‌نام نکردم، تا اینکه در سال ۱۳۷۸ در دانشگاه آزاد اسلامی سبزوار قبول شدم.
مقطع فوق‌لیسانس، رشته الهیات، گرایش فلسفه و کلام اسلامی خواندم، این رشته به همت و پشتکار استادم دکتر حسین بهروان در سال ۱۳۷۶ در دانشگاه آزاد اسلامی سبزوار تأسیس شده بود. در این دوره علاوه برتلمذ نزد اساتید سابق چون دکتر حسین بهروان، باشادروان دکتر محمود فاضل یزدی مطلق آشنا شدم که چون شمس درخشیدن گرفت و مرا مجذوب خود کرد و دست مرا به نوشتن مأنوس و توانا کرد، و راه شرکت در مجامع و همایش‌های علمی را بر من گشود.
عنوان پایان‌نامه‌ام در این مقطع «اسماء و صفات باری تعالی در آثار ملااحمد نراقی(ره)» است که با راهنمایی شادروان دکتر محمود فاضل (یزدی مطلق) تدوین شد و آقای دکتر حسن بهروان استاد مشاور این پایان‌نامه بود؛ در دوم خرداد سال ۱۳۸۰ از آن دفاع کردم و با نمره ۵/۱۸ پذیرفته شد. درجه کارشناسی ارشد را با معدل کل ۵۶/۱۶ اخذ کردم.
تحصیل در دوره دکتری
سال ۱۳۸۳ که برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری در بخش شرق‌شناسی دانشگاه مسکو (آکادمی علوم تاجیکستان درشهر دوشنبه) پذیرفته شدم در شهر دوشنبه مشغول به تحصیل در رشته فلسفه شدم و در مجموع پنج بار برای ملاقات با اساتید، برای تحقیق، مطالعه، اصلاح مقالات و پایان‌نامه به شهر دوشنبه سفر کردم. در این دوره حمایت‌ها و کمک‌های آقای پروفسور عبدالواحد شمال‌اف بسیار مغتنم و بلکه بی‌بدیل بود و در شهر دوشنبه نیز سفارت ایران در تاجیکستان حمایت‌های بی‌دریغ مبذول کردند و باز اساتید بزرگوارم در این مقطع آقای پورفسور احمدجان محمد خواجه‌اف به راستی راهنما و مشوق من بودند. همچنین مهمان نوازی بی‌شائبه آقای دکتر سخی‌داد خارکش قبادیانی را هرگز فراموش نمی‌کنم.
سفر به تاجیکستان از طریق فرودگاه مشهد بود که احساس خوبی داشت، این سفر به همّت دوست عزیزم آقای قاسم شعبان‌پور میسر می‌شد و من تا فرودگاه در معیت دوستانم بودم ولی و از آنجا تا شهر دوشنبه و از فرودگاه دوشنبه تا دانشگاه، و مسیر محل اقامت به تنهایی سفر می‌کردم و در هر مرحله، همراهی و حمایت بی‌شائبه بندگان مخلص خدا شامل حالم بود.
آرشیو بخش شرق‌شناسی و میراث خطی دانشگاه مسکو هیچ اثری، از آقا نجفی قوچانی نداشت و من نیز قبلاً در شرح دعای صباح امیرالمؤمنین(ع) اثر گرانقدر آقا نجفی قوچانی را تصحیح کرده بودم و در باره آقانجفی قوچانی مطالعات زیادی داشتم. به همین دلیل تحقیق در عقاید
فلسفی و عرفانی آقانجفی قوچانی را به عنوان پایان‌نامه، در نظر گرفتم و در مدت تحصیل در این دانشگاه ضمن تهیه و تدوین مقالاتی در این باره موفق شدم پایان‌نامه‌ام را تحت عنوان «عقاید فلسفی و عرفانی آقانجفی قوچانی» درهفتم مهرماه سال ۱۳۸۸ ارائه کنم، سپس در حضور ۱۹ نفر از اساتید تاجیک از آن دفاع کردم.
استاد راهنمای من در این پایان‌نامه پروفسور احمدجان محمد خواجه‌اف بودند. از مجموع ۱۹ رای با ۱۵ رای عالی و ۴ رای خوب پایان‌نامه پذیرفته شد و با معدل ۳۳/۱۸ موفق به اخذ مدرک دکتری در رشته فلسفه علم شدم. وزارت علوم و تحقیقات و فناوری ارزش آن را در تاریخ ۲۱/۱۲/۱۳۹۰ ارزیابی و تأیید کرده است.
خدمات
از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۰ مدیر عامل و رئیس هیأت مدیر جامعه معلولین سبزوار و رئیس هیأت مدیره تشکل‌های معلولین خراسان رضوی و عضو هیأت امناء تشکل‌های معلولین ایران بودم در این مدت سعی کردم با جذب افراد مؤثر، خدماتی به معلولین جسمی حرکتی ارائه کنم.ازعمده کارهای انجام گرفته اقدام به احداث یکصدوپانزده واحدمسکونی برای معلولین که هفتاد واحدآن درعیدغدیرسال ۱۳۹۱ واگذار شد و بیست واحد آن قبلا واگذار شده است.
دو ماه قبل از معلولیت با جامعه معلولین همکاری می‌کردم که در آن موقع آقای علیرضا فروغی رئیس این جامعه بود. بعد از معلولیت از سال ۱۳۶۱ مجدداً جامعه معلولین برقرار شد که به عنوان معاون آقای فروغی، فعالیت می‌کردم و این دوره حدود ۲ سال طول کشید.
تا سال ۱۳۸۳ که مجدداً تأسیس و شروع به کار کرد؛ این بار بنده و به عنوان رئیس هیأت مدیره بودم.
در سال ۱۳۶۷ ازدواج کردم و صاحب یک فرزند به نام روح الامین هستم که در رشته مهندسی الکتروتکنیک مشغول به تحصیل است . در حال حاضر در دبیرستان‌های سبزوار و آموزشکده‌‌های فنی و مرکز تربیت معلم علامه طباطبایی(ره) مشغول به تدریس می‌باشم و ماه‌های آخر خدمت را سپری می‌کنم.
تألیفات
علاوه بر دو پایان‏نامه، کتاب و مقالاتی تدوین نمودم که بعضی به چاپ رسیده است:
۱- چکیده مقالات کنگره آقا نجفی، انتشارات آستان قدس رضوی، انجمن آثار و مفاخر استان خراسان، قوچان ۲۰۰۰ جلد، خرداد ماه ۱۳۸۰، برابر با جولای ۲۰۰۱٫
۲- شرح دعای صباح، آقانجفی قوچانی، انتشارات عابد، تهران، ۱۰۰۰ جلد، ۱۶۲ صفحه، آذر ماه ۱۳۸۱، برابر با دسامبر ۲۰۰۲٫
۳- چاپ عقاید فلسفی و عرفانی آقا نجفی قوچانی، انتشارات عابد، تهران، ۱۰۰۰ جلد، مهر ماه ۱۳۸۴، برابر با نوامبر ۲۰۰۵٫
۴- چاپ مقالات کنگره آقانجفی قوچانی (کیمیای جسم و جان)، انتشارات آستان قدس رضوی مشهد، ۳۹۲ صفحه، آبان ماه ۱۳۸۴، برابر با نوامبر ۲۰۰۵٫
۵- مناسب‌سازی مبلمان شهری برای تردد معلولین چاپ شده در دانشگاه تربیت معلم سبزوار، ۱۵۰۰جلد.۱۳۸۸٫
۶- رجال و مشاهیر سبزوار تربیت معلم سبزوار ـ ۷۰۰ جلد بهار ۱۳۸۴٫
۷- معرفت و هستی از نگاه آقانجفی به زبان سریلیک ۲۰۰۷ ـ اخبار و اطلاعات آکادمی علوم تاجیکستان.
۸- جایگاه انسان در هستی از نگاه آقا نجفی به زبان سریلیک ۲۰۰۸، اخبار و اطلاعات آکادمی علوم تاجیک.
۹- اخلاق از نظر آقانجفی به زبان روسی ۲۰۰۹، اخبار و اطلاعات آکادمی علوم تاجیکستان.
۱۰- آدم برفی، کار کودک، انتشارات عابد، ۵۰۰۰ جلد، تهران ۱۳۸۲٫
۱۱- پای صحبت درخت، کار کودک، انتشارات عابد، ۵۰۰۰ جلد، تهران ۱۳۸۳٫
۱۲- اسم اعظم خداوتد در شرح دعای سحر امام خمینی، قم، مرکز نشر آثار و افکار مقالات عرفانی فلسفی و اخلاقی امام خمینی، جلد ۱۵٫
۱۳- اسماء و صفات باری تعالی در آثار نراقی، نراق فصل‌نامه بصیرت، شماره ۲۷، سال۱۳۸۰٫
۱۴- جایگاه انسان در هستی از نظر آقانجفی، تهران، فصل‌نامه علمی ـ پژوهشی فلسفه و کلام اسلامی (آینه معرفت)، سال نهم، ش ۲۷، تابستان ۹۰، صص ۳۸ تا ۵۲، انگلیسی صص ۱۰، ۹٫
۱۵- عقاید فلسفی و عرفانی حکیم متأله آقا محمدحسین قوچانی؛ تهران، عابد، ۱۹ آذر ۱۳۸۴٫

5 پاسخ
  1. یاسر مرادی
    یاسر مرادی says:

    به نام بخشنده ی بزرگ
    محترما با شایسته ترین احترامات خدمت شما استاد گرانقدر عرض ادب دارم یک بیت شعر با تمام وجود تقدیم به شما استاد ارجمند چرا که به حق برازنده ی شماست
    صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را
    تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید
    بزا خودمونی بگم استاد یکی از آرزوهام اینه که برا یه بارم که شده از نزدیک ببینمتون زندگینامه شما منو یاد نظریه ی مزلو انداخت چون نظریه ی شخصیت مزلو به عنوان یه روانشناس انسان گرا نشات گرفته از سالمترین شخصیت هاست شما به عنوان یه انسان موفق نمونه ی بارز فردی هستید که به راس هرم سلسله مراتب نیازهای مزلو یا همون خودشکوفایی رسیدین، با تمام وجود از خدا میخام همیشه دلتون شاد و لباتون خندون باشه

    پاسخ دادن
  2. سید مجید
    سید مجید says:

    سلام دکتر
    یه شب در منزل حاج آقا علوی در مورد علل عقب افتادگی مسلمین از دیدگاه ۱۴ نفر از روشن فکران و معاصر از جمله مرحوم شریعتی ، امام خمینی و … صحبت کردید .
    فایل صوتی یا دستنویس یا منبعی برای اینجانب از اون سخنرانی ندارید بفرستید ؟

    پاسخ دادن

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *