جان آموس (Jon Amos)

جان آموس
ورزش: وزنه برداری

ترجمه: پریسا عالم زاده، ۱۳۹۱/۱۲/۱۰

Jon Amos

بیوگرافی
جان آموس متولد سال ۱۹۵۷ است و در حال حاضر در بریستول زندگی می کند.
او در مسابقات وزنه برداری بارسلونا نمایندگی کشور بریتانیا را به عهده داشت. او در ۴ دوره مسابقات قهرمانی اروپا و ۷ دوره قهرمانی جهان، مربی بود. در مسابقات وزنه برداری پاراالمپیک ۱۹۹۴ آتن و ۱۹۹۸ پکن سرمربی بود ومدیریت تیم ملی وزنه برداری را به عهده داشت.
او همچنین مربی تیم وزنه برداری انگلستان در مسابقات ۲۰۰۲ منچستر و بازی های کشورهای مشترک المنافع ملبورن بود. او توانست در سالهای ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ عنوان بهترین مربی سال را بدست آورد.
او یکی از اولین اعضای گروهی بود که پیشنهاد موفقیت آمیز تأسیس یک مکان خاص برای مربیان نخبه ورزشی را ارائه کردند. این مکان با هدف ارائه برنامه های ابتکاری توسط مربیان نخبه ورزشی در سال ۲۰۰۴ شروع به فعالیت کرد.
او متولی پاراالمپیک بریتانیا بود، همچنین دو دوره متوالی ریاست فدراسیون ورزش های معلولین انگلستان را به عهده داشت. ایشان در حال حاضر ریاست کمیته بین المللی وزنه برداری را به عهده دارند.
او در سال ۱۹۹۵ مرکز مشاوره خلاقیت انطباقی ورزش را تأسیس کرد که هنوز هم به فعالیت خود ادامه می دهد.
او به عنوان رئیس کمیته بین المللی وزنه برداری، قبل از مسابقات پاراالمپیک ۲۰۱۲ لندن، دو هفته بسیار خسته کننده را پشت سر گذاشت. او روزی ۱۴ ساعت کار می کرد تا مطمئن شود همه چیز به خوبی پیش می رود. جان گفت: من می توانستم خودم را کنار بکشم ولی ترجیح می دادم درگیر باشم. اظهارات او نه تنها انعکاس تعهد جان به بازی های پاراالمپیک می باشد، بلکه نشان دهنده رفتار او در مقابل تمام چاش هایی است که در طول زندگی اش با آن مواجه بوده است.
در سال ۱۹۷۶، در یک حاثه رانندگی ستون فقرات او آسیب دید و نیمه پایین بدن او فلج شد.
با وجود بستری بودن در داخل و خارج بیمارستان، جان معلولیتش را نپذیرفت و در سال ۱۹۹۷ قهرمان شنای بین المللی شد. پس از آن، در سال ۱۹۸۴ متوجه علاقه خود به ورزش وزنه برداری شد.
او در سال ۱۹۸۵ نماینده کشور بریتانیا در مسابقات پاراالمپیک بارسلونا بود. او در سال ۱۹۹۳ مسابقات مجارستان، مربیگری تیم ملی را برای اولین بار برعهده گرفت. همچنین سرمربی و مدیر تیم وزنه برداری معلولین در مسابقات قهرمانی اروپا که در سال ۲۰۰۴ در آتن برگزار شد، بود.
او یک رکورد جهانی در صعود بر فراز کوههای کلیمانجارو در تانزانیا با صندلی چرخدار تا ارتفاع ۵۶۸۵ متری از خود به جا گذاشته است. همچنین رکورد عبور از استرالیا با دوچرخه دستی. دست کم درباره او می توانیم بگوییم که جان تمایل به درگیر شدن و مبارزه دارد.
هرگز نگو هرگز
داستان جان یکی از مصادیق عزم و خودباوری است. در نه روز اول بعد ار تصادف، او در یک وضعیت بحرانی قرار داشت و به یاد می آورد که او با والدینش چه کرده است؟ با خود اندیشید که چگونه به خودش اجازه داده تا آنها را تحت تأثیر حادثه ای که برایش اتفاق افتاده بود، قرار دهد. در آن روزها، حمایت چندانی از معلولین ضایعه نخاعی به عمل نمی آمد. با خود اندیشید به جای دیدن محدودیت های خود، بهتر است به جلو حرکت کند. پزشکان تمام آن چیزهایی را که نمی توانستم انجام دهم را به من توضیح دادند. پزشکان با توجه به تجربیات گذشته خود، توصیه های لازم را انجام دادند. با خود اندیشیدم که نباید آینده ام را فدای این کابوس کنم. این تنها یک انقباض عضلانی است و من می دانم تا چند هفته دیگر می توانم پاهایم را حرکت دهم.
ورزش او همیشه خوب بود. جان بعد از تصادف تصمیم گرفت که بر روی شنا تمرکز کند. او کارهای خیریه اش را با شنیدن خبر بیماری یک زن با عیوب بینایی که نیازمند کمک مالی بود، آغاز کرد. او قصد داشت رکورد یک مایل شنا را در استخر بزند ولی برای جمع آوری پول این کار را سریع تر انجام داد. این سرآغاز کارهای خیریه او بود.
من برای معلولین ضایعه نخایی یک طرح ارتباطی برپا کردم. زیرا بیشتر آنها در بیمارستان بستری بودند و با سوالات فراوان مواجه بودند و احساس افسردگی می کردند. من با آنها صحبت می کردم و تجربیات شخصی ام را در اختیارشان قرار می دادم.
جان در سال ۱۹۹۶ توانست به قله کوه گیبل با ارتفاع ۴۰۰۰ فوت صعود کند. آنها برای فرستادن ورزشکاران زن به مسابقات جهانی ۱۹۹۷، نیازمند کمک مالی بودند و همچنین ساختن نسخه جدید از یک صندلی چرخدار با غلطک به جای چرخ.
پس از آن، دِرِک پیشنهاد چیزی بالاتر را داد و آن صعود به کوههای اوِرست و فوجی و کلیمانجارو بود. این راه واقعا پر از رنج و سختی بود. او محدودیت هایی را که در بیمارستان با آن مواجه بود، را به یاد آورد ولی حالا جهان را به چالش کشیده بود .
احساس همدلی
پس از اتمام صعود به کلیمانجارو در سال ۱۹۹۸، جان با یک شمشیر مجلل اهدایی کمپانی ویل کینسون به خانه بازگشت. او به چیزی فراتر از نصب شمشیر بر دیوار خانه اش می اندیشید. سرانجام آن را به بنیاد صندلی چرخدار اهدا کرد.
در همان سال از جان خواسته شد تا درباره صعودش به کلیمانجارو سخنرانی کند. سخنرانی او با محوریت ترویج حمایت از بنیادهای خیریه بود.
با تأمل در ورزش انگلستان، جان معتقد بود چیز خاصی در مورد پارالمپیک سال ۲۰۱۲ وجود دارد. چشم انداز بهتری از معلولین در بریتانیا خواهیم داشت. در مسابقات قبلی مردم از مسابقات معلولین چندان استقبال نکرده بودند و حضور تماشاگران بدون پرداخت بلیط بود. اما المپیک سیدنی شاهد استقبال فراوان از ورزش معلولین بودیم.
از جان پرسیدند نظرت راجع به کمک به سازماندهی پاراالمپیک و شکستن رکورد جهانی در مسابقات بریتانیا چیست؟ او پاسخ داد: جوایز من در آسمان است و اهمیتی به جوایز مادی مسابقات نمی دهم. من علاقه مندم تا مردم را به مبارزه با نفس خویش ترغیب کنم. شما می توانید آن را سماجت (کله شقی) بدانید ولی باید به خودباوری برسید. خیلی چیزها هست که من نمی توانم انجام دهم. شاید نتوانم، ولی تمام تلاشم را خواهم کرد.
دوچرخه سواری در استرالیا
جان در کتابچه رکوردهایش رکود جدیدی در دوچرخه سواری ثبت کرد. او فاصله بین داروین و آدالاید را با دوچرخه ای که با پدال دستی طراحی شده بود، پیمود. او با سرعت صد مایل در روز شروع کرد و سرعتش را بالای بیست و پنج مایل در ساعت رساند. در طول مسیر دوربین بی بی سی از او فیلمبرداری می کرد. او در طول سفر به بی بی سی گفت: من چیزهای تازه ای درباره خودم فهمیدم. این سفر مرا نسبت به توانایی هایی که افراد ناتوان دارند, آگاه کرد. همچنین به افراد ناتوان نشان داد که خواستن، توانستن است.

Jon Amos 
Born: 17.10.57
Sports: Powerlifting
Games: 1992 Barcelona
Biography
After representing Great Britain at Powerlifting at the Barcelona Games in 1992, Jon coached GB at 7 European and 4 World championships and was Head Coach and Team Manager of the ParalympicsGB powerlifting team that competed at the Athens 2004 and Beijing 2008 Paralympics Games.

He also coached the England powerlifting team that competed at the Manchester 2002 and Melbourne 2006 Commonwealth Games and was awarded Coach of the year in 2003 and 2007. He was part of the first intake group to be successfully offered a place on the unique UK Sport Elite Coach programme initiative started in 2004

He is a Trustee of ParalympicsGB, and served for two terms in the past as a Director of the English Federation of Disability Sport and the British Wheelchair Sports Foundation. He is now the chairman of IPC Powerlifting.

In 1995 Jon co-founded Creative Adaptive Sports Consultancy that he still runs today.

Jon lives in Bristol.
Paralympian and Freemason Jon Amos has handcycled across Australia and conquered Kilimanjaro. He talks to Luke Turton about why he rarely takes no for an answer
As chairman of the International Powerlifting Committee, Jon Amos has come to the end of a gruelling two weeks at the London 2012 Paralympic Games where he has worked fourteen-hour days to make sure the powerlifting events run smoothly. ‘I could have sat back but I preferred to get involved,’ Jon says, a statement that reflects not just his commitment to the Paralympic Games but to all the challenges he has faced in his life.
In 1976, driving along the M5 towards Birmingham, Jon was in an accident that injured his spine and paralysed the lower half of his body. Despite being in and out of hospital, Jon refused to give in to his injuries, and was an international swimming champion by the end of 1977 before deciding in 1984 that powerlifting sounded more interesting. By 1985 he was representing Great Britain in the sport and competed at the 1992 Paralympics in Barcelona. In 1993 he was coaching the first international team at the European Championships in Hungary and was head coach and team manager of the ParalympicsGB powerlifting team that competed at Athens in 2004, a role he reprised at the Beijing 2008 Paralympic Games. With a world altitude record for wheelchair mountaineering, thanks to a five thousand, six hundred and eighty-five metre charity ascent up Mount Kilimanjaro in Tanzania, and also the record for crossing Australia by handcycle, it is something of an understatement to say that Jon likes to ‘get involved’.
 Never say never
Jon’s story is one of determination and self-belief. For the first nine days after his accident, he was in a critical state and recalls how devastated his parents were. ‘I thought how dare I let what’s happened to me affect them. In those days, there wasn’t a lot of support around in rehabilitation for spinal injuries and I thought, I’m going to move forward rather than see myself as being limited. I was told all the things I couldn’t do. The doctors were advising me based on their experiences of previous patients, but I felt that didn’t have to spell out my future. I was having a twitch in my leg and they said it was just a spasm but I knew I was moving it. After a few weeks I could control it.’
Always good at sport, Jon decided to focus on swimming after his accident. His charity work began when he heard about a lady with a degenerative eye disease who needed financial assistance. ‘I used to do a mile in the swimming pool, but I had to start doing it faster in order to raise money for this lady. That started off my charitable side. We set up a link scheme for people with spinal injuries because lots of them were leaving hospital with questions and could feel very despondent. We’d talk to them and give our personal experiences.’ With Jon climbing his way up the sporting ladder, his charity work saw him making a different kind of ascent. Working with Derek Groves, a Freemason and fellow coach from the British Weightlifting Association for the Disabled, Jon reached the summit of Great Gable Mountain in the Lake District in 1996, raising £۴,۰۰۰ in the process. ‘We needed funds to send some female powerlifters to a world championship in 1997 and made a version of a wheelchair with skids rather than wheels. It was totally wrecked by the end of the climb but we got the ladies to Colorado. Derek then suggested something higher and I said Everest, then we thought about Fuji and then Kilimanjaro. There were certainly trials and tribulations on the way. It showed me what my limits were and took me back to my time in hospital, but we challenged the world.’
 Feeling of togetherness
After completing the Kilimanjaro climb in 1998, Jon was presented with a magnificent ceremonial sword by the Wilkinson Sword company. Feeling it far too grand an object to be sat on his wall at home, Jon, with the assistance of Glyn Hibbert, another fellow coach and Freemason, arranged for the sword to be given to Castle Lodge, No. 1436, in Sandgate, Kent, which in return made a charitable donation to the British Wheelchair Foundation.
That same year, Jon was asked to deliver a talk about the Kilimanjaro ascent at a Middlesex masonic sports lodge. With the lodge also giving a donation to the foundation, and continuing to support the charity long after the speech, Jon found that he liked the community aspects of Freemasonry and in 2006 joined the Saltford Lodge, No. 8633. ‘It’s very relaxed so I can fit it around my schedule – you can give up every night or treat it as a hobby. I like the fact that you can do good things in a discreet way and I’m happy to be a part of it.’
Reflecting on a glorious summer of sport in the UK, Jon believes there was something special about the 2012 Paralympics. ‘We have a better perspective on disability in the UK. I haven’t seen anything in previous Games that matches the way we work with people with disabilities. This was the first Games where the crowds filled the stands and paid for it. In Seoul and Beijing, the stands were filled but that was government driven. The US didn’t run a great Games in 1996, and maybe even moved it back a few steps. Sydney raised the bar again but London pushed it even higher. Rio 2016 has big shoes to fill.’
Asked how he feels about helping to organise the Paralympics, breaking world records and competing for Great Britain, Jon downplays his achievements. ‘My awards are in the loft, I never put them in the cabinet,’ he says, clearly far more interested in challenging people to challenge themselves. ‘You could call it bloody-mindedness, but you should always believe in yourself. There were so many things I was told I couldn’t do and my approach has been to say, “Well maybe I can’t, but I’ve got to try.”’
 Handcycling Australia
Jon Amos cycled into the record books when he powered across Australia on a handcycle in 1999. He rode from Darwin to Adelaide on a cycle designed with hand pedals. Using his arms for propulsion, he completed the journey in just over one hundred and forty-one hours, covering one hundred miles a day and reaching top speeds of twenty-five miles per hour. Filmed by the BBC during the ride, Jon said: ‘This has superseded all that I’ve done before. I’m finding out new things about myself. [The trip] was to create awareness from an able-bodied point of view of what people with disabilities can achieve. But it was also to show disabled people what they can achieve if they want to.
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *