ماجرای زبان اشاره استاندارد

ماجرای زبان اشاره استاندارد

زبان اشاره استاندارد به عنوان محصول کار گروه دولتی توسعه زبان اشاره واجدخصوصیات زیر است :
الف – استفاده از علائم اشاره طبیعی رایج و معمول بین ناشنوایان در حدودی که جمع آوری و تدوین و در چهار جلد کتاب منتشر شده است. این خدمت بزرگی بوده که احتمال نا شناخته بودن این علائم.
– بعضاً یا تماماً – به وسیله همه ناشنواهای کشور پهناور ما از ارزش آن نمیکاهد و ادامه این فعالیت یعنی شناخت و جمع آوری همه علائم اشاره طبیعی همه مناطق کشور و تدوین آن ضروری خواهد بود.
ب – ساخت علائم اشاره جدید بجای علائم اشاره قدیم با هدف یکسان سازی یا بهسازی علائم اشاره ناشنوایان که از نظر فدراسیون جهانی ناشنوایان مورد این ایراد اصولی است که تغییرات زبان اشاره ناشنوایان باید بنابر مقتضیات فرهنگی در طول زمان و طبیعی باشد و خصوصاً تغییرات با هدف یکسان سازی زبان اشاره بوسیله یک دستگاه دولتی ولو با شرکت ناشنوایان تعرض به حقوق زبانی ناشنوا است و بنابر این نظر علائم ابداعی ساخت گروه توسعه زبان اشاره اصولاً قابل قبول نیست و جامعه ناشنوا الزامی به پذیرش آن ندارد و البته این ملاحظه اصولی به معنای عدم الزام جامعه ناشنوا به قبول اجباری این قبیل علائم است والّا قبول اختیاری این نوع علائم بوسیله جامعه ناشنوا بلامانع بوده و بنابراین از نظر علمی ضروری خواهد بود که در تجدید چاپ این کتب هم علائم جدید ساخته شده بوسیله گروه توسعه زبان اشاره و هم تعدادی از این علائم که مورد قبول جامعه ناشنوا قرار گرفته مشخص شود.
پ – سوّمین خصوصیت زبان اشاره استاندارد به کارگیری دستور زبان فارسی با استفاده از علائم اشاره در ارتباط دستی است در اینخصوص نوشته ای در مقدمه جلد سوّم کتاب اشاره با مضمون زیر قابل توجه است :
“زبان اشاره طبیعی ناشنوایان قواعد خاص خود را دارد و زبان اشاره استاندارد با استفاده از قواعد دستوری زبان گفتاری و نوشتاری رایج یک روش پیشرفته در ارتباط رسمی تر ناشنوایان است.”
به جهات زیر مهمترین و اساسی ترین ایراد به آنچه زبان اشاره استاندارد گفته میشود همین انتخاب دستور زبان شنواها برای ارتباط دستی ناشنواها است
۱- با انتخاب دستور زبان فارسی در جمله سازی بوسیله علائم دستی و اشارات این علائم بجای علائم صوتی یا نوشتاری قرار میگیرد و در نتیجه به زبان فارسی گفتاری و نوشتاری زبان فارسی اشاره ئی هم اضافه میشود ولی ناشنوایان در استفاده از دستور زبان فارسی رایج با همان دشواری یادگیری فارسی نوشتاری مواجهند زیرا دستور زبان اشاره استاندارد یا فارسی اشاره ئی ساخته اشخاص شنوا بی توجه به مشکلات ارتباطی اشخاص ناشنوا است در حالی که دستور زبان اشاره طبیعی ساخته اشخاص ناشنوا بنابر مقتضیات ناشنوائی آنان میباشد و عدم استقبال جامعه ناشنوا از زبان اشاره استاندارد طی حدود چهل سال گذشته ناشی از عدم تناسب دستور زبان اشاره استاندارد یا فارسی اشاره ئی با مشکلات و مقتضیات ارتباطی ناشنوایان است.
۲- منطقی نیست که زبان اشاره را زبان طبیعی ناشنوایان بشناسیم و در عین حال از ناشنوایان بخواهیم از زبان اشاره طبیعی خود صرفنظر کنند و از زبانی استفاده میکنند که ما پیشرفته و رسمی تر میدانیم ! چه اگر قبول داریم زبان ناشنوا زبان اشاره است دخالت و تلاش برای جایگزینی آن بوسیله زبان فارسی اشاره ئی توجیهی ندارد.
۳- زبان اشاره مورد قبول فدراسیون جهانی ناشنوایان زبان اشاره رایج و معمول بین هر جامعه ناشنوا یعنی زبان اشاره طبیعی است و بنابراین با توجه به کنوانسیون حقوق اشخاص دارای معلولیت حق ناشنوایان برای استفاده از زبان اشاره طبیعی به عنوان حقوق زبانی ناشنوا غیر قابل تخدیش و تعرض میباشد.
۴- در حاشیه بحث نکته قابل توجه اینکه حدود چهل سال است ناشنوایان از برنامه های تلویزیونی با زبان اشاره استاندارد چیزی نمی فهمند و اظهار نارضائی میکنند و حال برای رفع مشکل این نظر تبلیغ میشود که ناشنوایان باید زبان اشاره استاندارد را یاد بگیرند و به همین جهت بعض مترجمان زبان اشاره به خود حق میدهند که به ناشنوا ها بگویند اشاره تو غلط است و باید اشاره استاندارد را یاد بگیری! البته به این حقیقت که طراح و توضیح دهنده زبان اشاره استاندارد شخص محترم شنوائی بوده و حال هم بعض مترجمان شنوای زبان اشاره معّلم و مبلغ زبان اشاره استاندارد هستند ایرادی نشده ولی اظهار نظر مخالف با زبان اشاره استاندارد با این ایراد مواجه شده که ایراد کننده شنوا است.

منبع: خسرو گیتی، سایت جوانان ناشنوای پیشتاز ایران، ۵ خرداد ۱۳۹۱

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *